GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1810 Komicy
Alain Auderset, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Alain Auderset

Alain Auderset, urodzony 27 października 1968 roku, jest szwajcarskim pisarzem i humorystą. Urodził się w Grenchen w Szwajcarii i obecnie mieszka w Saint-Imier ze swoją żoną, Eliane, oraz czwórką dzieci. W dzieciństwie i okresie dojrzewania lektura francuskiego magazynu komiksowego Tournesol doprowadziła go do przyjęcia chrześcijaństwa. Auderset studiował graficzny projekt na Haute École d'arts appliqués de La Chaux-de-Fonds przez pięć lat i rozpoczął rysowanie komiksów. Jest znany jako autor komiksów o tematyce chrześcijańskiej. Prace Auderseta obejmują kilka znanych albumów komiksowych, takich jak Willy Grunch, Marcel i ROBI. Jego pierwsza książka, Conventional Wisdom , została wydana w 2001 roku i przetłumaczona na sześć języków, w tym niemiecki, angielski, hiszpański, duński, chiński i portugalski. Kolejne publikacje to: Idées Reçues (2001), Marcel (2004), Robi (2005), Idées reçues 2 (2006), Les indécrottables questions de Willy Grunch (2008) i Robi pour les intimes (data niedostępna). Sprzedał około 110 000 egzemplarzy swoich książek, a do 2025 roku sprzedano ponad 80 000 egzemplarzy Idées Reçues . Jego twórczość została uhonorowana wieloma nagrodami, w tym Międzynarodową Nagrodą za Francuskojęzyczne Komiksy Religijne na festiwalu w Angoulême w 2007 i 2009 roku za ROBI i Willy Grunch odpowiednio, oraz specjalnym wyróżnieniem jury w Angoulême w 2006 roku za Idées reçues . Podczas Międzynarodowego Konwentu Kolekcjonerów Komiksów w Albuquerque w 2007 roku został uhonorowany nagrodami wyboru publiczności, zajmując odpowiednio 1., 3. i 4. miejsce. Poza pracami z komiksów, Alain Auderset jest artystą performance i gitarzystą w zespole Saahsal. Od 2010 roku występuje ze stand-upem komediowym zatytułowanym „Niepraktykujący Ateista”, koncertując z nim po Europie i Quebecu. W 2013 roku został wygłoszony podczas nabożeństwa w Drummondville, QC, które było transmitowane na żywo, a także wystąpił w radiu CKZW w Montrealu. Kampania Kickstarter z powodzeniem pozyskała fundusze w 2012 roku na stworzenie pięciu odcinków pilotażowych „Życia i Próby Willy’ego Gruncha”, które zostały wydane na początku 2013 roku. Obecnie prowadzi blog, na którym publikuje listy, komiksy i seriale animowane, zamieszczając co miesiąc rysunek oraz serię wpisów na blogu, takie jak „No stress et timing Divin” (Ep.8/8) opublikowany 10 listopada 2025 roku. Bierze również udział w tournée, uruchamiając studio animacji chrześcijańskiej w lipcu 2025 roku i przygotowując się do wystawy w szpitalu w Saint-Imier 27 września 2025 roku, a także publikując kolorową wersję swojego komiksu Robi 1 kwietnia 2026 roku.

Alain Frei, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Alain Frei

Alain Frei, urodzony jako Alain Rüetschli 4 października 1983 roku, jest szwajcarskim komikiem stand-upowym. Nazwany na cześć francuskiego aktora filmowego Alain Delona, dorastał w szwajcarskim kantonie Soloturn. Jego rodzina prowadziła firmę zajmującą się układaniem płytek ceramicznych, co skłoniło go do wstępnego szkolenia jako kafelarz. Podczas obowiązkowej służby wojskowej ukończył szkolenie komunikacyjne. W 2004 roku przeniósł się do Niemiec, przez dłuższy czas mieszkając w Kolonii, a około 2023 roku przeniósł się do Solingen. Frei odbył formalne szkolenie aktorskie w Free Acting School w Hamburgu w latach 2006–2009. Po studiach spędził rok grając w tournée z grupą teatralną. Rozpoczął występy na scenach stand-upowych w 2010 roku, po raz pierwszy pojawiając się w Quatsch Comedy Club. Zdobył szersze uznanie w 2011 roku podczas RTL Comedy Grand Prix i następnie dołączył do grupy komediowej RebellComedy, gdzie jest uważany za "kwotowego Niemca". Jego styl komediowy często bawi się stereotypem mówiącego po szwajcarsko-niemiecku, eksplorując tematy takie jak szwajcarskie osobliwości, media społecznościowe i rasizm na co dzień, czerpiąc inspirację z amerykańskich komików stand-upowych takich jak Dave Chappelle i Louis CK. Alain Frei wydał kilka programów scenicznych, w tym ‘Neutral war Gestern’ (2013), ‘Alle Menschen sind anders…gleich!’ (2015), ‘Mach Dich Frei’ (2017), ‘Grenzenlos’ (2020), ‘All In’ (2022) i 'Alles neu' (2025). Pojawił się w licznych programach telewizyjnych, takich jak RTL Comedy Grand Prix i Nuhr ab 18. Od marca 2020 do wiosny 2022 roku współprowadził podcast ‘Vitamin X’ z Marvinem Endresem i Salimem Samatou, a obecnie współprowadzi ‘Gut abgehangen’ z Maxi Gstettenbauerem. Zdobył liczne nagrody amatorskie w dziedzinie sztuki i komedii i jest reprezentowany przez agencję Heiko Neumann Management. Pokazy często są wyprzedane, a występuje w teatrach, salach koncertowych i centrach kultury w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Nadchodzące pokazy są zaplanowane na 2026 i 2027 rok w miastach takich jak Wiesbaden, Berlin, Köln i Baden-Baden.

Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Ben Vatter

Ben Vatter to szwajcarski komik i muzyk z Berna, w Szwajcarii. Urodzony w Bernie w 1971 roku, pochodzi z muzycznej rodziny; jego matka jest nauczycielką pianina, a ojciec wiolonczelistą. Pracuje jako nauczyciel muzyki i dyrektor chóru, prowadząc zajęcia w Berner Gymnasium Kirchenfeld. Jego doświadczenie zawodowe obejmuje studia w Jazz School Bern oraz studia nad metodyką nauczania na poziomie wyższym. Vatter jest również opisywany jako 'Värslischmid' (mistrz słowa/tekściarz) i prowadzi stronę internetową, na której prezentuje swoje różne projekty. Styl komediowy Vattera łączy w sobie bernską niemiecką gwizdę (Bärndütsch) i często parodiuje wpływy kulturowe, co doskonale ilustruje jego piosenka 'Uf der Suechi nach ere Bratwurscht'. Jego występy charakteryzują się połączeniem słowa mówionego i utworów muzycznych, w tym chansonów wpływowych autorów takich jak Mani Matter, Fritz Widmer, Bernhard Stirnemann, Jakob Stickelberger i Georg Kreißler. Gra na trąbce podczas swoich występów i wierzy w przypadek jako siłę napędową. Jego trzeci program solowy nosi tytuł "Löösle", gdzie publiczność określa program losowaniem. Drugi program Vattera, 'Gäggele', uważany za intensyfikację jego pierwszego programu, 'Gvätterle' (który trwał od 2017 do 2019), jest obecnie kończony pokazem pożegnalnym w La Cappella 26 marca 2024 roku. Czasami nazywany jest "Bärndütsch-Psychopapscht" (Bernese German Psycho-Pope). Poza występami stand-up, Vatter posiada znaczącą karierę muzyczną. W latach 2010–2012 był dyrektorem muzycznym i trenerem języka bernskiego niemieckiego w produkcjach musicalu "Ewigi Liebi" w Bernie, a także pracował jako trener dialektalny przy musicalu "Dällebach Kari – das Musical". Tworzy liczne aranżacje chóralne, szczegółowo opisane na jego stronie internetowej. Aranżacje te zostały sprawdzone podczas koncertów, a informacje obejmują tytuł, instrumentację (SATB), poziom trudności, akompaniament oraz fragmenty muzyczne. Przykłady audio, głównie nagrania z koncertów szkolnych i amatorskich chórów, są dostępne, a zapytania dotyczące cen można kierować na adres ben@benvatter.ch. W 2003 roku wziął również udział w projekcie o nazwie 'Voices', grając na trąbce z A Capello i Berner Chor im Breitsch, oraz przyczynił się do koncertu z okazji 25. rocznicy A Capello w 2008 roku.

