GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact
Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Komieken uit Frankrijk

De comediandirectory van Frankrijk — Profielen, biografieën, foto's en sociale links voor comedians van Frankrijk.

Comedian toevoegen
Reset
211 Comedians
Didier Bénureau, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Didier Bénureau

Didier Bénureau is een Franse humorist en acteur, geboren op 28 oktober 1956 in Courbevoie, een westelijke voorstad van Parijs. Hij begon zijn muzikale reis op 15-jarige leeftijd met een passie voor de gitaar, wat leidde tot de vorming van een akoestische groep genaamd 'Quasifolklo' in 1975. Deze groep behaalde erkenning toen het een medaille won op een televisieprogramma gepresenteerd door Patrice Laffont. Daarna deed hij van 1977 tot 1978 militaire dienst. Na zijn militaire dienst zocht Bénureau naar optredens, waarbij hij als entertainer voor de MSC de Villeneuve-la-Garenne werkte en ook functies bekleedde als zomerkampbegeleider en toezichthouder in de schoolkantine. Hij volgde acteurslessen bij de Villeneuve-la-Garenne MSC in 1979. Tussen 1981 en 1984 verscheen hij in kleine rollen in films en televisieseries. In 1985 maakte hij zijn debuut bij het Petit Théâtre de Bouvard met zijn neurotische personages. Hij werkte in 1986 samen met Muriel Robin aan het co-schrijven van een toneelstuk genaamd 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !'. Bénureau's carrière kreeg momentum met zijn eerste solo-optreden, 'Enfin Bénureau,' in 1988. Hij verscheen vervolgens in de film *Trop belle pour toi* van Bertrand Blier nadat hij Blier een video van zijn show had gestuurd. Tussen 1990 en 2000 speelde hij bijrollen in verschillende films, waaronder *Palais Royal!*. In 1993 begon hij aan zijn tweede solo-optreden, geregisseerd door Dieudonné, en ontmoette Dominique Champetier, die een frequente medewerker zou worden. Hij bracht in 1998 een korte film genaamd *Zanzibar* uit. Van 1997 tot 1999 voerde hij zijn derde solo-optreden op in het Café de la Gare en Comédie Caumartin. Hij is verschenen in talloze werken variërend van komedie, romantiek en televisieseries, en heeft deelgenomen aan meer dan 60 producties tegen 2008. Critici hebben zijn shows geprezen, en hij ontving de Grand Prix de l’Humour Noir in 2007 voor zijn show *Bobo*, die in 2009 de SACD Best One-Man-Show award won. Hij speelde Gilbert in de tv-serie *Scènes de ménages* vanaf 23 januari 2023, maar verliet de show in juni 2024 vanwege planningconflicten.

Bekijk profiel
Didier Porte, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Didier Porte

Didier Porte is een Franse komiek, radiopresentator, journalist en humorist, geboren op 29 januari 1958 in Compiègne. Hij is momenteel 68 jaar oud. Zijn ouders zijn Frans en wonen al generaties lang in Frankrijk. Porte behaalde in 1980 een graad in economie aan de Universiteit van Parijs-X Nanterre. Hij beschrijft zichzelf als een 'journalist de complément' in plaats van een eenvoudige entertainer. Porte begon zijn carrière als journalist in 1984 bij La Dépêche du Midi, en werkte vervolgens samen met diverse mediakanalen waaronder Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 en Ouï FM. Van 1984 tot 1992 was hij verslaggever-regisseur voor de show 'Culture Pub' op M6. Hij co-schreef ook de show 'La Nuit de la connerie' met Anne Magnien op Canal+ en het boek 'Le Grand Livre de la connerie' met William Reymond. Zijn werk omvatte bijdragen aan shows zoals 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' en 'Héros vinaigrette'. Didier Porte’s carrière omvat regelmatige columns op France Inter, beginnend in 1993 met 'Zappinge' en voortgaand via programma’s zoals 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' en 'Le Fou du roi'. Hij is verwikkeld geweest in meerdere smaadprocedures vanwege zijn commentaar. Hij debuteerde als one-man show performer in 1998 met L'Ami des vedettes , gevolgd door andere shows waaronder Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens en Didier Porte fait rire les masses . Sinds 2013 treedt hij op met Didier Porte à droite! Hij parodieert Nicolas Sarkozy en zijn regering en staat bekend om zijn ‘genadeloze’ satire; vorige week parodieerde hij Bernard Kouchner, de minister van Buitenlandse Zaken. Zijn werk heeft steeds meer luisteraars aangetrokken, wat bijdraagt aan een opleving van politiek betrokken Franse humor. Hij verscheen als zichzelf in de film 'Satire dans la campagne' en blijft bijdragen aan de webversie van 'Là-bas si j'y suis' sinds 2015.

