GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1901 Komicy
Andy Parsons, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Andy Parsons

Urodzony w Poole, Dorset, w 1967 roku, Andrew John Parsons, występujący pod pseudonimem Andy Parsons, jest angielskim komikiem i pisarzem. Jego rodzice byli nauczycielem fizyki i dyrektorem szkoły oraz radiologiem. Uczęszczał do Parc Eglos Primary School, Helston Comprehensive School i Churston Ferrers Grammar School, a następnie studiował prawo na Christ's College w Cambridge. Po ukończeniu studiów pracował jako pomoc prawna na stoczniach w Greenock. Wczesna kariera Parsonsa obejmowała pisanie dla programów takich jak Weekending, Smith and Jones oraz pracę jako główny scenarzysta w Spitting Image, co świadczyło o jego wczesnym talencie do pisania komediowego. Parsons współzałożył TBA, pierwszy londyński klub komedii improwizowanej, wraz z Henrym Naylorem, co oznaczało początek jego bardziej bezpośredniego zaangażowania w scenie komediowej. Następnie wystąpił w różnych programach telewizyjnych i radiowych, takich jak They Think It’s All Over, QI, Fighting Talk, Asylum, Saturday Live, The Stand-Up Show i The Comedy Store. Przez dekadę, obejmującą Serię 3 do Serii 14, Andy Parsons regularnie występował w Mock the Week, gdzie zyskał uznanie za swój sarkastyczny dowcip i trafne obserwacje dotyczące brytyjskiego społeczeństwa. Od 2001 roku Parsons współpracował z Jonem Naylorem przy tworzeniu i prowadzeniu dziewięciu serii Parsons and Naylor’s Pull-Out Sections w BBC Radio 2; dodatkowo prowadził program The PMQ na BBC Radio 5 Live. Jego komedia jest często opisywana jako przemyślana i dobrze skonstruowana, dostarczająca inteligentnych komentarzy na temat brytyjskiego krajobrazu politycznego. Andy Parsons wydał cztery DVD, w tym "Britain’s Got Idiots" (2009) i "Slacktivist" (2013), oraz intensywnie koncertował z przedstawieniami takimi jak "Andy Parsons: Citizens!" (2009), "Live & Unleashed – but Naturally Cautious" (2015), "Peak Bullsh*t" (2017) i "Healing The Nation" (2019-2021). Jego trasa koncertowa z 2023/2024 roku, "Bafflingly Optimistic", była wyprzedana i nagrana jako specjalny odcinek dla ITVX. Parsons brał również udział w Comedy Gala na Channel 4 w 2010 roku i występował na Netflixie, Amazon Prime oraz BBC iPlayer. W 2002 roku otrzymał nagrodę Time Out za wybitne osiągnięcia i wygrał nagrodę Time Out Comedy Award, a także inne wyróżnienia, takie jak New Zealand International Comedy Award i Montreal Just For Laughs Comedy Festival Award. Pisał artykuły do The Independent i "i", poruszając tematy od pub crawlów po polityków takich jak Liz Truss i Boris Johnson. Obecnie pracuje nad nowym showem i ma podcast o nazwie Slacktivist Action Group.

Jack Whitehall, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Jack Whitehall

Urodzony w Londynie 7 lipca 1988 roku, Jack Whitehall to brytyjski komik, aktor, pisarz i osobowość telewizyjna. Jego rodzicami są producent telewizyjny Michael Whitehall oraz aktorka Hilary Whitehall (z domu Isbister), co z pewnością wpłynęło na jego komediową perspektywę. Rozpoczął karierę występując w programach stand-up na Festiwalu Fringe w Edynburgu, po raz pierwszy pojawiając się w 2009 roku i wygrywając dwa konkursy w 2007 roku. Po tym początkowym sukcesie uczęszczał do Tower House School i Marlborough College, a następnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie w Manchesterze, choć opuścił go po zaledwie dwóch semestrach. W latach 2011–2016 grał JP w serialu telewizyjnym *Fresh Meat*, a między 2012 a 2014 rokiem, a następnie ponownie od 2022 do 2024 roku, wcielał się w postać Alfiego Wickersa w *Bad Education*. W 2015 roku przyczynił się do powstania filmu *The Bad Education Movie*, wersji filmowej, oraz pomógł napisać program telewizyjny. Od 2012 do 2018 roku był stałym członkiem jury programu *A League of Their Own*. Kariera zawodowa Whitehalla wykracza poza aktorstwo; na przykład, wystąpił w *Jack Whitehall: Travels with My Father* na Netflix (2017) oraz w *Decline and Fall* na BBC (2017), gdzie zagrał kolejną rolę. Pojawił się również w *Bounty Hunters* (2017–2019) i *The Nutcracker and the Four Realms* (2018), a obecnie występuje w *Good Omens* (2019). Przez całą swoją karierę Whitehall odbył rozległe trasy koncertowe z pięcioma programami stand-up: Jack Whitehall Live (2010–2011), Gets Around (2014), At Large (2017), Stood Up (2019) i Settle Down (2023–2024). Trasy koncertowe Gets Around w 2014 roku i At Large w 2017 roku to obie wyprzedane arenowe trasy po Wielkiej Brytanii, a ta druga została nagrana dla Netflixa. Od 2018 do 2021 roku Whitehall prowadził BRIT Awards, a następnie ponownie w 2025 i 2026 roku. Prowadził wręczenie BAFTA Britannia Awards w latach 2015, 2017 oraz 2018, a także poprowadził Royal Variety Performance w 2015 roku; dzięki temu stał się najmłodszym człowiekiem, który to zrobił. Nadchodzące projekty obejmują rolę w filmie Jungle Cruise (2020) u boku Dwayne’a Johnsona i Emily Blunt.

