David Broncano Aguilera es un humorista y diductor de televisión español; también ha trabajado en el sector periodystico y en compañías de publicidad.
Hermann Tertsch, urodzony w Madrycie 9 kwietnia 1958 roku, jest hiszpańskim dziennikarzem, prawnikiem i posłem do Parlamentu Europejskiego (MEP). Jego pełne imię to Hermann Leopold Tertsch del Valle-Lersundi. Posiada obywatelstwo hiszpańskie i obecnie reprezentuje Hiszpanię w Parlamencie Europejskim jako część politycznej koalicji Patriots for Europe, powiązanej z partią Vox. Kariera Tertsch’a rozpoczęła się w rodzinnej agencji ekonomicznych wiadomości, Hiszpańskiej Agencji Ekonomicznych Wiadomości. Następnie pracował jako korespondent dla Agencia EFE w Wiedniu, począwszy od 1982 roku, relacjonując wydarzenia z Europy Środkowej i Wschodniej. Od 1983 roku kontynuował pracę jako korespondent dla El País, najpierw w Bonn, a później w Warszawie. Wczesnych latach 90. relacjonował wojny na Bałkanach jako specjalny wysłannik, przyjmując stanowisko anty-serbskie. W latach 1993–1996 pełnił funkcję zastępcy dyrektora El País i kierownika działu opinii. Współpracował również z programami radiowymi na Cadena SER, Radio Nacional de España i Onda Cero w latach 2004–2015 oraz występował jako komentator polityczny w programie 'Madrid opina' na Telemadrid od 2006 roku. Tertsch opuścił El País w 2007 roku z powodu różnic zdań dotyczących kierunku redakcyjnego i następnie pracował jako felietonista polityczny dla ABC do 2019 roku. Prowadził poranne audycje ‘Diario de la noche’ na Telemadrid od 2008 do 2010 roku. W kwietniu 2019 roku został wybrany na eurodeputowanego z listy Vox, a następnie ponownie w czerwcu 2024 roku. Jest członkiem Komisji Spraw Zagranicznych (AFET) oraz Delegacji do Wspólnego Parlamentarnego Komitetu UE-Meksyk (D-MX). W 1989 roku Tertsch otrzymał nagrodę dziennikarską im. Cirilo Rodríguez. Republika Węgier uhonorowała go Złotym Krzyżem Zasługi w 2019 roku, a następnie w 2022 roku nadano mu Order Zasługi Polski. Współpracował również z La vuelta al mundo de Veo7 i El cascabel na 13tv oraz Sin Complejos na EsRadio. Plotka z 2003 roku sugerowała, że Tertsch wywołał atak na siebie w barze w Madrycie, Toni2, rzekomo będąc pijany. Plotka eskalowała, fałszywie obarczając winą ówczesnego premiera Zapatero i Wyoming za ten incydent. Esperanza Aguirre publicznie skomentowała sytuację, nawiązując do bicia i oskarżeń. Tertsch był zamieszany w bójkę w barze w grudniu 2009 roku, odnosząc obrażenia, które doprowadziły do jego odejścia z 'Diario de la noche'. Opisano go jako ‘personajillo blanquito importado’ (małego białego importowanego charakterka).
Joaquín Monserrat Llarden, znany pod pseudonimem Pacheco, był hiszpańskim humorem i prezenterem dziecięcej telewizji. W 1960 przeniósł się do Puerto Rico, gdzie stał się sławny jako szereg programów skierowanych do młodych widzów.
Josema Yuste, urodzony jako Jose Mariano Yuste García de los Ríos w Madrycie 2 marca 1954 roku, to wszechstronny artysta znany ze swojej pracy jako aktor, komik i prezenter. Profesjonalnie rozpoznawany jest jako Josema Yuste. Jego kariera rozpoczęła się studiami w Real Escuela Superior de Arte Dramático, gdzie w 1976 roku poznał Millána Salcedo i Fernando Conde. Te wczesne kontakty okazały się kluczowe w kształtowaniu jego komediowej drogi. W 1979 roku Yuste, wraz z Salcedo i Conde, założyli komediowy tercet Martes y Trece. Grupa zyskała znaczną popularność przed odejściem Fernando Conde w nieokreślonym roku, co doprowadziło do transformacji Josemy i Millána w udany duet. To partnerstwo zaowocowało licznymi występami telewizyjnymi, w tym współprowadzeniem gali i odliczania na Nowy Rok 1988 na La 1 Televisión Española (TVE) z Millánem Salcedo. Następnie, od 1989 do 1997 roku, prowadzili coroczny specjalny program na Nowy Rok na TVE, regularnie przyciągając wysokie wyniki oglądalności, aż do zastąpienia ich przez Los Morancos w 1993 roku. Poza telewizją, Josema Yuste poszerzył swoje twórcze działania. Pojawiał się w hiszpańskich filmach i użyczył głosu kilku ukochanym postaciom Disneya, w tym Dżinowi w Aladynie (1992), B.E.N.-owi w Planecie Skarbów (2002) oraz Tuke w Bracie Niedźwiedziu (2003). Jego praca obejmuje także prowadzenie programów telewizyjnych, takich jak Por fin has llegado w 2007 roku i Nochebuena Nochegüena News w 2011 roku. Założył również duet komediowy Josema y Flo i wziął udział w Tu cara me suena w latach 2011-12. Kontynuuje kontakt z publicznością, co udowadnia jego występ w specjalnym programie na Sylwestra zorganizowanym przez José Mota w 2019 roku u boku Millána Salcedo.