Bernard Haller, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Bernard Haller

Bernard Haller, urodzony 5 grudnia 1933 roku w Genewie, w Szwajcarii, był szwajcarskim aktorem i komikiem. Rozpoczął karierę w Lozannie, a w 1955 roku przeniósł się do Paryża z ambicjami zostania aktorem. Początkowo studiował medycynę weterynaryjną, później prawo, ale nie ukończył żadnego z nich. Wczesne miejsca występowania we Francji to kabarety takie jak l'Écluse i la Vieille Grille, oraz zespół Jacquesa Fabbri’ego. Haller prowadził również program "Tournée du siècle" Shaily pomiędzy 1963 a 1964 rokiem, z udziałem Franka Alamo i Les Surfs. Jego wczesne role aktorskie obejmowały epizodyczne role w filmach oraz rolę głosową jako Pollux w serialu animowanym "Le manège enchanté" w 1964 roku. Kariera Hallera nabrała rozpędu wraz z jego pierwszym programem kabaretowym, 'Et alors?', który miał premierę w Théâtre de Poche w Genewie w 1971 roku. Przedstawienie odniosło duży sukces, grane było przez trzynastu miesięcy w Théâtre de la Michodière i przyciągnęło 160 000 widzów. W 1972 roku otrzymał nagrodę Prix du Brigadier za 'Et alors?', a następnie w 1975 roku od Société des auteurs et compositeurs dramatiques za swoją pomysłowość sceniczną. W latach 1971–1977 odbył rozległe tournée z Jacquesem Brelem, Juliette Gréco i Marlene Dietrich, podróżując po Afryce Południowej i Środkowej, Anglii, Kanadzie i USA. Stworzył sześć programów kabaretowych w latach 1971–1994, prezentując je zarówno w Szwajcarii francusko-, jak i niemieckojęzycznej. Jego styl komediowy charakteryzował się grą słów, naśladowaniem dźwięków, a on sam opisywał się jako 'melankomiker', czyli melancholijny komik, często wykorzystując aliteracje, obsesyjne powtórzenia i lingwistyczne absurdalności. W trakcie swojej kariery Haller wystąpił ponad 70 razy w produkcjach telewizyjnych i filmowych, w tym w 'Le Journal d'un suicidé' w 1974 roku i 'Je sais rien, mais je dirai tout' Pierre’a Richarda w 1973 roku. Współtworzył scenariusze do dwóch filmów, 'Le bouffon' i 'L'accompagnateur', w latach 80. XX wieku. Zagrał również Jezusa Chrystusa w 'Le braconnier de Dieu' w 1982 roku. Jego twórczość jest udokumentowana na nagraniach i w jego książce z 1981 roku, 'Dits et inédits'. Haller otrzymał liczne nagrody, w tym Grand Prix de l’humour w 1983 roku oraz Order Zasługi Sztuki i Literatury (Komandor) w 1995 roku. Kontynuował występy przez całe życie, pojawiając się w produkcjach takich jak 'Max mon amour' (1986), 'Bonjour l'angoisse' (1988) i 'Les Thibault' w 2003 roku. Jego ostatnim filmem był 'Sa majesté Minor' w 2007 roku. Bernard Haller zmarł 23 kwietnia 2009 roku w Genewie.

Claudio Zuccolini, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Claudio Zuccolini

Claudio Zuccolini to szwajcarski komik i prowadzący, pochodzący z kantonu Gryzonii. Rozpoczął karierę medialną w 1994 roku jako gospodarz programu radiowego dla lokalnych stacji w Gryzonii, a konkretnie w Radiu Grischa. Następnie przeniósł się do Zurychu i pracował jako VJ oraz prowadzący program dla TELE 24. W latach 1998–2003 Zuccolini zyskał szersze uznanie, prowadząc, montując i pracując jako VJ dla Tele24 i Szwajcarskiej Telewizji, a później od 2003 do 2005 roku pełnił funkcję redaktora w szwajcarskim magazynie ilustrowanym i People on Sat.1 Schweiz. Kariera komediowa Zuccoliniego rozpoczęła się w 2004 roku od sztuki „Były Celebryta”. Od tamtego czasu wypracował on charakterystyczny styl, często parodiujący swoje doświadczenia jako byłej osoby publicznej i wplatający codzienne obserwacje w swoje występy. Jego kolejne pokazy to: „Kawa Zucco” (2007), „Program Sukcesu” (2010), „Po prostu Zucco” (2015), „Dlaczego” (2017) i „Bo” (2020). Często w swojej komedii porusza tematy takie jak podkładki pod talerze, tatuaże, zmywarki i książki kucharskie, a także lubi plotkować, szczególnie o Kurcie i Erike. Wystąpił na Festiwalu Humoru w Arosa w 2010 roku i otrzymał nagrodę Arosa Humorfüller w 2017 roku. Jego siódmy spektakl, „Der Aufreger” (The Provocateur), odbywa się z tournée po Szwajcarii od jesieni 2023 roku, a większość występów cieszy się wyprzedanymi biletami. Poza występami na scenie stand-upowej, kariera Zuccoliniego obejmuje różnorodne role. Pojawił się w programie 'Genial daneben' na SRF zwei i prowadził trzy odcinki programu 'Wer wird Millionär?' na 3+ w 2011 roku. Występował również w spektaklach teatralnych, grając w "BOEING BOEING" (2009), "Saturday Night Fever" oraz "Rocky Horror Show". Pojawił się w epizodach w szwajcarskich filmach i od 2007 roku podkłada głos Steinbockowi Gian w reklamach turystycznych kantonu Graubünden. Osiągnięcia Zuccoliniego zostały uhonorowane licznymi nagrodami, w tym Szwajcarską Nagrodą Komedii w 2020 roku, dwiema Szwajcarskimi Nagrodami Komedii w 2020 roku (kategoria solowa za 'Because' i Nagroda Publiczności), Prix Walo w 2011 roku za Kabaret/Komedie oraz drugą Prix Walo w 2024 roku. Obecnie jest felietonistą dla radia SRF 3, moderuje program "Wie tickt die Schweiz?" na SRF1 od 2024 roku i pełni funkcję prezesa Szwajcarskiego Narodowego Stowarzyszenia Zwierząt (VNTS), walcząc o ochronę zwierzęcia narodowego Szwajcarii.