Karen Dunbar, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Karen Dunbar

Karen Dunbar jest szkocką komikiem, aktorką i pisarką urodzoną 1 kwietnia 1971 roku. Przeniosła się do Glasgow pod koniec lat 80. po ukończeniu szkoły średniej w Ayr Academy. Często nazywana jest „Królową Szkockiej Komedii”. W 1999 roku Dunbar rozpoczęła swoją karierę telewizyjną gościnnym występem w szkockim komediowym programie BBC, Chewin' the Fat (Chewin' the Fat, 1999–2005). Program The Karen Dunbar Show, prowadzony przez nią w latach 2003–2006, otrzymał cztery nominacje do Europejskich Telewizyjnych Nagród Złotego Róży. Jej praca wykracza poza telewizję, obejmując role w filmach takich jak Happy Hollidays (2009) i M.I. High (2009), oraz występy w seriach BBC Radio Scotland, takich jak Karen Dunbar’s Beautiful Sunday i Karen’s Summer Supplement. 27 maja 2008 roku Dunbar pełniła również funkcję recenzenta w programie Britain's Got More Talent. Dunbar wykazała się wszechstronnością w swoich występach, grając od 2007 roku w pantomimach, w tym produkcjach w King’s Theatre w Glasgow. Grała role w "Śpiącej Królewnie", "Kopciuszku", "Aladynie", a następnie ponownie w "Kopciuszku" i "Aladynie". Ponadto, jej historia występów obejmuje kreacje Burns’a i Szekspira, obok ról w adaptacji Denise Mina powieści "Pijana kobieta patrzy na cierń", oraz udział w wszystkich kobiecych produkcjach Szekspira Phyllidy Lloyd w Donmar Warehouse od 2012 do 2016 roku. Łączy komedię, muzykę i aktorstwo w swoich występach, występując w miejscach od Oran Mor po Narodowy Teatr. Dunbar odbyła tournée po Szkocji z programem stand-up w 2025 roku, który został wyemitowany na BBC Scotland, a w poprzednim roku ukończyła 80 koncertów podczas tournée po Szkocji. Od września 2026 roku Dunbar aktualnie rozwija nową trasę komediową stand-up po Szkocji o nazwie Aw Roon the Hooses, z opcjami VIP, w tym spotkanie za kulisami. Brytyjska Nagroda Akademii Gier uhonorowała aktorstwo głosowe Finlay, które ona sama wykonała w grze wideo z 2024 roku, Still Wakes the Deep, przynosząc jej uznanie jako Aktorka drugoplanowa. Kontynuuje występy stand-up comedy.