José Sánchez Mota, urodzony 30 czerwca 1965 roku w Montiel, Ciudad Real, w Hiszpanii, jest wszechstronnym hiszpańskim artystą. Pełni funkcję komika, reżysera telewizyjnego, satyryka, piosenkarza i aktora, demonstrując szeroki wachlarz talentów. Jego kariera rozpoczęła się niespodziewanie podczas służby wojskowej w 1985 roku. Ważnym punktem zwrotnym było spotkanie z Juanem Muñozem w 1986 roku podczas służby wojskowej, co zaowocowało bliską przyjaźnią i doprowadziło do powstania komediowego duetu Cruz y Raya. Cruz y Raya stali się znaczącą siłą w hiszpańskiej komedii w latach 1989–2007. Początkowo występovali w małych teatrach w Madrycie, w tym w 'Cien personajes en busca de humor', i otrzymali wczesne wsparcie od Javiera Sardá, który dał im ich pierwszy program radiowy, 'La Bisagra'. Duet zyskał szersze uznanie dzięki występom telewizyjnym w programach takich jak 'Pero ¿esto qué es?' (1989), 'Tutti Frutti' (Telecinco) oraz zastępując Martes y Trece w specjalnych programach sylwestrowych na TVE. W szczególności, prezentowali dzwony noworoczne na Puerta del Sol w 1993 roku. Ich praca przyniosła im trzy nagrody TP de Oro (1990, 2001, 2006). Po rozstaniu z Cruz y Raya w listopadzie 2007 roku, Mota rozpoczął karierę solową. Jego komedia charakteryzuje się satyrą polityczną, naśladowaniem postaci publicznych – w tym Bera Gryllsa, Woody'ego Allena, Larry'ego Kinga, José Luis Rodriguez Zapatero, Mariano Rajoya, Merkel i Sarkoziego – oraz oryginalnymi postaciami, takimi jak 'La Vieja'l Visillo. Stworzył również zapadające w pamięć hasła, takie jak 'za mosgiem'. Prowadził program 'La Hora de José Mota' od 2009 do 2012 roku, zdobywając nagrodę Ondas w 2010 roku za ten program. Kolejne role prowadzącego to 'José Mota presenta...' (2015-2016) i 'José Mota presenta' (od 2015 roku). Jego wszechstronność rozciąga się na aktorstwo głosowe w filmach animowanych, takich jak Potwory i spółka i filmy z serii Shrek , a także adaptację filmu Producenci dla publiczności hiszpańskiej w 2006 roku. Otrzymał kilka nagród, w tym nagrodę Ondas za najlepszego aktora fikcyjnego w 2015 roku oraz nominacje do nagrody Goya za najlepszego nowego aktora (2012) i najlepszego aktora drugoplanowego (2018). Pojawił się również w programie Mask Singer: Adivina quién canta od 2020 do 2021 roku. Wyreżyserował filmy 'Hoy no, mañana' (2019) i '¿Y si sí...?' (2021).
Juan Joya Borja, znany szerzej jako El Risitas, był hiszpańskim komikiem i aktorem. Urodził się w Sewilli, Andaluzja, Hiszpania 5 kwietnia 1956 roku i zmarł 28 kwietnia 2021 roku w wieku 65 lat. Mieszkał w dzielnicy San Pablo w Sewilli i był zagorzałym kibicem klubu piłkarskiego Betis. Zanim zdobył sławę jako komik, pracował na różnych stanowiskach, m.in. gotując i rozładowując worki cementu, a nawet pracował jako zmywacz naczyń. W 2001 roku program telewizyjny Jesús Quintero, El Vagamundo, oznaczał debiut El Risitas, prezentując go opowiadającego zabawne historie i osobiste doświadczenia. Nadal pojawiał się w programach Quintero od 2000 do 2010 roku. W 2007 roku opowiedział o incydencie z patelniami do paelli wypłukanymi na morze w programie Ratones Coloraos. Nagranie z tego występu zyskało szeroką popularność, stając się popularnym internetowym memem w 2014 roku po tym, jak ludzie zaczęli dodawać napisy. Ten mem był wykorzystywany w parodiach związanych z technologią i grami wideo, a we Francji nadano mu nawet pseudonim 'Issou'. El Risitas odegrał rolę w filmie Torrente 3: el protector z 2005 roku. Światowy rozgłos El Risitas zawdzięczał charakterystycznemu, piskliwemu i świszczącemu śmiechowi oraz hasłu "¡Cuñaooo!". Współpracował z Antonio Rivero Crespo ('El Peíto') i występowali razem na przedstawieniach w całej Andaluzji aż do śmierci Rivero. We wrześniu 2020 roku, z powodu problemów naczyniowych związanych z cukrzycą, konieczna była amputacja jego nogi. Pomimo początkowych doniesień o trudnościach finansowych, jego synowiec José María zaprzeczył tym informacjom, twierdząc, że w ostatnich dniach życia wujek nie miał problemów ekonomicznych. Jego śmierć wywołała kontrowersje i otoczona była plotkami o ubóstwie i porzuceniu.
