Globalny Katalog Talentów

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

211 Komicy

Arnaud Ducret

Arnaud Ducret to francuski aktor i komik, urodzony 6 grudnia 1978 roku w Rouen. Spędził dzieciństwo, przenosząc się pomiędzy Amfreville-la-Campagne, Petit-Couronne i Oissel. Zanim stał się aktorem i humorystą, Ducret był wcześniej śpiewakiem gospel. Jego kariera nabrała rozpędu w 2008 roku dzięki roli w filmie telewizyjnym Fortunes , a następnie portretowi młodego Jacquesa Chiraca w Adieu de Gaulle, adieu w 2009 roku. W 2010 roku zastąpił również na krótko Yvana Le Bolloc’ha w Caméra Café 2 . Talent komediowy Ducreta zyskiwał coraz większe uznanie, począwszy od roku 2010. W tym roku stworzył i wystąpił w swoim pierwszym spektaklu, Pareil… mais en mieux , a także pojawił się w Spamalot , produkcji inspirowanej Monty Pythonem. Kontynuował poszerzanie swoich aktorskich osiągnięć rolami w L'Oncle Charles i Une vie meilleure w 2012 roku. Przełom nastąpił w 2013 roku, kiedy zaczął grać Gaby’ego w serialu France 2, Parents mode d'emploi , rola ta przyniosła mu znaczne uznanie. Serial okazał się popularny, przyciągając dużą widownię, a Ducret kontynuował portretowanie Gaby’ego od 2013 do 2018 roku. Pojawił się również w Serial Teachers i Serial Teachers 2 (2013) oraz zagrał główną rolę w Amour et turbulences i Les Profs (2013). Poza telewizją, Ducret wykazał się wszechstronnością w swojej karierze. W 2014 roku prowadził program Les Copains d'abord font du ski i podkładał głos postaci Emmet w animowanym filmie The Lego Movie . Brał również udział w Trophée Andros, wydarzeniu sportowym z zakresu motosportu. Stworzył swój drugi solowy program, J’me rends , który prezentował przez dwa lata. Osobistą anegdotą jest fakt, że poznał Maurine Nicot w 2012 roku i w lipcu tego samego roku urodził się ich syn o imieniu Oscar, jednak w 2018 roku doszło do rozstania; później, w lipcu 2021 roku, poślubił Claire Francisci. Najnowszym wydarzeniem jest to, że od 2022 roku pojawia się w programie Les Enfoirés , kontynuując swoją obecność we francuskiej rozrywce.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Ary Abittan

Urodzony 31 stycznia 1974 roku w XV dzielnicy Paryża, Ary Abittan to francuski aktor i komik. Pochodzenie rodziny Abittana jest sefardyjsko-żydowskie, z marokańskim rodowodem ze strony ojca i tunezyjskim ze strony matki. Część swojego dzieciństwa spędził w Garges-lès-Gonesse i Sarcelles. W 2026 roku skończy mu 52 lata. Abittan rozpoczął karierę pisząc szkice w wieku 19 lat i występując na scenie około 1994 roku. Aby sfinansować lekcje aktorstwa, pracował jako taksówkarz w Paryżu, począwszy od wieku 19 lat oraz ponownie w 1993 roku. Rozpoczął występy sceniczne w 1998 roku i występował przed artystami takimi jak Enrico Macias, Gad Elmaleh i Élie Semoun na początku swojej kariery. Wykorzystując humor fizyczny i szybki styl prezentacji, Abittan często wplata anegdoty ze swoich czasów pracy jako taksówkarz do swojego występu komediowego. Wystąpił w sztuce Wesołe Chanukę w 2007 roku i zagrał główną rolę w serialu telewizyjnym Nasze lata w internacie od 2007 do 2009 roku, co przyczyniło się do zdobycia przez niego publicznego uznania. Jest znany ze swojej roli Davida Benichou w serii filmów *Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu?*, dzięki czemu zyskał międzynarodowe uznanie. Do jego godnych uwagi prac należą również *Serial (Bad) Weddings*, *Tout ce qui brille*, *With Open Arms*, *The Visitors: Bastille Day* oraz *Coco*, gdzie podkładał głos postaci Hektora w wersji francuskiej. Pojawiał się także w programach humorystycznych, takich jak *Vendredi tout est permis*. W 2021 roku stanął wobec oskarżeń o gwałt i został zatrzymany; jednakże oskarżenia zostały umorzone w kwietniu 2024 roku po trzyletnim śledztwie, a apelacja została potwierdzona w styczniu 2025 roku. W 2026 roku powrócił do występów z nowym spektaklem teatralnym zatytułowanym *Authentique*, który porusza tematy związane z ojcostwem, miłością i rozwojem osobistym, i spotkał się z protestami. Po postępowaniach sądowych Ary Abittan został uniewinniony od zarzutów gwałtu zarówno w 2024 jak i w 2025 roku na podstawie decyzji *non-lieu*. Brigitte Macron publicznie go wsparła.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Audrey Vernon