Ken Campbell, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Ken Campbell

Kenneth Victor Campbell, urodzony 10 grudnia 1941 roku w Ilford, Essex, był brytyjskim aktorem, pisarzem i reżyserem. Jego rodzicami byli Elsie Handley i Anthony Colin Campbell, który pracował jako telegrafista. Od bardzo młodego wieku Campbell wykazywał skłonność do występów; zaczął organizować pokazy w łazience swojego dziecięcego domu już w wieku trzech lat, często z udziałem „niewidzialnego przyjaciela” o imieniu Peter Jelp. Po ukończeniu formalnej edukacji, Campbell studiował w Chigwell School, gdzie zdobył nagrodę za dramat, a następnie zapisał się do RADA (Royal Academy of Dramatic Art), ale opuścił ją w 1960 roku. W okresie swojego debiutu zawodowego, Campbell był podstudyjnym Warrena Mitchella w Colchester Repertory Theatre; później został rezydentem dramaturgiem i członkiem zespołu aktorskiego w Victoria Theatre w Stoke-on-Trent, począwszy od 1967 roku. W 1969 roku założył The Ken Campbell Roadshow, trupę, która liczyła w swoich szeregach takie osoby jak Bob Hoskins, Bernard Wrigley, Jane Wood, Dave Hill i Sylvester McCoy. Roadshow występował w niezwykłych miejscach od 1969 do 1973 roku, opowiadając miejskie legendy i zmyślone historie, a także wykonywał sztuki, takie jak wbijanie gwoździ do nosów i wkładanie furetek do spodni aktorów. Najbardziej znane dzieła Campbella obejmowały adaptację *Illuminatus!* Roberta Shea i Roberta Anton Wilsona w 1976 roku, cyklu pięciu spektakli trwających dziewięć godzin, wystawionych przez Science Fiction Theatre of Liverpool. Ten spektakl, z udziałem Neila Cunninghama, Davida Rappaporta, Jima Broadbenta, Billa Nighy’ego i Prunelli Gee (która grała Eris), przeniósł się do National Theatre w 1977 roku, otwierając nowy teatr Cottesloe. W 1980 roku stworzył również *The Warp*, cykl spektakli trwających dwadzieścia dwa godziny, oparty na doświadczeniach Neila Orama, który zdobył uznanie Księgi Rekordów Guinnessa jako najdłuższy spektakl na świecie. Campbell zyskał uznanie za swoje rozbudowane i niezwykłe przedstawienia sceniczne; do czasu, gdy skończyło mu się 52 lata, był uważany za eksperta w zakresie solowych występów komediowych, często prezentując pokazy trwające trzy godziny, które łączyły dyskusje ideologiczne, rzucanie głosów, sztuczki karciane oparte na kiełbasach i długie anegdoty. Krytycy teatralni charakteryzowali go jako „jednoosobową dynamos brytyjskiego teatru” i „jednoosobowy wir komediowych i surrealistycznych występów”. Zmarł 31 sierpnia 2008 roku.

Kerry Godliman, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Kerry Godliman

Kerry Godliman to angielska aktorka i komiczka urodzona w 1973 roku. Spędziła dzieciństwo w Perivale, na zachodzie Londynu. Jej studia w Rose Bruford College w południowym Londynie dały podstawę do jej późniejszej kariery. Początki Godliman w show-biznesie zaczęły się od ról aktorskich, w tym występy jako Hannah w serialu telewizyjnym (2014), Belinda Dawes w , oraz Liz Carter w . W 2017 roku zagrała również Nicky w sitcomie ITV . Godliman jest uznawana za jedną z najlepszych artystek w Wielkiej Brytanii i zasłynęła zarówno dzięki występom aktorskich, jak i stand-up comedy. Pojawiła się w wielu programach telewizyjnych, w tym w Mock the Week , Live at the Apollo , oraz Michael McIntyre’s Big Show . Jej talent komediowy został dodatkowo podkreślony zwycięstwem w siódmej serii programu Dave's Taskmaster w 2018 roku. Regularnie występuje w programach BBC Radio 4, takich jak The News Quiz i Just A Minute , i prowadziła własny serial, Kerry’s List . Jej występy stand-upowe obejmują pojawienia się w Live at the Apollo oraz udaną trasę koncertową Bandwidth , która spotkała się z wyprzedanymi salami w całej Wielkiej Brytanii. Nagranie specjalne z tej trasy jest dostępne na Comedy Central i innych platformach. Wspólnie z Jen Brister prowadzi również podcast Memory Lane , poświęcony opowieściom stojącym za zdjęciami. Grała w serialu "After Life" od 2019 do 2022 roku jako Lisa, a od tego czasu zagrała takie role jak Stella Maitland w "Adult Material" (2021) i Pearl Nolan w "Whitstable Pearl" (od 2021 roku). Pojawia się również w serialu kryminalnym "Trigger Point" od 2022 roku. Doświadczenie Godliman jako aktora głosowego obejmuje rolę Lary w serialu Netflix "Alley Cats". Narracja podcastu true crime "Stolen Hearts" przyniosła jej nominację do nagrody Ambies. Nadchodzące projekty to rola u boku Niny Singh w "Dalziel and Pascoe" oraz udział w "Spinal Tap II". Zagrała również w "The Wilsons Save The World" i prowadziła serial BBC "Bitesize Parenting Teens".

