Globalny Katalog Talentów

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

214 Komicy

Alban Ivanov

Alban Ivanov to francuski humorysta, komik i improwizator. Urodził się 10 września 1984 roku w Narbonie we Francji, a jego pochodzenie jest rosyjskie. Pasję do komedii odkrył w wieku 11 lat i rozpoczął działalność artystyczną w 1997 roku z Ligą Improwizacji Yvelines. Trenował improwizację teatralną pod okiem Alain Degois w Déclic Théâtre, a później dołączył do zespołu Déclic Théâtre. Jego pełne imię to Alban Maurice Igor Yvinaï Juvénal. Kariera Iwanowa obejmuje różnorodne role i współpracę. W latach 2002–2004 występował w reklamach telewizyjnych dla AOL i Bouygues Telecom, oraz grał w kilku serialach telewizyjnych, takich jak Âge sensible , L'Instit i SOS 18 . Występował z trupą Trait d'Union w 2002 roku i w duecie Not mo Molière z Djemelem Barekiem w 2005 roku. Pojawiał się również w przedstawieniach zbiorowych od 2004 roku, w tym w Les Soirées Cecilia i La Famille . W 2008 roku zagrał główną rolę w humorystycznym miniserialu Dur dur d’être le fils de… , a od 2009 roku prowadził wieczory otwarte mikrofonowe w Jamel Comedy Club. Poznał Jamela Debbouze, który pomógł rozpocząć jego karierę, a Debbouze później powierzył mu prowadzenie Jamel Comedy Club. Ivanov zyskał uznanie za swoje improwizacje i komedię sytuacyjną. Debiut filmowy miał w 2011 roku w Les Mythos , a następnie otrzymał role w filmach takich jak Anyone (2014), Le Sens de la fête (2017), Le Grand Bain (2018) i Patients (2017), za który zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Filmowym w Sarlat w 2016 roku. Podkładał głos Pumby we francuskiej wersji dubbingowej filmu Król Lew (2019) i wystąpił w Le Dernier Mercenaire (Netflix) z Jean-Claude Van Damme. W 2012 roku zaprezentował swój pierwszy solowy program, Alban Ivanov et les autres , a w 2015 roku – Élément perturbateur . Obecnie koncertuje ze swoim nowym show 'Vedette 2.0' i wziął udział w czwartym sezonie programu ‘LOL: Qui rit, sort’ na Amazon Prime Video w 2024 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Albert Algoud

Albert Algoud, urodzony 23 marca 1950 roku w Asnières-sur-Seine, jest francuskim humorystą o bogatej i zróżnicowanej karierze. Pochodzi z rodziny pisarzy; jego ojciec to François-Marie Algoud, a on sam jest wnukiem innego Alberta Algouda, obydwu autorów. Zanim zyskał rozgłos w komedii, Algoud pracował jako nauczyciel francuskiego w latach 1976–1988, nauczając w Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron i Poissy. Wczesne lata jego życia obejmowały krótkie okresy zaangażowania politycznego, w tym udział w Action Française, a później w Gauche prolétarienne, choć opuścił je z powodu różnic ideologicznych. Komiczna podróż Algouda rozpoczęła się w radiu, początkowo od "Contrebande" w Annecy około 1970 roku. Szersze uznanie zyskał dzięki pracy nad programami Canal+, takimi jak Nulle Part Ailleurs i Karl Zéro , gdzie grał postać Pintimberta u boku Karla Zéro. Współpracował również przy pisaniu scenek do Nulle Part Ailleurs z Antoine de Caunes i Laurentem Chalumeau. W latach 1989-1990, Antoine de Caunes, Karl Zéro i on dzielili się rolą gospodarza komediowego programu radiowego nadawanego na RFM. Jego poczucie humoru opisywane jest jako absurdalne i erudytowe, łączące satyrę z odniesieniami kulturowymi, a znany jest z imitacji polityków takich jak Hu Jintao, Władimir Putin i Osama bin Laden. Wspólnie z Christophe Bertin stworzył w 1994 roku pastisz informacyjny Zérorama , a także występował w satyrycznym programie informacyjnym Karla Zéro, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Kariera Algouda wciąż ewoluuje. W latach 1999–2002 prowadził magazyn kulturalny La partie continue na antenie France Inter. Napisał wiele książek, koncentrując się szczególnie na świecie Tytusa Romeika, w tym słownik przekleństw kapitana Haddocka i nieautoryzowaną biografię Madame Castafiore. W 2023 roku wydał Le Prof qui a sauvé sa vie , komiks autobiograficzny. Obecnie pojawia się jako „Père Albert” w programach France Inter Le Fou du roi i À rebrousse poil , a od 2015 roku jest felietonistą w La Bande originale . Jego syn Boni został zdiagnozowany jako osoba autystyczna około 27 lat przed czasem obecnym, o czym Algoud otwarcie mówi. Pozostaje płodnym pisarzem, napisał bowiem około dziesięciu książek poświęconych Tytusowi Romeikowi, w tym Le dictionnaire amoureux de Tintin , wychwalający La Roche-sur-Foron.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Albert Meslay