Bekijk profiel
Dominique Farrugia, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Dominique Farrugia

Dominique Farrugia, geboren op 2 september 1962 in Vichy, Frankrijk, is een veelzijdig Frans creatief. Hij fungeert als acteur, filmregisseur, scenarioschrijver, producent, humorist en komiek. Zijn familieachtergrond weerspiegelt een diverse afkomst, waaronder Joodse pied-noir en Maltese voorouders; zijn ouders, die Algerije na de onafhankelijkheid in 1962 verlieten, vestigden zich in Vichy. Ze runde een bar-restaurant genaamd Le Verdier, en zijn vader werkte als bandleider in het Vichy casino. De volledige naam van Dominique Farrugia is Dominique Spiridion Léon Farrugia. Van 1986 tot 1992 waren Les Nuls actief en hebben ze een belangrijke bijdrage geleverd aan de Franse komedie. Hij schreef in 1987 voor de televisieserie *Objectief: nul*, wat resulteerde in een 7 d'Or-award. Gedurende deze periode presenteerde hij kortstondig een parodie op het weerbericht in 'Nulle part ailleurs' van 1987 tot 1988 en verscheen hij per ongeluk als acteur in een aflevering van *Objectief: nul* door afwezigheid van een andere acteur. De tv-special *TVN 595* uit 1988 ontving eveneens een 7 d'Or. Hij was medeoprichter van de productie­maatschappij RF2K met Olivier Granier en richtte in 1997 het televisiekanaal Comédie! op, waar hij van april 2002 tot februari 2003 directeur-generaal en president was. Hij regisseerde in 1994 *La Cité de la peur*, dat 2,2 miljoen kijkers in Frankrijk trok. Zijn regiewerk omvat *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) en *Under the Same Roof* (2017). Momenteel leidt hij Shine Fiction samen met Guillaume Thouret als chief operating officer, met de focus op het produceren van premium scripted series voor Franse omroepen en wereldwijde streamingplatforms.

Bekijk profiel
Dranem, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Dranem

De Franse entertainer Charles Armand Ménard, die de artiestennaam Dranem gebruikte, was een zanger van komische liedjes, een optredende in muziekzalen en op het toneel, en een acteur in films. Hij werd geboren in het 10e arrondissement van Parijs op 23 mei 1869 en overleed in het 7e arrondissement van Parijs op 13 oktober 1935. Zijn vader was een ambachtsman-juwelier, en Dranem leerde het vak van hem. Hij nam de artiestennaam Dranem aan als een anagrame van Ménard. Dranem begon zijn carrière als leerling juwelier voordat hij de entertainmentwereld betrad. Aanvankelijk werkte hij kortstondig als riemverkoper en verkoper van orthopedische instrumenten. Hij lanceerde zijn amateuristische podiumcarrière in september 1890 bij La Verrerie. Zijn professionele debuut vond plaats op 24 maart 1894, bij de Electric-Concert. Vanaf 1895 trad hij op met Félix Mayol en Max Dearly bij 'Concert Parisien'. Rond 1896 ontwikkelde hij een kenmerkend kostuum: een klein jasje, gestreepte broek, enorme schoenen en een hoed, samen met schmink. Hij werd een toonaangevende variétéartiest, bekend om zijn komische absurdistische genre. Dranem's komische zangroutine bracht hem een loyale aanhang en maakte hem rijk. Hij verscheen in talrijke films, waaronder 'Bonsoir m'sieurs dames' in 1902 en verschillende stomme korte films geregisseerd door Ferdinand Zecca, zoals 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy regisseerde elf initiële geluidsfilms, aangeduid als 'Phonoscènes,' met Dranem voor Gaumont in 1905. Zijn humor was onconventioneel en vaak riskant, en hij voerde liederen uit zoals ‘Le Fils d'un gniaf’ met groot succes. Hij verwierf Château de Ris in 1910 en richtte vervolgens een filantropische organisatie op om oudere artiesten te helpen; het rusthuis werd ingewijd door president Armands Fallières in 1911. De Dranem Foundation was operationeel tot 2000, en het landgoed is nu een door de overheid beheerd tehuis. Hij verscheen in operettes, live theater en film, waaronder 'La fille de Madame Angot' (1918) in de Opéra-Comique van Parijs en ‘Les brigands’ (1931). Tijdens 1910 nam Dranem ook deel aan een productie van Molière's 'Le Médecin malgré lui' in het l'Odéon theater. In 1923 ontving hij de onderscheiding Chevalier de la Légion d'Honneur, gevolgd door de rang Officier in 1935. Château de Ris-Orangis dient als Dranem's laatste rustplaats. Tijdens de Eerste Wereldoorlog trad Dranem op voor troepen en gewonde soldaten, en verscheen hij in ziekenhuizen. Hij verscheen ook samen met Maurice Chevalier in 'Là-Haut'. De film ‘Le Ménage Dranem’ (Het Dranem Gezin), gemaakt door Pathé, toont een omkering van traditionele genderrollen, waarbij de vrouw de man mishandelt. Hij maakte talloze radiooptredens en speelde in een twintigtal films tussen 1919 en 1935. Hij overleed op 13 oktober 1935 in de Clinique de l'Alma in Parijs, op de leeftijd van 66 jaar.