Kirsten O'Brien, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Kirsten O'Brien

Kirsten O'Brien to angielska prezenterka telewizyjna, aktorka i komiczka, urodzona 23 lutego 1972 roku w Middlesbrough. Uzyskała dyplom z mediów i komunikacji na Uniwersytecie Środkowej Anglii w Birmingham w 1993 roku i rozpoczęła swoją karierę pracą związaną z nadawaniem w studenckim radiu uniwersyteckim. Jej profesjonalna ścieżka rozpoczęła się w 1995 roku, kiedy prowadziła program naukowy dla dzieci dla Tyne Tees Television, szybko ugruntowując swoją pozycję w telewizji. Od 1996 do 1999 roku O’Brien prowadziła łączniki dla CBBC, zyskując szerokie uznanie dzięki współpracy z marionetką Otisem, szarakiem. Następnie współprowadziła program SMart oraz jego spin-offy, w tym SMart on the Road i SMarteenies, od 1999 do 2009 roku, prowadząc programy telewizyjne dla dzieci takie jak Smile, Springwatch Trackers, Totally Doctor Who, Short Change, Smarteenies, SMart i Smart Hart. Demonstrując swoje różnorodne talenty, w 2004 roku zagrała Petera Pana w pantomimie, a także wzięła udział w zawodach drwali dla serii BBC Bring It On, również w 2004 roku. O’Brien nakręciła również dokumentalny film Kirsten's Topless Ambition, który został wyemitowany w kwietniu 2009 roku. Kariera O’Brien wciąż się rozwija. Pojawiała się w GMTV w latach 2009–2010 i współprowadziła program EastEnders: The Aftermath z George Lamb w lutym 2010 roku. Udowodniła, że ma ducha rywalizacji, wygrywając trzy odcinki programu The World's Toughest Driving Tests w 2010 roku oraz biorąc udział w Celebrity Mastermind w grudniu 2010 roku, przekazując swoje wynagrodzenie na rzecz Teesside Hospice. Od 2019 roku prowadzi i czyta wiadomości w porannym programie Andrew Peach na BBC Radio Berkshire; jej rola rozszerzyła się, stając się główną prezenterką w 2023 roku. Od maja 2026 roku dostarcza informacje o ruchu drogowym i podróżach dla BBC Radio 2. O’Brien tworzy i występuje w The Boss Bitch Show, programie stand-up i podcaście na żywo, który otrzymał uznanie od Time Out NY i został wyznaczony Podcastem Tygodnia przez The Guardian. Pisze książkę o swoim doświadczeniu z IVF i niedawno powitała bliźniaki w swojej rodzinie.

Les Dennis, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Les Dennis

Urodzony jako Leslie Dennis Heseltine 12 października 1953 roku, Les Dennis to angielski artysta występujący jako prezenter telewizyjny, aktor i komik. Od 1953 do 1972 roku dzieciństwo Lesa Dennisa upłynęło na terenie Garston w Liverpoolu; jego edukacja obejmowała szkoły podstawowe Stockton Wood i Joseph Williams, szkołę średnią Morrison Rose Lane oraz szkołę średnią Quarry Bank Comprehensive, zakończoną zdaniem egzaminu A-level z sztuki w czerwcu 1972 roku. Podczas nauki Dennis pracował w weekendy w sklepie Burton z odzieżą męską. Jego ojciec grał w piłkę nożną dla Liverpool FC, choć nie występował w pierwszym składzie. Ten wczesny okres położył podwaliny pod karierę, która rozciąga się na ponad 50 lat. W latach 70. Dennis rozpoczął karierę jako komik i imitator, rozwijając swoje talenty podczas występów w miejscach takich jak kluby dla robotników i parki rozrywki. Pojawił się w programie "Variety Time" na BBC Radio Merseyside w 1971 roku i zyskał rozpoznawalność po wygraniu występu w talent show ITV "New Faces" w 1974 roku. Lata 80. i 90. przyniosły mu regularne występy w telewizji sobotnich wieczorów, szczególnie w programie "The Russ Abbot Show", gdzie poznał Dustina Gee. Wspólnie założyli komediowy duet i stworzyli "The Laughter Show", udany program prime-time. Dennis kontynuował "The Les Dennis Laughter Show" po śmierci Gee. Poza telewizją Dennis wykazał się dużą wszechstronnością jako aktor. Pojawił się w przedstawieniach teatralnych takich jak "Chicago" (jako Amos Hart) i "Ja i moja dziewczyna" (jako Bill Snibson), a niedawno zagrał rolę Wilbura Turnblada w touringowych produkcjach "Hairspray", w tym w 2021 roku w nowej inscenizacji w London Coliseum. Do jego aktorskiego dorobku zaliczają się również role w filmach takich jak "Intymne relacje" (1996), "Sideshow" (2020) i "Large" (2001). W trakcie swojej kariery Les Dennis występował zarówno z Royal Shakespeare Company w dramatach z epoki restauracji, jak i z English National Opera; ostatnio wcielił się w postać Sir Josepha Portera w operze "HMS Pinafore" w 2022 roku. Dennis miał również dwuletnią stałą rolę w serialu "Koronacja Street", grając Michaela Rodwella od 1960 roku i ponownie w 2000 roku, oraz pojawiał się w innych programach telewizyjnych takich jak "Extras", "Moving On", "Birds of a Feather", "Śmierć w raju" i "Życie jest za krótkie". Jego autobiografia, "Must The Show Go On?", stała się bestsellerem Sunday Times. Nadal pracuje, obecnie grając w scenicznej adaptacji "Dinnerladies" Victoria Wood.