Albert Meslay to francuski humorysta, urodzony 9 maja 1956 roku. Zanim poświęcił się komedii, Meslay pracował jako analityk programista i analityk systemów, uznając tę drugą pracę za niezaspokajającą. Studiował ekonomię i zaczął występować w małych lokalach oraz bistrach w Bretanii. Styl komediowy Meslaya charakteryzuje się absurdem, grą słów i nielogicznym rozumowaniem. Jego poczucie humoru łączy w sobie gry słowne, imitacje postaci takich jak Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Pliniusz Starszy oraz bankier Krzysztofa Kolumba, i ogólne poczucie absurdu. Często uważa się go za patofizyka i specjalistę od patofizyki. Przeniósł się do Paryża w 1996 roku, po odejściu z pracy w 1993 roku. Występował w miejscach takich jak Point Virgule, Café de la Gare i Théâtre Trévise. W 1995 roku zdobył nagrodę Devos d'Or na Festiwalu Monnaie, wręczoną przez Raymonda DeVosa. Przez całą swoją karierę Meslay pojawiał się w licznych programach radiowych i telewizyjnych, w tym w programie Stéphane Berna 'Le fou du roi' na France Inter od 2001 do 2003 roku, w "Etonnant et Drôle" Patricka Sébastiena w 1996 roku, w "Faites la fête" Michela Druckera od 1997 do 1998 roku oraz w programie Laurence Boccolini “Rien à voir” między 1999 a 2000 rokiem. Liczne programy telewizyjne są owocem jego kreatywności, w szczególności 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise' i 'La joyeuse histoire du monde.' Opublikował również 'La Cosmochérette' w 2000 roku, a zrewidowane wydanie ukazało się w 1980 roku. Meslay jest członkiem Académie Alphonse-Allais i wystąpił w serialu telewizyjnym "C'est la crise" w 2013 roku oraz w filmie 'Salauds de pauvres' w 2019 roku. Kontynuuje trasy koncertowe, a jego najnowszy program 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' stworzony w 2023 roku, nadal jest wystawiany w 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alex Lutz

Urodzony 25 sierpnia 1978 w Strasburgu, Dolny Ren, Alex Lutz pracuje we Francji jako aktor, humorzysta, reżyser, autor dramatyczny, pisarz i reżyser.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alex Métayer

Alex Métayer, urodzony jako Alexandre Marcel Jacques Métayer 19 marca 1930 roku w Berre-l'Étang, był francuskim humorystą. Jego rodzice przenieśli rodzinę do Algierii w 1936 roku, gdzie spędził lata kształtowania się, aż do powrotu do Francji w 1945 roku po II wojnie światowej. Wcześnie wykazał się talentem muzycznym, zdobywając pierwszą nagrodę za grę na klarnecie i pracując jako muzyk, zanim podjął inne role, takie jak animator, sołtys i menedżer rozrywki w Club Med. Métayer rozpoczął swoją karierę we wczesnych latach 60. występując w kabaretach i zyskał znaczącą rozpoznawalność otwierając koncerty George'a Brassensa w Bobino w 1964 roku. Kontynuował budowanie swojej reputacji, uczestnicząc w radiowym programie 'L'Oreille en coin' od 1966 do 1968 roku i występując w różnych prestiżowych teatrach, takich jak Théâtre de la Ville, Olympia i Casino de Paris. Jego styl komediowy polegał na noszeniu białego garnituru na scenie i obserwacji zwykłych ludzi, często z wykorzystaniem akcentu 'pied-noir' z czasów spędzonych w Algierii. Prezentował również programy w Bobino, w tym ‘Les femmes et les enfants d’abord’ w 1983 roku. Przez całą swoją karierę Métayer stworzył wiele solowych występów, rozpoczynając od 'Mémoire d'un amnésique' w 1975 roku, a następnie tytułami takimi jak 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO' i 'Merci disco.' Wyreżyserował trzy filmy: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988) i 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). W 1993 roku jego spektakl 'L'Opéra comique' zapewnił mu Grand Prix de l'humour od Sacem oraz nominację do nagrody dla najlepszego humorysty na Victoires de la musique. Jego ostatni występ, 'Alex perd la tête,' zaprezentowany w 2000 roku w Théâtre du Palais Royal, charakteryzował się profesorskim tonem i refleksjami nad postawami ludzi. Alex Métayer zmarł 21 lutego 2004 roku w Levallois-Perret na raka i został pochowany na cmentarzu Montparnasse; ulica w Berre-l’Étang nosi jego imię.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alexandre Astier

