Küresel Yetenek Rehberi

Komedyenler Rehberi

Komedyen profillerine, biyografik özetlere, menşe ülkeye ve resmi bağlantılara göz at.

1801 komedyenler

Fransined

Fransined, 21 Ekim 1914'te Fransa'nın Marsilya kentinde Francis Contandin olarak doğdu ve Fransız bir komedyen ve şarkıcıydı. Hayatını 17 Ekim 2012'de Marsilya'da sonlandırdı. Ailesinin eğlence dünyasıyla güçlü bağları vardı; aktör Fernandel (Fernand Joseph Désiré Contandin, 8 Mayıs 1903 doğumlu) ile genç bir erkek kardeşi ve Franck Fernandel'in amcasıydı. Ebeveynlerinin gösterisi Les Sined adını taşıyordu ve Fransined, kendi adını ebeveynlerinin performans grubunun adıyla birleştirerek Fransined takma adını kullandı. Kariyerinin büyük bir bölümünü 'comique troupier' olarak geçirdi, yani geniş çapta seyahat ederek performans sergiledi. Fransined'in kariyeri çeşitli eğlence biçimlerini kapsadı. Öncelikle kabarelerde ve müzik salonlarında sahne aldı ve birçok filmde, genellikle daha küçük rollerde veya figüran olarak yer aldı. Bir şarkıcı olarak Vincent Scotto, Bob Cary ve Paul Lemel'in şarkılarını seslendirdi, aynı zamanda kardeşi Fernandel'in popüler şarkılarını da yorumladı. 1966 ile 1978 yılları arasında Fransined birkaç kayıt çıkardı, bunların arasında Fernandel'in müziğine adanmış bir albüm de vardı. 1960'lardan itibaren reklamcılık sektörüne de katkıda bulundu, birçok reklamda yer aldı ve son görünümü 2012 yılında La Salvetat mineral suyu için oldu. Fransined'in komedisi sıklıkla Güney Fransa mizahını içerir ve genellikle tek kişilik gösterilerde sergilenirdi. 1972'de Fernandel'in "Ne me dis plus tu" şarkısını yeniden yorumladı ve televizyonda seslendirdi. Kardeşi Fernandel, vaudeville, operetler, müzik holü gösterileri ve özellikle de 'Don Camillo' film serisi aracılığıyla geniş çaplı şöhret kazanırken, Fransined Fransız eğlence dünyasında tutarlı bir varlık sürdürdü. Fernandel, at gibi dişleriyle tanınırdı ve 'Seksen Günde Dünya Turu' (1956) ve 'Paris Tatili' (1958) gibi filmlerde rol aldı ve hatta Dubonnet için İngiliz televizyon reklamlarında oynadı. Fransined'in kariyeri, kardeşininkine kıyasla daha az dikkat çekici olsa da, hayatı boyunca Fransız komik performansına olan bağlılığını göstermiştir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