Julián López to hiszpański komik i aktor, urodzony jako Julián López González 10 listopada 1978 roku w El Provencio, Cuenca. Jego kariera rozpoczęła się w 2002 roku od występów w programie komediowym La hora chanante, gdzie grał postać Vicentína. Kontynuował pracę u boku Ernesto Sevilla i Joaquína Reyes podczas trwania programu od 2002 do 2006 roku. Przed osiągnięciem sukcesu komediowego, López studiował na Uniwersytecie Kastylii-La Mancha w Cuenca, specjalizując się w edukacji muzycznej, dążąc do uzyskania dyplomu nauczyciela. Popularność Lópeza stale rosła dzięki jego udziałowi w innych programach komediowych, takich jak Smonka!, Nuevos Cómicos i Noche Hache. W latach 2007–2010 był częścią zespołu Muchachada Nui, pracując zarówno jako humorysta, jak i scenarzysta. Jego role aktorskie rozszerzyły się poza telewizję; zadebiutował na ekranie filmowym w Friend Zone w 2009 roku, a następnie zagrał w No controles (2009) jako Juan Carlitros, co znacząco zwiększyło jego rozpoznawalność. Pojawił się również w filmach takich jak De tritones z Ernesto Sevilla i Perdiendo el norte w 2015 roku, oraz Fe de etarras w 2017 roku u boku Javiera Cámara, Miren Ibarguren i Gorka Otxoa. Poza aktorstwem i telewizją, Julián López jest również muzykiem. Jest założycielem kwintetu ManchaBrass i współpracował z różnymi grupami muzycznymi, w tym z Deluxe, Russian Red, Marlango, Los Punsetes, Lovely Luna, Xoel López i Café Quijano. Pojawił się także w krótkich filmach takich jak Push Up, Videoclub, Eyeballs, La gran revelación i El factor dorsal. Otrzymał nagrody za najlepszego humorystę na różnych festiwalach i zdobył nagrodę za najlepszą rolę aktorską w filmie "Matusalén" na Międzynarodowym Festiwalu Komedii Filmowej w Begur Costa Brava. We wrześniu 2021 roku López wydał swoją pierwszą powieść, 'Planetario'. Jest zagorzałym kibicem Athleticu Bilbao, zainspirowanym otrzymaniem stroju Athleticu Bilbao w dzieciństwie. Prowadził piątą edycję nagród Feroz w 2018 roku i wystąpił również w serialach takich jak Los Quién i La familia Mata, oraz w odcinkach serialu Aída, grając postać z niepełnosprawnością.
Manuel Reyes Millán, który został nazwany Pozi lub El Pozí, był hiszpańską postacią komika i telewizji, która osiągnęła pewną widoczność w mediach pod koniec lat 90., po uczestnictwie w programie Marsjańskich Kronik.
María del Carmen Martínez- Villaseñor Barrasa pracował jako brzuchomówca i humorarzysta w Hiszpanii, zyskując sławę pod artystyczną nazwą Mari Carmen, z jego performance marionetka.