Bekijk profiel
Fabrice Éboué, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Fabrice Éboué

Fabrice Éboué werd geboren op 7 juni 1977 in Maisons-Alfort (Val-de-Marne). Hij bracht zijn jeugd door in Vincennes en Nogent-sur-Marne. Zijn familie heeft een diverse achtergrond; zijn vader is een gynaecoloog-verloskundige van Kameroense afkomst, terwijl zijn moeder Frans is met Normandische wortels. Éboué heeft vier broers en zussen. Vroeg op jonge leeftijd toonde hij creatieve aanleg, waarbij hij in 1999 deelnam aan de mixtape 'Embauche pour la débauche' van het collectief Val-de-Marnais Splifton, en rapte onder de pseudoniem Mr. Faf. Éboué's onderwijsroute omvatte ervaringen aan de particuliere middelbare school Albert-de-Mun, waar hij werd uitgeschreven, en later aan Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) en La Providence d'Amiens. Hij behaalde een baccalaureaat als externe kandidaat en een BTS in Toerisme met de hulp van zijn Duitse leraar. Gedurende deze tijd werkte hij als gids in de Lombrives-grot, waarbij hij aanvankelijk geologische informatie reciteerde voordat hij grappen en verzonnen historische anekdotes begon te gebruiken om bezoekers te vermaken. Vanaf 2000 begon hij op te treden op verschillende Parijse podia zoals het Théâtre des Blancs-Manteaux en Trianon. Éboué’s carrière breidde zich aanzienlijk uit in de midden jaren 2000. Hij verscheen in een korte film, 'Un crime d'eau,' in 2005 en werd van 2006 tot 2008 lid van de Comedy Club troupe van Jamel Debbouze. Hij co-schreef 'Inside Jamel Comedy Club' met Thomas N'Gijol en nam deel aan de tv-show 'T'empêches tout le monde de dormir' van 2006 tot 2008. Van 2008 tot 2014 was hij vaste columnist bij 'On va s'gêner' op Europe 1, en medeoprichter van het Comedy Club theater in Parijs met Thomas N'Gijol in april 2008. Zijn humorstijl wordt omschreven als zwarte humor met een scherp perspectief, vaak met observaties over relaties, sociale media en de maatschappij. Hij ontving de 'Macho d'argent' prijs in maart 2009. Éboué heeft films geregisseerd waaronder 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) en 'CoeXister' (2016). Hij is momenteel bezig met een nieuwe show genaamd 'SolitudeS,' die het paradox van verbinding en eenzaamheid onderzoekt, gepland voor Roubaix op 19 november 2026.

Bekijk profiel
Francis Ginibre, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Francis Ginibre