François Rollin

31 Mayıs 1953'te Malo-les-Bains (şu anki Dunkerque) doğan François Maurice Rollin, profesyonel olarak François Rollin olarak bilinir ve Fransız bir oyuncu, komedyen, yazar ve senarist olarak çalışmaktadır. 1975 yılında ESSEC işletme okulundan mezun olmuş ve 1976'dan 1991'e kadar Le Monde için gazeteci olarak kariyerine başlamıştır. Bu süre zarfında 'Vu de gauche' ve 'Fluide glacial' gibi yayınlarda köşe yazarlığı yaparak mizah yeteneğini geliştirmiş ve güncel olaylara özgün bir bakış açısı kazanmıştır. Rollin’ın komik yolculuğu, çeşitli medya kuruluşlarına katkılarla başladı. 1980’lerde Tchouk Tchouk Nougâh kabare müzik grubunda yer aldı ve 1982 ile 1984 yılları arasında Merci Bernard için senaryo yazarlığına katkıda bulundu. 1988’de Palace dizisiyle daha geniş bir tanınırlık kazandı; burada yazarlardan biriydi ve popüler karakter ‘Professeur Rollin’ı yarattı. Karakter, gerçeküstü ve absürt mizahı toplumsal hicivle harmanlıyor ve genellikle tek kişilik gösterilerinde haylaz ve sözlü yeteneği yüksek bir profesör olarak sunuluyor. 1989’dan 1990’a kadar ayrıca hicivli haber programı Les Guignols de l'info için de yazdı. Rollin'ın çalışmaları film, televizyon, edebiyat ve sahne gibi çeşitli mecraları kapsıyor. 1988'de Pendant ce temps nos deux héros filminde yer aldı, 1990'da hem oynadığı hem de yazdığı Hirondelles de saucisson filminde rol aldı ve 1996 ve 2008'de Colères filminde başrolü üstlendi. 2000, 2006 ve 2008 yıllarında L'Envol du pingouin filmini yönetti ve J'ai réfléchi pour vous (2001), Les Grands Mots du professeur Rollin (2006), Les Belles Lettres du professeur Rollin (2007) ve Sophie Mounicot, c'est mon tour! (2008) gibi birçok kitap yazdı. 2009'da Alexandre Astier ile birlikte Astier et Rollin posent les bases de la pensée moderne eserini, 2016'da ise Arnaud Joyet & Arnaud Tsamere ile birlikte Epîtres eserini ortaklaşa yazdı. Kaamelott dizisinde Kral Loth karakterini canlandırdı. Raymond-Devos Fransızca Dili Ödülü, 2009 yılında Rollin'a verildi. 2017'de solo gösterileri yapmayı bıraksa da France Inter, Europe 2 ve France Culture gibi radyo istasyonlarında görünmeye devam ediyor ve 2016'dan beri RTL'deki 'Les Grosses Têtes' programının düzenli üyesi. Yakın zamanda Matthieu Noël’in France Inter’deki ‘Zoom Zoom Zen’ programına katıldı ve Eylül 2026'dan itibaren 'La semaine de campagne' programında düzenli olarak yer alacak.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Frédéric Volovitch

Frédéric Volovitch, 18 Mayıs 1974'te Tours'da doğan Fransız bir şarkıcı ve mizah ustasıdır. Şarkı, tiyatro ve müzikal komediyi içeren bir Fransızca grup olan Les Wriggles'ın bir üyesi olarak tanınmıştır. Bu grup, 1995 yılında Paris'teki ENSATT'de ortaya çıkmıştır. Volovitch, 1995'ten 2009'a kadar orijinal beş kişilik kadroda yer almıştır. Volovitch'ın Les Wriggles ile ilişkisi 1995 yılında başladı ve Justice avec des saucisses (1997), Les Wriggles partent en live (1999), Ah bah ouais mais bon (2002), Moi d'abord (2005) ve Tant pis ! Tant mieux! (2007) gibi birçok albüm boyunca devam etti. Grup, mizahi, şiirsel, provokatif ve şefkatli metinleri bir araya getirerek, skeçlerle araya serpiştirilmiş şarkılar aracılığıyla gerçekçi gözlemler sunmuş ve konserlerde tutarlı bir şekilde kırmızı tulumlar giymiştir. İzleyicilerle şakalar ve etkileşimler yoluyla iletişim kurmuşlar ve performansları sıklıkla gündelik hayattan toplumsal eleştiriye kadar geniş bir temayı işlemiştir. "Poupine et Thierry" gibi popüler şarkılar, alegori kullanarak kültürel çatışmaları keşfederken, "Délit de face, yes!" ırkçılığa değinmiştir. 2006 yılında Les Wriggles'dan ayrıldıktan sonra Antoine Réjasse ve Franck Zerbib ile birlikte, Volovitch 2001 yılında daha küçük kardeşi Olivier Volovitch ile Volo düetini kurdu. Volo, Bien Zarbos (2005), Jours Heureux (2007), Sans rire (2013), Chanson française (2017) ve Avec son Frère (2020) gibi çeşitli albümler çıkardı. 2011'den beri Volovitch, başlangıçta Est ce qu'il y a des morts? olarak adlandırılan solo bir gösteri sergiliyor; bu gösteri şarkı, mizah ve müzikal tiyatroyu bir araya getiriyor. Gösterileri, izleyicilerle doğrudan etkileşimi, müzikteki hassasiyeti ve gündelik yaşamın gözlemini vurguluyor; hikaye anlatıcılığı, ironi ve anlatıya olan zevki kullanarak. 2026 yılında 'Mine de rien' albümünü çıkarması ve 2027 yılı Nisan ayında Achères'de sahne alması planlanıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Félix Galipaux