Audrey Vernon to francuska aktorka i komiczka, urodzona w Marsylii w 1980 roku. Pochodzi z rodziny o związkach z artystyką; jest prądnuczką malarki Marthe Bonnard. Jej wczesna edukacja obejmowała studia teatralne w konserwatorium w Tulonie, a także uczestnictwo w warsztatach ERAC, konserwatorium w 10. dzielnicy Paryża oraz Cours Florent. To przygotowanie doprowadziło do ról scenicznych, takich jak Ofelia w Hamlecie Szekspira i Polly w Trzej grosze opery Brechta, co oznaczało początek jej kariery. Praca Vernon wykraczała poza scenę, obejmując występy telewizyjne takie jak Fatou la Malienne w 2001 roku i Moot-Moot w 2007 roku oraz rolę główną w filmie telewizyjnym z 2010 roku Le Petit Poucet . W latach 2005–2013 zyskała uznanie dzięki codziennemu, minutowemu segmentowi na Canal+ Décalé. Znana jest również z napisania i występu w Comment épouser un milliardaire , która miała premierę w 2009 roku i odniosła dalszy sukces; pokaz ten była wykonawczynią Giorgia Sinicorni we Włoszech. Pokaz osiągnął znaczący kamień milowy, świętując swoje 500. przedstawienie w Théâtre Antoine w 2018 roku. Stworzyła i wystąpiła również w Marx et Jenny , która miała premierę w lipcu 2013 roku w La Nouvelle Seine, inaugurując teatr serią przedstawień. W ostatnich latach Vernon podążała różnymi ścieżkami twórczymi. Prezentowała audycję Le billet d’Audrey Vernon we France Inter od 2016 roku, choć w 2017 roku wycięto fragment dotyczący samobójstw pracowników kolei. Współtworzyła Écologie, maintenant il faut se battre w 2018 roku i od tego czasu prowadzi audycję Billion Dollar Baby , pierwotnie zatytułowaną Cannon Fodder , począwszy od zimy 2020 roku. Obok uruchomienia podcastu BigBooks w kwietniu 2020 roku, który zawiera lektury związane z kapitalizmem, zaangażowała się w działalność polityczną, dołączając do Parlement de l'Union Populaire w marcu 2022 roku i następnie stając się współprezesem kolektywu wsparcia finansowego Soulèvements de la Terre w 2023 roku. Obecnie ma związek z komikiem Thomas VDB i mają dwójkę dzieci. Vernon planuje wydać Comment épouser un milliardaire 2 : Noces de cristal w 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Baptiste Lecaplain