Francis Ginibre is een Franse komiek en humorist, geboren op 17 juni 1959 in Toulouse, Frankrijk. Hij bracht zijn jeugd door in Toulouse en behaalde een diploma van de Academie voor Schone Kunsten, waar hij zich bezighield met beeldende kunst aan de School voor Schone Kunsten in Toulouse. Aanvankelijk zocht hij een carrière in de kunst en behaalde hij daarvan een diploma. Rond het begin van de jaren '80 verplaatste hij zijn focus naar muziek en werd hij autodidactische drummer. Hij speelde drums in verschillende bands, waarbij hij vaak dansmuziek speelde om in zijn levensonderhoud te voorzien, en nam zelfs deel aan vroege tournees en optredens door betrokkenheid bij een koor. Een belangrijk moment in Ginibre's carrière kwam in de vroege jaren '80 toen hij Éric Carrière ontmoette, die een drummer nodig had. Deze ontmoeting leidde direct tot de vorming van het comedy duo Les Chevaliers du Fiel. Ze vormden een professioneel en vriendschappelijk partnerschap, waarbij ze samen optraden onder die artiestennaam. Hun eerste show was 'Le détournement d’avion le plus fou de l’année,' en ze behaalden aanzienlijke erkenning met de hit 'La Smica 2000' in 1996. Ze zijn regelmatig verschenen op televisie en radio, en in 1995 verhuisden ze naar Parijs. Ginibre heeft ook ervaring met het schrijven voor andere artiesten; hij heeft sketches geschreven en mede-auteurschap verzorgd voor verschillende performers, waaronder Les Vamps en Michel Galabru, en heeft bijgedragen aan televisie- en radioprogramma's. Ginibre's werk reikt verder dan stand-up comedy. Hij is verschenen in verschillende films, waaronder Repas de famille (2014), Les Municipaux, ces héros (2018), Les Municipaux, trop c'est trop (2019) en Bingbodi (1998). Hij co-regisseerde en speelde in Municipal Hero (2018) en Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) met Éric Carrière. In 2016 hebben ze samen het Championnat du monde du cassoulet de Toulouse opgericht, waarmee hun interesse in lokale cultuur blijkt. Momenteel onderhoudt Ginibre nog steeds regelmatig contact met het podium en treedt hij op met Les Chevaliers du Fiel in hun show "Vacances à Dubaï." Hun humor is geworteld in het dagelijks leven, en hun show 'Le Best of collector' blijft populair. Hij speelde ook in de toneelvoorstelling 'Vacances d'enfer' in het Théâtre du Gymnase Marie Bell vanaf 14 januari 2011, die wordt omschreven als een parodie op boulevardtheater.

Bekijk profiel
Fransined, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Fransined

Fransined, geboren als Francis Contandin op 21 oktober 1914 in Marseille, Frankrijk, was een Franse komiek en zanger. Hij overleed op 17 oktober 2012 in Marseille. Zijn familie had sterke banden met de entertainmentwereld; hij was de jongere broer van acteur Fernandel, geboren als Fernand Joseph Désiré Contandin op 8 mei 1903, en de oom van Franck Fernandel. Het optreden van zijn ouders heette Les Sined, en Fransined nam het pseudoniem Fransined aan, een combinatie van zijn voornaam met die van de performancegroep van zijn ouders. Hij bracht een groot deel van zijn carrière door als 'comique troupier,' wat betekent dat hij uitgebreid rondreisde om op te treden. Fransined's carrière omvatte diverse vormen van entertainment. Hij trad voornamelijk op in cabarets en muziekzalen, en maakte talloze optredens in films, vaak in kleinere rollen of als figurant. Als zanger vertolkte hij liedjes van Vincent Scotto, Bob Cary en Paul Lemel, naast populaire nummers van zijn broer Fernandel. Tussen 1966 en 1978 bracht Fransined verschillende platen uit, waaronder een album gewijd aan de muziek van Fernandel. Hij droeg ook bij aan de reclamewereld vanaf de jaren '60, met optredens in vele commercials, waarbij zijn laatste verschijning voor mineraalwater La Salvetat was in 2012. Fransined's komedie bevatte vaak humor uit Zuid-Frankrijk, die regelmatig tot uiting kwam in eenmanshows. In 1972 bracht hij Fernandels lied “Ne me dis plus tu” terug en voerde het op televisie uit. Terwijl zijn broer Fernandel wijdverspreide bekendheid verwierf door middel van variété, operettes, music-hall revues en met name de 'Don Camillo'-filmserie, behield Fransined een consistente aanwezigheid in het Franse entertainment. Fernandel stond bekend om zijn paardenachtige tanden en verscheen in films zoals 'Around the World in 80 Days' (1956) en 'Paris Holiday' (1958), en speelde zelfs in Britse tv-advertenties voor Dubonnet. Fransineds carrière, hoewel minder prominent dan die van zijn broer, toonde een toewijding aan Franse komische vertoning gedurende zijn hele leven.