Félix Galipaux, Bordeaux'da 12 Aralık 1860'ta Félix Martin olarak doğan Fransız bir aktör, oyun yazarı ve mizah ustasıydı. Louise Fénélon-Galipaux onu 1866'da tespit etti ve ardından Bordeaux ve Paris'te eğitim gördü; nihayetinde Paris Konservatuvarı'ndan birinci derecesi kazandı. Başlangıçta Comédie-Française yerine Théâtre du Palais-Royal'de sahneye çıkmayı seçti, daha sonra Théâtre de la Renaissance'ya taşındı. Galipaux, 7 Aralık 1931'de Paris'te vefat etti ve Père-Lachaise Mezarlığı'na defnedildi; mezarında bir bronz büst bulunmaktadır. Galipaux’nun komedi kariyeri geniş kapsamlıydı ve yaklaşık kırk oyunu Paris tiyatrolarında sahnelendi. Popülaritesi, mizahi sahne monologlarından kaynaklanıyordu, özellikle de 'Téléphonique İletişim' (1906) adlı eseri olmak üzere, bunlardan bazıları kayıtlarla günümüze ulaştı. Henri Pagat ile ortak takma ad Pagalipaux altında işbirliği yaptı ve Coquelin Cadet ile birlikte 1880’lerde müzik holü monologlarını popülerleştirdiler. Tarzı, kahkahayı fiziksel özelliklere veya telaffuz tuhaflıklarına dayanmak yerine yazarlığına borçluydu. Birçok boulevard oyunu, komedi, skeç, monolog ve fantezi yazdı ve Félix Mayran takma adıyla gazete sütunlarına katkıda bulundu. Tiyatronun ötesinde, Galipaux erken dönem filmlere de girdi; Ferdinand Zecca, Georges Méliès ve Pathé Frères gibi isimlerin eserlerinde yer aldı, bunlar arasında ‘Cesur Bir Otomobil Yolculuğu’ ve ‘La Lettre’ ve ‘Telefonda’ (1905) gibi erken dönem Fransız sesli filmler de vardı. Charles-Émile Reynaud, onu 1896 veya 1897 civarında ‘Le Premier Cigare’ı canlandırırken görüntüledi. Ayrıca gramofon plakları için konuşma kayıtları da yaptı ve ‘Un monsieur qui a un tic’ (1911) ve ‘Gorgibus et Sganarelle’ (1912) gibi filmlerde rol aldı; son film rolü ise ‘Lorena’ (1918) oldu. Henri de Toulouse-Lautrec tarafından 1893 tarihli bir taş baskısında Gabrielle Réjane ile birlikte tasvir edilmiştir. Galipaux aynı zamanda Floridor, Cinguy, Dazincourt ve Caméléon ile birlikte komik sahneler içeren “Galipettes”i yazdı. Bu sahneler gezgin bir tiyatro grubunu konu alıyordu. Bundan sonra Galipaux, Ordre des Palmes Académiques içinde Instruction Publique Subayı unvanını aldı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Gabriel de Lautrec