Alexandre Astier to wszechstronny francuski artysta, urodzony 16 czerwca 1974 roku w Lyonie. Jest osobą o wielu talentach i podejmuje się ról humorysty, scenarzysty, kompozytora, reżysera, montażysty, pisarza, a także aktora. Jego rodzice, Lionnel Astier i Joëlle Sevilla, również są aktorami i producentami, co przyczyniło się do jego wczesnego zetknięcia z sztuką performatywną. Pochodzenie rodziny Alexandre’a Astiera to paternalne korzenie z regionu Gévaudan oraz maczesta pochodzenia włosko-hiszpańskiego, a on jest przyrodnim bratem aktora Simona Astiera. Artystyczna podróż Astiera rozpoczęła się od formalnego szkolenia muzycznego; studiował muzykę w Konserwatorium w Lyonie, rozpoczynając naukę w wieku sześciu lat, koncentrując się na kontrabasie, orkiestracji i chórach, a później uczęszczał do Amerykańskiej Szkoły Nowoczesnej Muzyki w Paryżu w 1989 roku. Ukończył również studia z zakresu aktorstwa i scenariopisu. Do jego wczesnych prac należą pisanie i występy w sztukach takich jak 'Le Jour du froment' i 'Nous crions grâce', oraz współtworzenie, gra aktorska i komponowanie muzyki do krótkich filmów, takich jak Soyons sport i Un soupçon fondé sur quelque chose de gras w 2001 roku. Krótkometrażowy film Dies Irae , który wyreżyserował w 2002 roku, posłużył jako fundament dla jego najbardziej rozpoznawalnego dzieła, Kaamelott . Głównie znany jest z Kaamelott , serialu telewizyjnego, który stworzył, wyreżyserował, napisał, montował, skomponował i w którym grał od 2005 do 2009 roku, początkowo nadawany na M6. Czterech z jego siedmiu dzieci pojawiło się w serialu. Astier zagrał również w filmach takich jak Hey Good Looking! (2006), Asterix at the Olympic Games (2006), LOL (2009) i All Three of Us (2015). Wyreżyserował David et Madame Hansen (2012) oraz był współreżyserem filmów animowanych Asterix: The Mansions of the Gods (2014) i Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018). Wystąpił również w programach komediowych takich jak Que ma joie demeure! (2012) i L'Exoconférence (2014). Obecnie adaptuje Kaamelott na trylogię filmową, a pierwszy film, Kaamelott: Premier Volet , został wydany w 2021 roku. Planuje również opublikować serię powieści graficznych, Kaamelott Résistance , aby wypełnić lukę między serialem telewizyjnym a nadchodzącymi filmami, a zdjęcia do tego projektu rozpoczęły się w styczniu 2019 roku. Alexandre Astier posiada zamek w Ardèche, gdzie przechowuje swoje instrumenty muzyczne.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alma Brami