Bekijk profiel
François Rollin, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

François Rollin

Geboren op 31 mei 1953 in Malo-les-Bains (thans Duinkerke), staat François Maurice Rollin professioneel bekend als François Rollin en werkt hij als Frans acteur, komiek, auteur en scenarioschrijver. Hij behaalde zijn diploma aan de ESSEC business school in 1975 en begon zijn carrière als journalist voor Le Monde van 1976 tot 1991. Gedurende deze periode ontwikkelde hij zijn humoristische vaardigheden als columnist voor publicaties zoals 'Vu de gauche' en 'Fluide glacial,' waarmee hij een uniek perspectief op actuele gebeurtenissen cultiveerde. Rollin’s komische reis begon met bijdragen aan verschillende mediakanalen. Hij was lid van de burlesque muziek groep Tchouk Tchouk Nougâh in de jaren 80 en droeg als scenarioschrijver bij aan Merci Bernard tussen 1982 en 1984. Hij verwierf bredere erkenning met de tv-serie Palace in 1988, waar hij een van de auteurs was en het populaire personage ‘Professeur Rollin’ creëerde. Het personage combineert surrealistische en absurde humor met sociale satire, vaak gepresenteerd als een grillige en welsprekende professor in zijn solo shows. Hij schreef ook voor het satirische nieuwsprogramma Les Guignols de l'info van 1989 tot 1990. Rollin's werk omvat diverse media, waaronder film, televisie, literatuur en theater. Hij verscheen in *Pendant ce temps nos deux héros* in 1988, speelde in *Hirondelles de saucisson*, die hij ook schreef, in 1990, en speelde de hoofdrol in *Colères* in 1996 en opnieuw in 2008. Hij regisseerde *L'Envol du pingouin* in 2000, 2006 en 2008, en heeft talloze boeken geschreven, waaronder *J'ai réfléchi pour vous* (2001), *Les Grands Mots du professeur Rollin* (2006), *Les Belles Lettres du professeur Rollin* (2007) en *Sophie Mounicot, c'est mon tour!* (2008). Hij co-schreef werken zoals *Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne* met Alexandre Astier in 2009, en *Epîtres* met Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere in 2016. Hij speelde Koning Loth in de serie *Kaamelott*. De Raymond-Devos Prijs voor de Franse taal werd Rollin in 2009 toegekend. Hoewel hij in 2017 stopte met solo shows, verschijnt hij nog steeds op radiostations zoals France Inter, Europe 2 en France Culture, en is hij sinds 2016 een vaste gast bij 'Les Grosses Têtes' op RTL. Hij is onlangs aangesloten bij de show ‘Zoom Zoom Zen’ van Matthieu Noël op France Inter en zal regelmatig te zien zijn in 'La semaine de campagne' vanaf september 2026.

Bekijk profiel
Frédéric Volovitch, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Frédéric Volovitch

Frédéric Volovitch is een Franse zanger en humorist, geboren op 18 mei 1974 in Tours. Als lid van Les Wriggles, een Frans-talige groep die liedjes, theater en muzikale komedie combineert, verwierf hij bekendheid voor zijn bijdragen. Deze groep ontstond in 1995 aan de ENSATT in Parijs. Volovitch maakte deel uit van de originele vijfkoppige bezetting van 1995 tot 2009. Volovitch's betrokkenheid bij Les Wriggles begon in 1995 en duurde door verschillende albums, waaronder Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) en Tant pis ! Tant mieux! (2007). De groep combineerde humoristische, poëtische, provocatieve en tedere teksten, presenteerde realistische observaties door schetsen afgewisseld met liedjes, en droeg consequent rode overalls tijdens concerten. Ze betrok het publiek via grappen en interacties, en hun optredens verkenden vaak een breed scala aan thema's, van alledaagse gebeurtenissen tot sociale kritiek. Populaire nummers zoals "Poupine et Thierry" gebruikten allegorie om culturele conflicten te onderzoeken, terwijl "Délit de face, yes!" racisme aansprak. Na zijn vertrek bij Les Wriggles in 2006, samen met Antoine Réjasse en Franck Zerbib, vormde Volovitch in 2001 het duo Volo met zijn jongere broer Olivier Volovitch. Volo bracht verschillende albums uit, waaronder Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) en Avec son Frère (2020). Sinds 2011 geeft Volovitch solo-optredens, aanvankelijk getiteld Est ce qu'il y a des morts? , die liederen, humor en muzikaal theater combineren. Zijn optredens benadrukken directe interactie met het publiek, precisie in de muziek en observatie van het dagelijks leven, met behulp van storytelling, ironie en een voorliefde voor vertelling. Hij staat gepland om in 2026 het album 'Mine de rien' uit te brengen en in april 2027 op te treden in Achères.