Gabriel de Lautrec, 21 Şubat 1867'de Béziers'de doğmuş ve 25 Temmuz 1938'de Paris'te ölmüş olan Fransız bir yazar, kronik yazarı, çevirmen ve şairdi. Ressam Henri de Toulouse-Lautrec'in uzak bir akrabasıydı, ancak yakın ilişkileri olmamasına rağmen, 1900 civarında Paris sosyetesini zekâ dolu sözleriyle sık sık eğlendirerek bir dandy imajı çiziyordu. Edebiyat alanında lisans derecesi (licence ès Lettres) almıştır ve 1889'dan 1893'e kadar Le Chat Noir'de Alphonse Allais'nin arkadaşı olarak görev yapmış, burada ilk prose yazılarını yayınlamıştır. De Lautrec’in kariyeri, 1890’ların başlarında Paris’e taşınması ve La Vie drôle gibi yayınlara katkıda bulunmaya başlamasıyla başladı. Latin Mahallesi'ndeki edebiyat kafelerini sık sık ziyaret etti ve Chat noir kabaresinde Alphonse Allais ile tanışarak Allais’nin bir öğrencisi oldu. Çalışmaları mizah ve fanteziyle karakterize edilir, çoğu zaman parapsikolojik ve okültist çevrelerle bağlantılıdır. Bir prose şiirler derlemesi olan 'Poèmes en prose,' 1898'de yayınlanarak Paris’in edebi sahnesine kapılar açtı. Passy’de Jean Lorrain, Willy, Jean de Tinan, Alfred Jarry, Oscar Wilde ve Paul Verlaine gibi tanınmış figürlerin toplandığı bir salon düzenledi; özellikle Paul Verlaine ile yakın bir ilişki yaşadı ve ölümünden sonra bile onun cesedini korudu. 1890 ile 1911 yılları arasında Le Chat Noir, La Vie drôle, Le Rire, Fantasio, La Revue blanche, Le Sourire ve Le Mercure de France gibi çeşitli yayınlarda iki yüzün üzerinde kısa öykü, kronik ve fantezi yayınladığını iddia etti. Kariyeri boyunca De Lautrec, Mark Twain, Havelock Ellis, Alfred Levin, Matthew Phipps Shiel ve Oscar Wilde'ın (Henry-D. Davray ile işbirliği yaparak) eserlerini, çoğu zaman Mercure de France için çevirdi. 1900 yılında La Petite Semaine'i ve 1920 yılında Curnonsky ve Courteline ile birlikte Académie de l’Humour'u kurdu. 1929'da emekli olana kadar Marsilya'da Latin ve Yunanca dersleri verdi ve kısa bir süre sonra Paris'e geri döndü. Otobiyografisi, Souvenirs des jours sans souci'yi 1938'de yayınladı. Tanınma arayışına girmesine, 1923 yılında Fransız Akademisi'ne aday olmasına rağmen, edebi tanınma elde edemediği için hayal kırıklığına uğradı. 1936'da Légion d'honneur ile ödüllendirildi ve 'Poèmes en prose,' 'Les Roses noires,' 'Monsieur de Crac' ve Souvenirs des jours sans souci gibi yayınlanmış eserler geride bıraktı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Ged Marlon

Ged Marlon, asıl adı Gérard Brunettini olan ve 10 Nisan 1954'te Paris'te doğan Fransız bir mizah sanatçısı ve oyuncudur. İtalyan büyükleri tarafından yetiştirilen Marlon, başlangıçta atletizmle ilgilendi ve Greko-Romen stili serbest güreş gençlik Fransa şampiyonu oldu. Kariyerinin başlarında Robert Hossein ile 'Juana d'Arc' ve 'Potemkin'de bir mızrakçı rolü için sahne aldı. Marlon, kendine özgü komedi anlayışında Keaton, Tati, Bunuel ve Dali'den ilham alıyor. 1979'da Flic ou Voyou filminde yer aldı ve daha sonra 1983'te kısa film Mambo-scratch 'te başrol oynadı. 1980'ler boyunca Ged Marlon oyunculuk kariyerini geliştirmeye devam etti ve Bertrand Tavernier (1986'da *Autour de minuit*), Claude Lelouch (1984'te *Viva la vie*) ve Gérard Oury gibi yönetmenlerin filmlerinde rol aldı. 1984 yılında Théâtre Fontaine'de *Games* oyununda sahneye çıktı ve 2010 yılında Théâtre Montparnasse'da yazdığı ve yönettiği *L'Embarras du soi* oyununda da yer aldı. Farid Chopel ile yaptığı işbirliği, 1980 gösterisi 'Aviateurs'un başarısına yol açtı. Genellikle ortalama, kel ve bıyıklı Fransız'ı canlandırır ve performanslarında absürtlüğü zarafetle harmanlar. Marlon’ın tiyatro çalışmaları arasında, Jean-Michel Ribes tarafından 1989’da Théâtre du Splendid’de yönetilen solo gösteriler ve 2002’de Théâtre du Rond-Point’ta prömiyerini yaparak Roland Topor salonunu açan Un simple froncement de sourcil yer almaktadır. Gösterileri genellikle felsefi ve pratik soruları ele alır, Raymond Devos ile karşılaştırmalar yapılmasını sağlar. Jest performansı esastır; bedeni sıklıkla kelimelerin yerini alır; “fazla söylenenden” ziyade “söylenmeyene” tercih eder. 'Brèves de comptoir' gibi oyunlarda ve Labiche, Courteline ve Feydeau’nun eserlerinde sahne almıştır. Ayrıca, 28 Ağustos 2008’de Théâtre du Petit Montparnasse’da prömiyerini yapan ve hayal kırıklığına uğramış aşk temalarını üç karakterin mutluluk arayışı üzerinden işleyen solo gösteri 'Ged Marlon / Solo'yu sunmuştur. Ged Marlon şu anda 2025 yılında vizyona girmesi planlanan Les Talents d’Achille adlı bir film yönetmektedir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Gil Alma