Alma Brami to francuska pisarka, znana ze swojej pracy zarówno jako powieściopisarka, jak i dramaturg. Po raz pierwszy zyskała uznanie w 2008 roku publikacją powieści „Bez niej”, która zdobyła liczne nagrody. Po tym początkowym sukcesie kontynuowała publikowanie powieści, takich jak „Pozostawili ją tam” w 2009 roku i „Dopóki jesteś szczęśliwa” w 2010 roku. Te pierwsze trzy powieści zostały przetłumaczone i opublikowane w Chinach we wrześniu 2011 roku, poszerzając jej czytelnictwo na arenie międzynarodowej. Dalszy rozwój jej twórczości literackiej nastąpił dzięki „To dla twojego dobra” w 2012 roku i „Lolo” w styczniu 2013 roku, a także „Gdybym przyniosła kwiaty” w latach 2014 i 2016. Kreatywne przedsięwzięcia Brami wykraczają poza powieści. W 2011 roku opublikowała swoją pierwszą książkę dla dzieci, 'Moi, j’aime pas comme je suis.' Napisała również monolog 'Mardi c'est le jour du poulet' na festiwal 'Le Paris des femmes' w 2016 roku, który później tego samego roku został przepisany jako 'L’Ombre'. Do jej ostatnich prac należy powieść 'Ils sont moi, je suis eux,' wydana w 2023 roku. Ponadto Brami jest scenarzystką filmową i współtworzyła scenariusz filmu 'A Dangerous Game' z Karine Silla. Ten dramat, którego akcja skupia się na parze i ich gościu, produkowany jest przez Thelma Films i planowany do premiery we Francji 20 stycznia 2027 roku pod tytułem 'Un jeu dangereux,' z planowaną adaptacją filmową jej powieści 'Qui ne dit mot consent'. Poezja Brami obejmuje również literaturę dziecięcą, w tym książkę „Je ne veux plus être un loup” (Nie chcę być wilkiem), skierowaną do dzieci od 3. roku życia. Ta książka, z ilustracjami Aurélie Grand, porusza temat uprzedzeń i stereotypów wobec zwierząt poprzez historię, w której różne zwierzęta – w tym wilk, świni, koza, ślimak, dżdżownica, krokodyl, niedźwiedź i mysz – buntują się przeciwko swoim negatywnym reputacjom i organizują imprezę, aby dbać o siebie nawzajem. Książka jest opisywana jako oda do wolności i braterstwa, zachęcająca czytelników do wyrwania się z ograniczeń i bycia sobą. Od 2024 roku prowadzi wywiady w ramach serii „Alma invite”, kontynuując swoje zaangażowanie w kontakt z publicznością i innymi twórcami.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Claudia Tagbo