Tom Scott, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Tom Scott

Tom Scott, brytyjski prezenter, spiker i twórca treści online, urodził się albo w 1984, albo w 1985 roku. Lata jego formowania osobowości upłynęły dorastając w Mansfield, Nottinghamshire. Jego wykształcenie obejmuje tytuł licencjata z lingwistyki i języka angielskiego Uniwersytetu w Yorku, a następnie magisterium z zakresu pedagogiki na początku lat 2000. To oparcie w języku i edukacji zdaje się wpływać na wiele jego prac. W 2003 roku Scott rozpoczął swoją karierę komediową od lekkich akcji, w tym koordynacji brytyjskiego segmentu Dnia Mów Jak Pirat. Zaangażowanie Scotta w niekonwencjonalne działania skłoniło go do kandydowania na przewodniczącego Związku Studentów Uniwersytetu York w 2008 roku, przyjmując tożsamość „Szalonego Kapitan Tom Scott”, kampania, która niespodziewanie zakończyła się zwycięstwem. Ta persona kontynuowana była podczas wyborów parlamentarnych w 2010 roku, gdzie otrzymał 84 głosy. Wcześnie wykazał się również talentem do satyry, tworząc w 2004 roku stronę internetową parodiującą brytyjską rządową stronę, co doprowadziło do prośby o jej usunięcie. W 2012 roku prowadził serial Sky 1 Gadget Geeks, a w 2014 roku współzałożył Emojli, sieć społecznościową opartą wyłącznie na emoji. Od 2014 roku kanał Scotta na YouTube stał się znaczącą platformą dla jego pracy. Zawiera filmy edukacyjne poruszające tematykę historii, geografii, lingwistyki, nauki i technologii. Do kwietnia 2026 roku kanały Scotta na YouTube zgromadziły łącznie ponad 8,1 miliona subskrybentów i 2,04 miliarda wyświetleń. Często współpracuje z innymi twórcami, w tym z The Technical Difficulties oraz poprzez podcast Lateral. Lateral, którego jest gospodarzem, bada nietypowe pytania i dostarcza fascynujące odpowiedzi, a także posiada towarzyszącą mu książkę. W latach 2021–2026 Scott wysyłał co tydzień newsletter ze swoimi dziełami i odkryciami z internetu. Brał również udział w programach panelowych, takich jak Only Connect w 2010 roku i Christmas University Challenge w 2022 roku. Obecnie Tom Scott tworzy treści na swój kanał YouTube i Nebula, dokumentując podróż po każdym historycznym hrabstwie w Anglii; te filmy są rozszerzone i bardziej szczegółowe, zwykle trwające od 15 do 30 minut. Podejście Scotta do pracy jest przemyślane; woli, by nazywano go „prezentera” lub „nadawcą”, a „twórcą treści” jako akceptowalną alternatywę, unikając etykiet takich jak „YouTuber” czy „influencer”. Wykazuje on duże zainteresowanie wizualnie atrakcyjnymi lokalizacjami i procesami, i zazwyczaj unika wywiadów lub dyskusji na temat przyszłych technologii bez namacalnego demonstracji. Ponadto konsekwentnie sprzeciwia się sponsoringowi lub reklamie związanym z mikropłatnościami lub hazardem. Strona internetowa związana z jego pracą została ostatnio zaktualizowana 20 lipca 2026 roku.