Rogelio de Egusquiza, urodzony w El Astillero (lub Santanderze, według jednego źródła) w 1845 roku, był hiszpańskim artystą. Urodził się w zamożnej rodzinie i odbył uporządkowane kształcenie artystyczne, rozpoczynając studia w Madrycie, a następnie kontynuując je w École des Beaux-Arts w Paryżu pod kierunkiem Léona Bonnata. Pod koniec lat 60. XIX wieku mieszkał w Paryżu. Jego wczesne prace obejmowały sceny historyczne, jednak później przeszedł do scen rodzajowych i portretów. Po śmierci Marià Fortuny w 1875 roku, Egusquiza przeniósł się do Rzymu, gdzie pracował w atelier Madrazosów i uczęszczał na zajęcia w Hiszpańskiej Akademii w Rzymie. Ważnym punktem zwrotnym było 1876 rok, kiedy to odkrył muzykę Richarda Wagnera, przebywając jeszcze w Paryżu. To spotkanie zaowocowało głęboką przyjaźnią i skłoniło go do podróży do Monachium w 1879 roku, aby usłyszeć "Pierścień Nibelunga". Odwiedzał Wagnera wielokrotnie między 1880 a 1882 rokiem, podróżując do Wenecji, Berlina i Bayreuth. Egusquiza był jednym z dwóch hiszpańskich przyjaciół Wagnera; drugim był krytyk muzyczny Joaquín Marsillach. Po spotkaniu z Wagnerem jego artystyczna koncentracja przesunęła się w kierunku wagnerowskich tematów, głównie portretów postaci. Praca Egusquizy obejmowała portrety, w tym potajemne przedstawienia Arthura Schopenhauera i króla Ludwika II Bawarskiego. Współpracował również z magazynem *Bayreuther Blätter*, publikując artykuł zatytułowany „Über die Beleuchtung der Bühne” (O oświetleniu sceny). W latach 1892–1897 wystawiał swoje prace w Salons de la Rose + Croix; ponadto, w 1900 roku zaprezentował grafiki z *Parsifala* na Exposition Universelle, za co otrzymał srebrny medal. W 1911 roku został członkiem honorowym Asociación Wagneriana de Madrid, przekazując organizacji kopie oper i grafik; ponownie nazwano go członkiem honorowym w 1913 roku. Z powodu I wojny światowej powrócił do Madrytu w 1914 roku, gdzie zmarł 10 lutego 1915 roku. W latach 2013–2014 Muzeum Prado zorganizowało wystawę pod tytułem „El Mal se desvanece” (Zło przemija), prezentującą jego prace.
Salvador "Salva" Reina Girona, aktor y cómico de stand-up español, es conocido en el gremio por el sobrenombre "Chuki". Su popularidad creció tras particiar en series de televisión como Allí abajo y Sabuesos, y también en el largometraje Marshland.
Hiszpańska artystka, Sara Escudero Rodríguez, pracuje jako komik, aktorka, prowadząca programów telewizyjnych i osobowość radiowa. Urodzona 18 sierpnia 1981 roku, wczesne lata Escudero upłynęły jej na dorastaniu w Arenas de San Pedro (Ávila) po urodzeniu w Talavera de la Reina. Początkowo studiowała medycynę na Uniwersytecie w Salamance, ale w 2002 roku przeszła na studia teatralne w Madrycie. Od 2007 roku jest profesjonalną komikiem i aktorką, rozpoczynając karierę od występów stand-up comedy. W 2012 roku wygrała V Konkurs Monologów w El Club de la Comedia, co wiązało się z udziałem w sezonie 2012–2013 u boku Berto Romero, Joaquín Reyes, Florentino Fernández i Ernesto Alterio; występowała z czterema monologami w El Club de la Comedia między 2011 a 2017 rokiem. Styl komediowy Escudero obejmuje występy w przedstawieniach jednoosobowych dla teatrów i wydarzeń prywatnych od 2007 roku oraz trasy koncertowe po Hiszpanii z jej solowymi programami komediowymi. Współpracowała z programami telewizyjnymi, takimi jak La Noche de José Mota (TVE1) od 2013 roku, gdzie brała udział w szybkich segmentach, oraz Zapeando (La Sexta) od 2014 do 2016 roku. Współpracowała również przy programie Hazte un selfie na Cuatro od późnych 2016 do początku 2017 roku. Jej twórczość obejmuje także pisanie i reżyserię; napisała, wyreżyserowała i wyprodukowała sztukę teatralną Te elegiría otra vez , która miała premierę w Madrycie w 2015 roku i kontynuowała wystawianie od stycznia 2016 roku. Prezentowała również programy na Atreseries (Atresmedia) od grudnia 2015 do 2017 roku oraz Sigueme el rollo na TenTv w 2016 roku. Twórczość literacka Escudero obejmuje trzy opublikowane książki: En Ocasiones Veo Frikis (2014), Clericó (2017) i No estás a la altura (2018). Spróbowała również sił w reżyserii krótkich filmów, produkując Dorothy, Ninette y un billete de 50 w 2019 roku oraz reżyserując i grając w Por error tego samego roku. W 2018 roku wystąpiła z monodramem SARA ES...CUDERO w Teatro Alcázar w Madrycie i poprowadziła uroczystość rozdania 25. nagród Festiwalu Filmowego Solidarności w Cáceres. Od 2017 roku współpracuje z programem Cero en Historia na #0 de Movistar+. Jest ambasadorką kampanii UNICEF przeciwko niedożywieniu dzieci w Mauretanii.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
327
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
28
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
7
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