Bekijk profiel
Félix Galipaux, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Félix Galipaux

Félix Galipaux, geboren als Félix Martin in Bordeaux op 12 december 1860, was een Franse acteur, toneelschrijver en humorist. Louise Fénélon-Galipaux identificeerde hem in 1866, waarna hij werd opgeleid in Bordeaux en Parijs, uiteindelijk een eerste prijs won van het Conservatoire de Paris. Hij koos aanvankelijk ervoor om op te treden in het Théâtre du Palais-Royal in plaats van de Comédie-Française, later verhuisde hij naar het Théâtre de la Renaissance. Galipaux overleed in Parijs op 7 december 1931 en ligt begraven op de begraafplaats Père-Lachaise, gemarkeerd met een bronzen borstbeeld. De komische carrière van Galipaux was uitgebreid en omvatte ongeveer veertig toneelstukken die in Parijse theaters werden opgevoerd. Zijn populariteit kwam voort uit zijn humoristische toneelmonologen, met name 'Communication Téléphonique' (1906), waarvan er verschillende bewaard zijn gebleven via opnames. Hij werkte ook samen met Henri Pagat onder de gezamenlijke pseudoniem Pagalipaux, en hij en Coquelin Cadet populariseerden music hall monoloog acts in de jaren 1880. Zijn stijl leunde op zijn schrijven om gelach te genereren, in plaats van op fysieke kenmerken of uitspraakkapriolen. Hij schreef verschillende boulevardstukken, komedies, sketches, monologen en fantasieën, en droeg krantenkolommen bij onder het pseudoniem Félix Mayran. Buiten het theater waagde Galipaux zich aan vroege films, en verscheen hij in werken van Ferdinand Zecca, Georges Méliès en Pathé Frères, waaronder ‘Een Avontuurlijke Autorit’ en vroege Franse geluidsfilms zoals 'La Lettre' en 'Au Telephone' (1905). Charles-Émile Reynaud filmde hem terwijl hij 'Le Premier Cigare' opvoerde rond 1896 of 1897. Hij maakte ook spraakopnamen voor grammofoonplaten, en speelde in films zoals ‘Un monsieur qui a un tic’ (1911) en 'Gorgibus et Sganarelle' (1912), met zijn laatste filmrol in ‘Lorena’ (1918). Hij wordt afgebeeld naast Gabrielle Réjane in een lithografie uit 1893 van Henri de Toulouse-Lautrec. Galipaux schreef ook “Galipettes,” dat grappige scènes bevatte met Floridor, Cinguy, Dazincourt en Caméléon. Deze scènes gingen over een reizend theatergezelschap. Daarna kreeg Galipaux de titel Officier de l'Instruction Publique in de Ordre des Palmes Académiques.

Bekijk profiel
Gabriel de Lautrec, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, geboren te Béziers op 21 februari 1867 en overleden te Parijs op 25 juli 1938, was een Franse schrijver, chroniqueur, vertaler en dichter. Een verre verwant van de schilder Henri de Toulouse-Lautrec, hoewel ze geen nauwe relatie hadden, presenteerde hij zich als een dandy met een monocle en vermaakte hij rond 1900 regelmatig de Parijse society met zijn geestige opmerkingen. Hij behaalde een diploma in letteren (licence ès Lettres) en was van 1889 tot 1893 een metgezel van Alphonse Allais bij Le Chat Noir, waar hij zijn eerste prozawritingen publiceerde. De carrière van De Lautrec begon aan het begin van de jaren 1890 toen hij naar Parijs verhuisde en begon bij te dragen aan publicaties zoals *La Vie drôle*. Hij bezocht literaire cafés in de Quartier Latin en ontmoette Alphonse Allais in het Chat noir cabaret, waarbij hij een discipel van Allais werd. Zijn werk wordt gekenmerkt door humor en fantasie, vaak verbonden met parasciëntifieke en occultistische kringen. Een verzameling proezepoëzie, 'Poèmes en prose,' werd in 1898 gepubliceerd, waardoor deuren werden geopend naar Parijs' literaire scene. Hij organiseerde een salon in Passy waar opmerkelijke figuren zoals Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde en Paul Verlaine samenkwamen; hij stond bijzonder dicht bij Paul Verlaine, zelfs zijn lichaam bewaakte hij na diens dood. Tussen 1890 en 1911 beweerde hij meer dan tweehonderd korte verhalen, kronieken en fantasieën te hebben gepubliceerd in diverse publicaties, waaronder *Le Chat Noir*, *La Vie drôle*, *Le Rire*, *Fantasio*, *La Revue blanche*, *Le Sourire* en *Le Mercure de France*. Gedurende zijn carrière vertaalde De Lautrec werken van Mark Twain, Havelock Ellis, Alfred Levin, Matthew Phipps Shiel en Oscar Wilde (in samenwerking met Henry-D. Davray), vaak voor *Mercure de France*. Hij was ook medeoprichter van *La Petite Semaine* in 1900 en de Académie de l’Humour in 1920 met Curnonsky en Courteline. Hij gaf les in Latijn en Grieks in Marseille tot aan zijn pensioen in 1929, waarna hij kort daarna terugkeerde naar Parijs. Hij publiceerde zijn autobiografie, *Souvenirs des jours sans souci*, in 1938. Ondanks het zoeken naar erkenning, waaronder een kandidatuur voor de Académie Française in 1923, voelde hij zich teleurgesteld door het ontbreken van literaire erkenning. Hij werd in 1936 benoemd tot ridder in de Légion d'honneur en liet gepubliceerde werken achter, waaronder 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac,' en *Souvenirs des jours sans souci*.