Claudia Tagbo to francusko-wybrzeżno-kościuszka aktorka, komik i osobowość telewizyjna. Urodzona 14 czerwca 1973 roku w Abidżanie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, spędziła swoje wczesne lata tam, zanim przeniosła się do Chanac, Lozère, we Francji w wieku 13 lat, gdzie mieszkała przez dwa lata. Następnie mieszkała w Alès, Gard, aż do ukończenia 18 roku życia. Od młodego wieku Claudia Tagbo rozwinęła pasję do sztuki i teatru, co ukształtowało jej przyszłą ścieżkę kariery. Chociaż bezskutecznie próbowała dostać się do Konserwatorium w Montpellier, kontynuowała naukę, uzyskując tytuł magistra sztuk performatywnych z Université Paris-VIII po ukończeniu studiów zawodowych, w tym BEP i zawodowego dyplomu z zakresu księgowości. Kariera Tagbo obejmuje zarówno aktorstwo dramatyczne, jak i komediowe. Pracowała z reżyserami takimi jak Stanislas Nordey, Elisabeth Rappeneau, Julien Leclercq i Olivier Dahan, występując w filmach takich jak Mama Aloko , La Valse des gros derrières , Ma vie n'est pas une comédie romantique i Chrysalis . Do jej dorobku telewizyjnego należą role w Fatou la Malienne , Ma meilleure amie , Le tuteur i R.I.S Police scientifique . Z sukcesem rozpoczęła karierę jako komik, rozpoczynając swoją przygodę z humorem w Jamel Comedy Club w 2006 roku. Od listopada 2010 do lipca 2012 roku była częścią zespołu programu Ce soir avec Arthur , a także wystąpiła w komediowym serialu United colors of Jean-Luc w 2011 roku. W tym samym roku wzięła udział jako uczestniczka w programie On n'demande qu'à en rire . Claudia Tagbo robi więcej niż tylko gra i występuje w programach stand-up. To dowodzi, że dobrze czuje się przed kamerą. Od grudnia 2011 roku jest częstym gościem w programie Vendredi, tout est permis . W 2013 roku poprowadziła Claudia Tagbo & co , galę komediową na rzecz stowarzyszenia CéKeDuBonheur, a także prezentowała program Disco party . W 2014 roku poruszyła temat swojego doświadczenia z rakiem w programie À nous deux i przyczyniła się do powstania singla Kiss and Love dla Sidaction. Kontynuuje swoją aktywność w branży rozrywkowej, budując karierę obejmującą aktorstwo, komedię i występy telewizyjne.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, znany zawodowo jako Curnonsky i pieszczotliwie zwany 'Cur', urodził się 12 października 1872 roku w Angers we Francji. Jego matka, Blanche Alphonsine Mazeran, zmarła krótko po jego narodzinach, a jego ojciec, Edmond Georges Sailland, porzucił go. Następnie wychowywała go babcia w Angers, uczęszczając do Collège Saint-Maurille. W wieku około 18 lat przeniósł się do Paryża z zamiarem podjęcia kariery dziennikarskiej i uczęszczania do École normale supérieure. Curnonsky zaczął pisać dla różnych publikacji, w tym dla La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin i Comœdia. W 1895 roku pracował jako asystent literacki u Willy’ego i współtworzył powieści z Paulem-Jeanem Touletem. Alphonse Allais zasugerował pseudonim „Curnonsky”, który został przyjęty. Pisał w różnych dziedzinach, w tym tworzył teksty reklamowe dla firm takich jak Pyrex i Michelin, a niektórzy uważają, że niemalże wynalazł pisanie zleceniowe. Napisał lub był współautorem wielu książek i artykułów prasowych, a także był humorystą i krytykiem rewii. Wkład Curnonsky’ego w świat kulinarny był znaczący. To on w 1907 roku stworzył imię Bibendum dla Mężczyzny Michelin, a od listopada tego samego roku był autorem cotygodniowego rubryk 'Les Lundis de Michelin' dla firmy Michelin. W 1927 roku został wybrany „Księciem Gastronomii” w głosowaniu około 3000 kucharzy. Od 1921 do 1928 roku współautorzył z Marcel Rouff 28 tomów 'La France Gastronomique', obejmujących 3000 stron i ponad 5000 przepisów. Założył również Académie des gastronomes w 1928 roku, pełniąc funkcję pierwszego prezydenta do 1949 roku, oraz uruchomił Cuisine et Vins de France w 1947 roku. Curnonsky zmarł 22 lipca 1956 roku w Paryżu w wieku 83 lat, pozostawiając po sobie rozległe dzieło, które utrwaliło jego reputację jako „Księcia Gastronomii”.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Cyril Hanouna

Cyril Hanouna, francusko-tunezyjski animator, producent telewizyjny i biznesmen, urodził się 23 września 1974 roku w Paryżu. Jego rodzice, żydowscy sefardyjscy imigranci z Tunezji, przybyli do Francji w 1969 roku. Ojciec Cyrila Hanouny, Ange Hanouna, był lekarzem ogólnym, który zmarł w 2024 roku. Otrzymał obywatelstwo francuskie 20 grudnia 1985 roku i ukończył szkołę średnią ze specjalizacją w biologii (baccalauréat scientifique). Kariera Hanouny przeszła przez kilka etapów, zanim osiadła w branży rozrywkowej. Początkowo studiował medycynę, następnie zarządzanie, ale porzucił oba te kierunki. Swoją przygodę z telewizją rozpoczął w 1999 roku pisząc teksty do zwiastunów Comédie+. Od 2002 roku zyskał rozpoznawalność dzięki różnym rolom, w tym współprowadzeniu programu 'La Grosse Émission' oraz prowadzeniu audycji radiowej 'Planet Arthur'. Jego działalność rozszerzyła się o prowadzenie programu 'Morning Live' na M6 w 2003 roku i współpracę z takimi stacjami radiowymi jak Fun Radio, Rire et Chansons i RTL. W latach 2002-2012 pojawiał się w wielu programach telewizyjnych nadawanych przez France Télévisions, obejmujących szeroki zakres programów. Hanouna jest przede wszystkim znany z prowadzenia i produkcji programu 'Touche pas à mon poste!' (TPMP), którego produkcję rozpoczęła jego firma H2O Productions 1 kwietnia 2010 roku. Założył H2O Productions w marcu 2010 roku. Sukces programu doprowadził do znacznego inwestycji w wysokości 250 milionów euro ze strony Vincenta Bolloré w 2015 roku, mającej na celu zatrzymanie Hanouny. Jego praca telewizyjna obejmuje również prowadzenie 'Nouvelle Star' od 2012 roku oraz prezentowanie francuskich głosów widzów na Konkursie Eurowizji w 2008 roku, a także komentowanie w latach 2009-2010. Był również gospodarzem programu 'Les Pieds dans le plat' (2013-2016), 'Balance ton post!' (2018-2022), 'Face à Baba' i 'Face à Hanouna' (2018-2022), ‘La Très Grosse Émission’ i ‘Le Hanounight Show’ (2016-2017) oraz wystąpił w filmie 'La Vérité si je mens!' w 2011 roku. W maju 2025 roku uruchomi agencję komunikacyjną o nazwie 'Chapchak', a także talk show o nazwie 'Tout beau, tout neuf' na kanale W9, rozpoczynający się w 2025 roku. W listopadzie 2023 roku wziął udział w Marszu dla Republiki i przeciwko Antysemityzmowi w Paryżu.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Franck Dubosc