2 Eylül 0, 1979 Montreuil (Seine-Saint-Denis), Gilles Bongibault, Fransa'da aktör, mizahçı ve yapımcı olarak çalıştı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Gilles Benizio

Gilles Benizio, 1 Haziran 1957'de Meurthe-et-Moselle bölgesindeki Villerupt'ta doğan Fransız bir komedyendir. İtalyan kökenlidir ve 1 Haziran 2024'te 67 yaşına girecektir. 1982'de gelecekteki eşi Corinne Benizio ile tanıştığı Paris'teki Censier Üniversitesi'nde tiyatro eğitimi almıştır. 1985'te evlenmişler ve Elisa ile Raphaël adında iki çocukları olmuştur. Benizio, Shirley et Dino ikilisinin yarısı olarak tanınır. Bu komik ikili, Corinne Benizio ile 1988’de kurulmuştur. Shirley ve Dino karakterleri, Ariane Mnouchkine ile yapılan bir doğaçlama atölyesinde yaratılmış ve kariyerlerinin başlamasına yardımcı olmuştur. Komedi tarzları, Dino'nun Shirley'i seyircinin eğlencesi için sızlattığı dinamikler üzerine kuruludur; Dino, İtalyan kökenleriyle karakterize edilir ve performanslarında sıkça İtalyan şarkıları kullanırken, Shirley saf bir karakter olarak tasvir edilir ve Dino sürekli olarak sözünü keserek hikayeler anlatmaya çalışır. Performansları genellikle saf aptalların hikayelerini içerir. Sahneye ilk kez 1985'te 'Achilles Tonic' adıyla çıkmışlar ve ilk müzik hol temalı gösterilerini 1988'de Avignon Off Festivali'nde sahnelemişlerdir. Shirley et Dino, Patrick Sébastien’in televizyon programlarında, özellikle 2001’den 2004’e kadar yayınlanan ‘Le Plus Grand Cabaret du monde’de yer alarak daha geniş bir tanınırlık kazandılar. 2003 yılında 'Le Duo' gösterileriyle Molière Ödülü'nü En İyi Eskiz Gösterisi dalında aldılar. 'À Marigny' DVD’leri bir milyondan fazla sattı ve 2006’da vizyona giren 'Cabaret Paradis' filmi 200 bin seyirciyi çekti. İkili, komediden opera yönetmenliğine geçiş yaptı ve 2015 yılında ‘Don Quichotte chez la Duchesse’ ve 2022 yılında ‘Platée’ gibi barok operaları sahneledi; en son olarak da 31 Mart 2023 tarihinde Grenoble'da 'Turandot'u sahnelediler. Şu anda Ardèche bölgesinde yaşıyorlar.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Guy Bedos

Guy Bedos, 15 Haziran 1934'te Cezayir, Algier'de doğdu ve 28 Mayıs 2020'de Paris'te vefat etti. Çok yönlü bir sanatçıydı, Cezayir'deki Fransızlar için kullanılan "Pied-Noir" terimiyle tanımlanır ve senaryo yazarı, stand-up komedyeni ve oyuncu olarak yaptığı çalışmalarla tanınırdı. Cezayir Fransa'nın bir departmanı iken doğmuş, ailesinde sağlık görevlisi olarak çalışan babası Alfred Bedos ve annesi Hildeberte Verdier bulunmaktaydı. Çocukluğu, evler ve yatılı okullar arasında taşınmalarıyla karakterize edilmiş, Bone'daki bir Katolik lisesi ve Cezayir'deki Bugeaud lisesi de dahil olmak üzere çeşitli okullara gitmiştir. Bedos'un kariyeri, 1950'lerin başlarında 'Bande du Conservatoire' komedi grubuyla başlamıştır. Ailesiyle birlikte Haziran 1949'da Paris'e gelmiş ve ilk film görünümünü 1954 yılında *Gelecek Yıldızlar* filminde yapmıştır. Cezayir Savaşı sırasında askerlik hizmetinden kaçınmak için açlık grevi yaparak zihinsel olarak uygun olmadığına karar verilmiştir. 1965'te Barbara ile birlikte Bobino müzikholünde sahneye çıkmış ve daha sonra Michel Boujenah ve Smaïn ile *Olympia'da Güneş Çarpması* adlı projede işbirliği yapmıştır. Bedos, on yedi buçuk yaşında 'Arlequin poli par l’amour' gibi oyunları da sahnelemiştir. Bedos özellikle, Simon adlı bir doktor rolünde tekrar ettiği (1976) ve (1977) filmleriyle hatırlanır; ikincisi ona önemli bir tanınma getirmiştir. Ayrıca filminde Bidibi’yi canlandırmış ve Siné Hebdo adlı hicivli haftalığa katkıda bulunmuş, Siné’nin ’dan kovulmasının ardından onu desteklemiştir. Politik olarak François Mitterrand’ı desteklemiş ve 2012 yılında Jean-Luc Mélenchon’u desteklemek için Hénin-Beaumont’a taşınmıştır. Hayatının sonlarına doğru Alzheimer hastalığına yakalandı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Gérald Dahan