Bekijk profiel
Maxime Godart, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Maxime Godart

Maxime Godart is een Franse acteur, humorist, scenarioschrijver en filmregisseur. Geboren in Compiègne, Frankrijk, op 2 oktober 1998 (of 9 oktober 1999, volgens andere bronnen), begon hij zijn acteercarrière in 2009. Op achtjarige leeftijd begon hij met theaterlessen in het cultureel centrum van Noyon, gedreven door een vroege ambitie om acteur te worden. Zijn vastberadenheid maakte indruk op regisseur Laurent Tirard, die hem na het zien van een online advertentie en een auditie voor in 2008 koos voor een belangrijke rol. Godart staat het best bekend om zijn vertolking van Petit Nicolas in de film Le Petit Nicolas uit 2009, gebaseerd op het werk van René Goscinny en geregisseerd door Laurent Tirard. Hij speelde de hoofdrol, en kreeg de rol dankzij zijn gelijkenis met het stripfiguur en zijn duidelijke wens om te acteren. De film werd op 10 februari 2013 uitgebracht in vasteland China en ontving nominaties voor Beste Buitenlandse Film bij zowel de European Film Awards als de Brazilian Film Awards. Hij verscheen ook in Les Meilleurs Amis du Monde (2009) als Bruce en Le Grand Restaurant (2010) als Charles, en had een bijrol in The Best Friends in the World (2010). Gedurende deze periode overhandigde hij een prijs aan The Black Eyed Peas bij de NRJ Music Awards in 2010 en nam hij deel aan de Prix Louis Lumière. Naast acteren heeft Godart zijn creatieve inspanningen uitgebreid. In 2015 presenteerde hij een lezing door astrofysicus Hubert Reeves op scholen in Picardië. Hij werd in 2017 peter van de Coming Alive vereniging en verscheen in een videoclip voor Christophe Madrolle. Hij speelde in de korte films *Par un Regard* (2019) en *Par un regard : chapitre 2* (2019). Godart is ook de regie ingedoken, produceerde en regisseerde de korte film *Constellation* uit 2024, waarin hij tevens als acteur optreedt. Hij woonde de première van *Le Petit Nicolas* in Parijs bij en het 81e Internationale Filmfestival van Venetië met Claude Lelouch, en heeft deelgenomen aan benefietevenementen voor organisaties zoals ‘Premiers de Cordée’, die sportactiviteiten biedt voor ziekenhuispatiëntjes.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1 Armenië 1 Argentinië 24 Oostenrijk 28 Australië 22 Azerbeidzjan 1 België 13 Bulgarije 31 Benin 2 Bolivia 1 Brazilië 12 Canada 48 Zwitserland 17 Chili 8 Kameroen 1 China 7 Colombia 2 Tsjechië 7 Duitsland 188 Denemarken 17 Dominicaanse Republiek 1 Algerije 2 Estland 5 Egypte 4 Spanje 74 Finland 15 Verenigd Koninkrijk 148 Ghana 3 Griekenland 18 Guatemala 1 Hongarije 7 Indonesië 8 Ierland 20 Israël 9 India 11 Irak 3 Iran 6 Italië 136 Jamaica 1 Japan 35 Kenia 3 Korea, Zuid 20 Kazachstan 1 Libanon 5 Letland 1 Marokko 17 Myanmar 1 Malta 1 Malawi 2 Mexico 28 Maleisië 7 Nigeria 19 Nicaragua 2 Nederland 2 Noorwegen 12 Nepal 3 Nieuw-Zeeland 9 Peru 2 Filipijnen 35 Pakistan 7 Polen 8 Portugal 7 Qatar 1 Roemenië 1 Servië 3 Rusland 9 Saudi-Arabië 4 Zweden 101 Slovenië 4 Slowakije 2 Thailand 2 Tunesië 4 Turkije 5 Taiwan 1 Oekraïne 1 Oeganda 7 Verenigde Staten 213 Uruguay 1 Oezbekistan 1 Vietnam 1 Zuid-Afrika 2

Franse komieken en de wereld van de Franse komedie

Frankrijk heeft een lange en onderscheidende traditie van komedie, waarbij humor een belangrijke rol speelt in theater, film, televisie en live entertainment. Franse comedians hebben door de jaren heen vele verschillende vormen van komedie ontwikkeld, van theatervoorstellingen en klassieke satire tot moderne stand-up comedy, sketch comedy en online content.