Francuski aktor i komik, Franck Dubosc urodził się 7 listopada 1963 roku w Petit-Quevilly, w departamencie Sekwana Marna we Francji. Uczęszczał do szkoły podstawowej Claude’a Bernarda oraz liceum Val-de-Seine, uzyskując baccalauréat. Jego wczesna edukacja obejmowała trzy miesiące studiów z języka angielskiego na uniwersytecie, po czym dołączył do Konserwatorium w Rouen, gdzie poznał przyszłych współpracowników, takich jak Valérie Lemercier i Karin Viard. Dubosc rozpoczął swoją karierę artystyczną w 1979 roku jako pilot w programie Temps X , co stanowiło jego pierwsze doświadczenie sceniczne. Droga Dubosca do sławy wiązała się z różnorodnymi doświadczeniami. Zagrał epizodyczną rolę w À nous les garçons w 1985 roku, a następnie pracował jako asystentil magika Hugues Protat od 1985 do 1988 roku. Krótki pobyt w Wielkiej Brytanii zaowocował rolą Patrice'a w Coronation Street w 1987 roku, a także pracą dziennikarza dla Channel 4. Ogólnokrajową sławę zyskał w latach 90. dzięki komediowemu duetowi z Élie Semounem, zwłaszcza ich serii szkiców Les petites annonces . Od 1994 roku występował jako komik na scenach takich jak Café du Trésor i Le Réservoir, umacniając swoją pozycję rozpoznawalnego humorysty. Kariera Dubosca obejmuje film, telewizję i teatr. Znaczną rozpoznawalność zdobył w 2006 roku dzięki roli w Camping , co zapoczątkowało udaną trylogię, w skład której wchodziły również Camping 2 (2010) i Camping 3 (2016), wszystkie będące owocem współpracy z Fabienem Onteniente. Często współpracował także z reżyserem Ériciem Lavaine przy filmach takich jak Incognito , Bienvenue à bord , Barbecue i Les Beaux Malaises . Pojawił się w dużych francuskich produkcjach, takich jak Astérix aux Jeux olympiques i Les Seigneurs . Dubosc ma na swoim koncie 153 role, w tym aktorstwo głosowe w filmach animowanych, takich jak Boule & Bill (2013) i Megamind (2010). W 2018 roku wyreżyserował swój pierwszy film, Tout le monde debout , który został dobrze przyjęty. Jego trzeci film, Un ours dans le Jura , spotkał się z pozytywnymi recenzjami i przyniósł mu nagrodę Cezara za najlepszy oryginalny scenariusz w 2026 roku. Kontynuuje trasy koncertowe z programami, takimi jak Il était une fois… Franck Dubosc (2022), a planowany jest jego udział w nadchodzących filmach Gérald le conquérant (grudzień 2025) i LOL : In Real Life (listopad 2025).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Konstancja

Urodzony 3 sierpnia 1985 roku w Vieux- Moulin, Oise, Constance Pittard, znany głównie jako Constance, pracował jako aktor i humorzysta we Francji.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 166

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

Alban Ivanov

Albert Algoud

Albert Meslay

Alex Lutz

Alex Métayer

Alexandre Astier

Alma Brami

Claudia Tagbo

Curnonsky

Cyril Hanouna

Franck Dubosc

Konstancja

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?