Gérald Dahan, 17 Mayıs 1973'te Fransa'nın Cognac kentinde Gérald Berthelot olarak doğdu; Fransız bir mizahçı, taklitçi, radyo programcısı ve oyuncudur. Taklit yeteneğini dört yaşındayken göstermeye başladı. Ebeveynleri esnaf olup, babası Fransız hukuku okumuştur. Gérald Dahan sahne adını, annesinin vefat etmiş teyzesi Émilie Dahan'dan ilham alarak yaklaşık on altı yaşında aldı ve performans kariyerini sürdürmek için Paris'e taşındı. Dahan’ın erken kariyeri, on iki yaşında Angoulême’de ‘Fransa’nın En Genç Taklitçisi’ unvanını kazanmayı ve 1992’de Bobino’da ‘Yılın En İyi Genç Komedyeni’ ödülünü almayı içeriyordu. 1993’ten 1998’e kadar, France 3 kanalındaki çocuk televizyon dizisi Les Minikeums 'daki birçok erkek karakterin seslendirmesini yaptı. Ayrıca 1993’ten 2000’e kadar France Inter radyosundaki Laurent Ruquier’nin Rien à cirer programında yer aldı ve 1998 ile 1999 yılları arasında ‘Les 6 Clones’ grubunu beraberinde getirerek Vivement dimanche gibi televizyon programlarında sahneye çıktı. Seslendirme yeteneği ve telefon şakaları konusunda uzmanlaşmıştır, vokal dönüşümleriyle inandırıcı senaryolar yaratır. Kariyeri boyunca Dahan, L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland ve Gérald Dahan tombe les masques gibi birçok sahne gösterisinde yer aldı. 2006 yılında France 3'te kendi televizyon programını, Les missions de Gérald Dahan 'ı yarattı ve sundu. Rire et Chansons ile yaptığı telefon şakaları, Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller ve Zinedine Zidane gibi isimleri hedefleyerek tanındı. 2001 yapımı La Boîte filminde ve 2005 yapımı televizyon filmi La famille Zappon 'da rol aldı. 2026 yılında, yaklaşık elli taklit ve piyano performansını içeren 'J'imite donc je suis' adlı gösterisini sahneye çıkardı. Şu anda, 29 Mart'ta prömiyerini yapan ve 2027'de devam eden Molière hakkında tek kişilik bir tiyatro oyunu olan 'Il était une voix… Molière!' adlı oyunu sergiliyor; bu oyunda Emmanuel Macron, Alceste olarak ve Nicolas Sarkozy, Molière olarak canlandırılıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Jackie Berroyer