De directory van GiggleTime brengt Franse comedians, stand-up performers, comedy acteurs, schrijvers en andere persoonlijkheden die verbonden zijn met Franse komedie samen. Blader door de profielen hierboven om comedians uit verschillende generaties te ontdekken en meer te leren over hun carrière en werk.

Stand-up en live comedy in Frankrijk

Moderne stand-up is een steeds zichtbaarder onderdeel geworden van de Franse komediescene. Comedians treden op in speciale comedyclubs, theaters, cafés en andere locaties, waarbij ze materiaal presenteren dat varieert van persoonlijke verhalen en observatiehumor tot sociale commentaar, satire en absurdistische humor.

De Franse comedy scene is bijzonder actief in Parijs, waar performers talloze podia en publieken kunnen vinden voor zowel gevestigde shows als nieuwe acts. Comedy wordt ook door het hele land opgevoerd, in steden en regio's, waardoor comedians de kans krijgen om een publiek op te bouwen buiten de hoofdstad.

Franstalige komedie reikt ook verder dan Frankrijk zelf, met performers en publiek verbonden met de bredere Franstalige wereld.

De Franse traditie van de "One-Man Show"

Een van de kenmerkende formats die geassocieerd worden met Franse komedie is de one-man show, waarbij een comedian een volledige solo-voorstelling voor een publiek opvoert.

Deze shows kunnen stand-up comedy, storytelling, theaterprestaties, personages en gescripte komedie combineren. Het format is een belangrijk onderdeel geworden van Frans populair vermaak en heeft veel comedians geholpen om een herkenbare podiumidentiteit te ontwikkelen.

Hoewel hedendaagse Franse stand-up zich voort blijft ontwikkelen, blijft de verbinding tussen comedy en theatervoorstelling een belangrijk kenmerk van de humorcultuur van het land.

Franse komieken in film en televisie

Franse komedie heeft een sterke aanwezigheid in zowel de film als de televisie. Komieken wisselen vaak af tussen live optredens, acteren, schrijven en presenteren, waarbij veel artiesten carrières opbouwen over verschillende vormen van entertainment.

De Franse televisie heeft talloze comedyprogramma's, sketchshows en entertainmentformats voortgebracht, terwijl de Franse film een lange geschiedenis kent van succesvolle komische films en memorabele komische optredens.

De relatie tussen stand-up comedy en acteren voor de camera is in Frankrijk bijzonder interessant, waar een komiek kan beginnen met live optredens voordat hij/zij overstapt naar films, televisie of andere vormen van entertainment.

Een Gevarieerd Frans Comedy-landschap

Er is geen enkele stijl die Franse komedie definieert. Artiesten werken met observatiehumor, satire, parodie, slapstick, personagegebaseerde optredens, storytelling en improvisatie.

Verschillende generaties comedians hebben ook verschillende invloeden op de scène gebracht. Gevestigde artiesten blijven verschijnen naast nieuwere comedians die podcasts, YouTube, sociale media en streamingplatforms gebruiken om publiek te bereiken.

Deze combinatie van traditionele podiumhumor en digitale entertainment heeft meer mogelijkheden gecreëerd voor opkomende Franse comedians om hun eigen publiek en stijlen te ontwikkelen.

Ontdek Franse Komieken op GiggleTime

Bent u op zoek naar Franse comedians, Franse stand-up comedians of comedy acteurs uit Frankrijk? Verken de GiggleTime directory hierboven om performers uit verschillende periodes en gebieden van de Franse entertainment te ontdekken.

Zoek naar een specifieke komiek of blader door de profielen om nieuwe namen te ontdekken. Individuele pagina's kunnen biografische informatie, details over de carrière, optredens, foto's en andere interessante feiten bevatten.

Of je nu geniet van Franse stand-up comedy, komische films, televisiecomici, eenmanshows of klassieke Franse humor, GiggleTime maakt het makkelijker om de mensen achter de humor te ontdekken.

Onze directory blijft groeien met nieuwe profielen, waardoor u meer mogelijkheden krijgt om de wereld van Franse komedie te verkennen.