Gardi Hutter, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Gardi Hutter

Gardi Hutter, urodzona 5 marca 1953 roku w Altstätten, w Szwajcarii, jest wszechstronną szwajcarską artystką, rozpoznawaną jako klaun-komik, autorka, aktorka i wykonawczyni kabaretowa. Ukończyła Schauspiel-Akademie Zürich w 1977 roku po studiach z zakresu klasycznego aktorstwa i pedagogiki teatralnej, co świadczy o jej wczesnym zaangażowaniu w sztuki dramatyczne. Jej kariera nabrała znaczącego obrotu dzięki trzyletniemu 'Clownsgesellenzeit' (stażowi klauna) w Centro di ricerca per il teatro (CRT) w Mediolanie, gdzie uczyły ją Mario Gonzales, Nani Colombaioni i Ferruccio Cainero. Od 1981 roku Hutter rozpoczęła rozległą karierę koncertową ze swoim 'Clownesken Theater', występując ponad 4000 razy w 35 krajach na pięciu kontynentach. Stacje telewizyjne w 17 krajach zarejestrowały jej występy. W szczególności w 1991 roku zagrała rolę Hofnärrin (wariatki) w Izbie Zgromadzenia Federalnego Szwajcarskiego Parlamentu, aby upamiętnić 700-letnią rocznicę Szwajcarii – rola ta podkreśliła jej wyjątkowe połączenie humoru i teatralności. Wspólnie napisała również sztukę festiwalową w 1998 roku, celebrującą 700. rocznicę Altstätten. Twórczość Hutter wykracza poza występy na żywo; napisała cztery książki dla dzieci "mamma mia!", z czego trzy zilustrowała Catherine Louis, oraz współtworzyła scenariusz filmu Hanna & Rocky (1993). Pojawiła się również w Fata Morgana (1989) i zagrała główną rolę w dokumencie Gardi – l'infinitude du jeu (2012). Jej wkład w szwajcarski teatr jest doceniany licznymi nagrodami, w tym Wilhelmshavener Knurrhahn (1987), Hans Reinhart-Ring (1990), Prix Walo za „WANDERFUL” w 2014 roku oraz dwudziestoma dwoma innymi nagrodami artystycznymi. W 2015 roku została członkinią Akademii Głupców, kierowanej przez Slavę Polunina. Obecnie mieszka we włoskojęzycznej Szwajcarii i nadal angażuje publiczność poprzez występy i seminaria w instytucjach takich jak Zürchańska Akademia Sztuk Związanych z Widowiskiem (ZHdK).

Mousse Boulanger, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Mousse Boulanger