Jackie Berroyer, 24 Mayıs 1946'da Reims'de doğan Fransız bir oyuncu, komedyen, yazar ve gazetecidir. Çocukluğunu, babasının tuğla ustası olarak çalıştığı ve annesinin ev kadını olduğu Reims'in Maison-Blanche semtinde geçirdi. Başlangıçta endüstriyel tasarımcı olarak kariyerine yöneldi, ancak 25 yaşında bu kariyeri bıraktı. 1970'lerin ortalarından itibaren Berroyer, Charlie Hebdo için rock eleştirmeni olarak kendini tanıttı ve Hara-Kiri, Libération, Rock & Folk, Actuel ve Rolling Stone gibi çeşitli yayınlara da katkıda bulundu. Berroyer'ın yaratıcı çalışmaları çeşitli mecraları kapsıyor. Bir yazardır ve 1980'lerden itibaren birçok Fransız filmi için diyaloglar yazmıştır; Patrick Bouchitey, Patrick Grandperret ve Jean-François Stévenin gibi yönetmenlerle işbirliği yapmıştır. Özellikle, Cédric Klapisch'in ilk filmi 'Riens du tout'u ortaklaşa yazmıştır. Yazarlığı aynı zamanda proseye de uzanıyor; 1992'de 'La femme de Berroyer est plus belle que toi, connasse' adlı eserini yayınlamış, bu eser daha sonra 'Tempête dans un verre d'eau' filmine uyarlanmıştır. Ayrıca komik performanslarıyla da tanınır; üç yıl boyunca 'Nulle part ailleurs' televizyon programında yaramaz bir santral operatörü olarak yer almış, başlangıçta Jackie Darbois takma adını kullanmış ve Canal+’da ‘Pas si vite!’ adlı mizah ve felsefe programını sunmuştur. Berroyer'in kariyeri, Siné Hebdo ve Siné Mensuel gibi hicivli yayınlara katkıları içeriyor. 2010'dan 2012'ye kadar Le Mouv’da ‘Mélomanie’ programını sundu. 2006 yılında, mizahi ve müzikli bir adam gösterisi olan 'Ma vie de jolie fille'ı yarattı ve sahneledi. Çalışmaları tanınmış durumda; 1979'da 'Dossier Goudard' ile Angoulême Festivali'nde En İyi Yeni Sanatçı Ödülü'nü aldı ve 2012'de 'Mobile Home' ile Jean-Carmet Festivali'nde en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi. Berroyer aynı zamanda Arts and Letters Nedenleri Nişanı Şövalyesi olarak da tanınıyor. Müzik yapımcıları ARK ve Jim Casanova'nın babasıdır.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Jean-Christian Fraiscinet

Jean-Christian Fraiscinet, bazen Jean-Christian Faiscinet olarak da yazılır, Fransız bir mizahçı ve oyuncudur. Erken yaşamı, büyükanne ve dedesinin bakıcı ve rehber olduğu Château de Valençay ile iç içeydi ve annesi de rehber olarak çalışıyordu; çocukluğunun büyük bir bölümünü orada geçirdi. İlk oyunculuk repliklerini şatoda verdi, başlangıçta 'La Reine Margot'da yaralanan bir oyuncuyu değiştirerek gençliğinde tiyatroya olan tutkusunu ateşledi. Fraiscinet’in mizaha olan yolculuğu, genç bir adam olarak köyün yaz aylarındaki 'Son et Lumière' gösterilerinde yer almasıyla başladı ve bu deneyimler onun performansla ilgilenmesine yol açtı. Kısa bir süre tıp eğitimi aldıktan sonra Tours Dramatik Sanatlar Konservatuvarı'na gitti ve iki yıl sonra altın madalyayla mezun oldu. Yaklaşık on beş gösteri sahnelediler, bunların arasında 'ZAP', 'Hôtel des voyageurs' ve 'Mona' gibi üç özgün yapım da vardı. 1994 yılında Villard de Lans festivalinde Vincent Dubois ile tanıştı ve bu da Les Bodin's komedi ikilisinin kurulmasına neden oldu. Les Bodin’lar, Fraiscinet’i Hristiyan ve Dubois’yı 87 yaşında zorba bir kadın olarak canlandırıyor. İkili sahne performanslarının yanı sıra üç filmde de yer aldı: Mariage chez les Bodin’s (2008), Amélie au pays des Bodin’s (2010) ve Les Bodin’s en Thaïlande (2021). Fraiscinet ayrıca 'J'ai faim !!!' (2001) ve 'Le Démon de midi' (2005) gibi diğer filmlerde ve 'Chez Maupassant’ (2008, 2011) ve 'Les Bodin's sont confinés' (2020) gibi televizyon dizilerinde rol aldı. "Çok ucuza" satın alınan çiftlik başlangıçta su ve elektriğe sahip değildi ve komşu çiftçi Anthony Janvier’nin yardımıyla restore edildi. Fraiscinet ayrıca Caméléon Production ile de ilgileniyor ve çiftlikte oyuncu, senarist, garson ve teknik görevlisi gibi çeşitli roller üstleniyor.

Profili Görüntüle