Mousse Boulanger, z domu Berthe Sophie Neuenschwander, urodzona 3 listopada 1926 roku w Boncourt, Szwajcaria, zmarła 16 stycznia 2023 roku w Payerne. Jej dzieciństwo upłynęło blisko granicy francuskiej, a na jej rozwój wpłynęły różne dialekty w rodzinie. Po ukończeniu szkoły średniej w kantonalnej szkole w Porrentruy z dyplomem handlowym, podjęła studia teatralne w École sociale de musique w Genewie. Po tym nastąpił okres jako Au-Pair w Cambridge, który rozbudził jej fascynację muzeami i sztuką Szekspira. Pracowała jako trójjęzyczna sekretarka w Biel przed rozpoczęciem kariery artystycznej. Artystyczna podróż Boulanger rozpoczęła się od studiów aktorskich i występu w sztuce Czechowa w 1953 roku. W 1953 roku poznała Pierre'a Boulangera, którego poślubiła w 1955 roku. Wspólnie rozpoczęli owocną współpracę, tworząc liczne audycje radiowe od 1956 do 1978 roku, często pod tytułem 'Les Marchands d'images.' W 1961 roku poświęcili jeden z odcinków swojego programu literaturze bułgarskiej i rozpoczęli współpracę z Centre dramatique national w Lyonie we Francji nad projektem ‘Poésie dans les quartiers’ od 1973 roku. Ich praca obejmowała również tournée z José Azpiazu i jego córką, Lupe, od 1971 do 1974 roku. Boulanger opublikowała również kilka prac, w tym Tendre pays (1967), Reflets (1973) i Ce qui reste du jour (1975), czerpiąc inspirację z poetów surrealistów, takich jak Paul Eluard. Po śmierci Pierre’a Boulangera w 1978 roku, Mousse Boulanger kontynuowała swoją karierę. Po przejściu na emeryturę pracowała wcześniej jako dziennikarka kultury dla Westschweizer Radio i brała udział jako członek jury literackiego Société jurassienne d'émulation. Pojawiła się w programie Madame TV w 1969 roku i wystąpiła w dokumencie Plans-fixes w 2000 roku. W 1975 roku wydała album Berceuse pour une maman , pisząc francuskie teksty. Boulanger pełniła różne funkcje, w tym stanowisko prezydenta Schweizerischen Schriftstellerverband (SSV) od 1978 do 1982 roku. W 1997 roku otrzymała Prix des écrivains vaudois, a jej dziedzictwo trwa dzięki Literaturpreis Mousse Boulanger, ustanowionemu przez Association vaudoise des écrivains (AVE) i przyznawanemu po raz pierwszy w 2023 roku.

Yann Lambiel, komik z Szwajcaria
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwajcaria

Yann Lambiel

Yann Lambiel, urodzony 15 marca 1973 roku w Saxon, w Valais, jest szwajcarskim komikiem, naśladowcą i artystą estradowym z Morges. Rozpoczął karierę artystyczną w wieku 24 lat, początkowo pracując jako instalator sanitarny, zanim przeszedł do występów. Wcześniej, w 1989 roku, założył zespół taneczny, gdzie śpiewał i grał na perkusji. Wczesny talent Lambiela został doceniony, gdy w 1994 roku zdobył złoty medal za śpiew w Saignelégier. W 1997 roku skierował swoją profesję ku komedii, co stanowiło znaczącą zmianę w jego ścieżce artystycznej. Opowiada o swojej miłości do Morges i ulubionych zajęciach, demonstrując więź z jego szwajcarskimi korzeniami. Styl komediowy Lambiela często bada niuanse francofonii. Jako część programu 'Les 4 Sans Voix', prezentującego naśladowców z Belgii, Szwajcarii, Francji i Quebecu, skupia się na humorze wynikającym z różnic i podobieństw w obrębie tej sfery kulturowej. Współpracuje z pozostałymi członkami 'Les 4 Sans Voix' od ponad dziesięciu lat. Poza tą współpracą, Lambiel prowadzi codzienny humorystyczny segment informacyjny o nazwie 'L’info trafiquée' na radiu LFM od 2016 roku. Ten segment, trwający siedem lat, oferuje niekonwencjonalną perspektywę na bieżące wydarzenia i nadawany jest codziennie o godzinie 7:50, dostępny również w mediach społecznościowych. Potrafi naśladować ponad 130 głosów. To świadczy o jego wszechstronności jako wykonawcy. Przez całą swoją karierę Yann Lambiel stworzył rozległe portfolio. Dołączony do satyrycznego programu 'La Soupe' w Radio Suisse Romande w 2000 roku, jego pierwszy solowy występ, 'Délits de Suisse,' miał premierę w 2004 roku. Stanem na rok 2024 ma na swoim koncie jedenaście programów solowych, w tym 'Connecté,' który zadebiutował w tym roku z immersyjną konstrukcją KUBUS i ekranami LED. Wystąpił ze swoim programem 'Zapping' w Quebecu na Festiwalu Grand Rire w 2012 roku. Zaangażowanie Lambiela w karierę lokalną jest widoczne; wybrał on budowanie swojego życia artystycznego w Szwajcarii, zamiast dążyć do sławy w Paryżu. Jego poświęcenie zostało docenione nagrodami, takimi jak Swiss Stage Prize w 2009 roku i Swiss Humor Award SSA w 2018 roku za program 'Nous.' Obecnie kończy trasę po Théâtre du Pré aux Moines w Cossonay.