Baptiste Lecaplain, urodzony 23 maja 1985 roku w Avranches (Manche), jest francuskim komikiem i aktorem. Wczesne lata spędził w Saint-Hilaire-du-Harcouët, po czym przeniósł się do Mortain. Jego edukacja obejmuje naukę w Collège de Brécey oraz Lycée Littré w Avranches, gdzie w 2004 roku zdał maturę humanistyczną. Następnie studiował język angielski na Uniwersytecie w Rennes, uzyskując licencjat. Pochodzenie Lecaplaina to ojciec pracujący jako konserwator oraz matka prowadząca salon fryzjerski. Baptiste Lecaplain rozpoczął swoją karierę jako animator dla dzieci w Levallois-Perret, a następnie przeszedł do komedii. Pracował jako lider młodzieżowy w Levallois-Perret od 2004 do 2006 roku i zrezygnował z animacji we wrześniu 2006 roku, aby poświęcić się poczuciu humoru. Jego pierwszy program, zatytułowany po prostu 'Baptiste', miał premierę w styczniu 2008 roku i czerpał szeroko z materiału autobiograficznego. Następnie wyruszył w trasę z 'Baptiste se tape l'affiche,' również w dużej mierze autobiograficzną, rozpoczynając ją w 2008 roku. Pojawił się w kilku filmach, w tym w 'Fidèles au poste!' (2012) i 'Nous York' (2012), co oznaczało jego debiut filmowy. W lutym 2012 roku wypełnił dziewięć występów w teatrach Bataclan w Paryżu. Wykonuje stand-up comedy. Kariera Lecaplaina nieustannie ewoluowała od 2012 roku. Wziął udział w 'La Tournée du Trio' z Jérémy'm Ferrari i Arnaudem Tsamere z stycznia do lutego 2013 roku. W 2014 roku zagrał główną rolę w 'Libre et assoupi,' oraz wystąpił w krótkim filmie poświęconym bezpieczeństwu drogowemu we Francji. Dołączył do programu 'Les Grosses Têtes' na RTL w październiku 2014 roku i uczestniczył w Fort Boyard w sierpniu 2014 roku, gdzie ich drużyna wygrała 11 270 € dla organizacji charytatywnej Un cadeau pour la vie. Rozpoczął tournée 'Origines' w 2015 roku. Pojawił się również w serialu ‘Scènes de ménages’ (2013) i serii internetowej 'Pitch' (2019), a także uczestniczył w programie 'Les Duos Impossibles' w 2018 i 2020 roku. Gad Elmaleh publicznie pochwalił Lecaplaina, nazywając go najlepszym humorystą jego pokolenia w 2010 roku. Jest ojcem dwóch córek, Thelmy (urodzonej w marcu 2014 roku) i Fantine (urodzonej w 2018 roku).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Blanche Gardin

Blanche Gardin to francuska komiczka, aktorka i scenarzystka urodzona 3 kwietnia 1977 roku w Suresnes. Jej wychowanie ukształtowały intelektualne rodzice: ojciec jest profesorem lingwistyki i komunistą, a matka powieściopisarką i tłumaczką. Ukończyła studia wyższe, uzyskując tytuł magistra socjologii na Uniwersytecie Paris Nanterre w 2001 roku. Zanim poświęciła się komedii, Gardin pracowała jako nauczycielka na przedmieściach Paryża. Jej kariera rozpoczęła się, gdy wysłała DVD ze szkicami do Karla Zéro, co doprowadziło do jej odkrycia. Gardin zyskała uznanie publiczności dzięki występom w Jamel Comedy Club, począwszy od 2006 roku. Prowadziła cotygodniowy program 'Ligne Blanche' na Comédie! od 10 marca 2007 do 2008 roku. Jej działalność wykracza poza stand-up; wystąpiła w filmach takich jak Le Chihuahua de Beverly Hills (2007), La Lisière , Low Cost i Case départ (2011), oraz 20 ans d'écart (2013). Grała również rolę Hélène Grilloux w serialu telewizyjnym WorkinGirls od 2012 do 2014 roku. Gardin współtworzyła Parents mode d'emploi , który był emitowany na France 2 począwszy od 2013 roku, oraz współtworzyła serial komediowy krótkometrażowy o tej samej nazwie. Współtworzyła również Le Crocodile du Botswanga z Fabrice Éboué. Talent komediowy Gardin był szeroko uznawany. W 2018 roku otrzymała nagrodę Molière za Humor za swój monodram 'Je parle toute seule,' wystawiony w L'Européen w Paryżu, a następnie ponownie w 2019 roku za 'Bonne nuit Blanche.' Współtworzyła i występowała również w Inside Jamel Comedy Club (2009). W 2015 roku wystąpiła w spektaklu *Il faut que je vous parle!*, a w 2016 roku wydała książkę pod tym samym tytułem. Praca Gardin była inspirowana amerykańskim aktorem Louisem C.K., z którym spotykała się od 2018 do 2022 roku. W 2016 roku założyła własną firmę produkcyjną, 'White Spirit,' i prowadziła ceremonię wręczenia nagród Molière w 2018 roku podczas dyskusji dotyczących Harvey’a Weinsteina.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Ged Marlon

Ged Marlon, urodzony jako Gérard Brunettini 10 kwietnia 1954 roku w Paryżu, jest francuskim humorystą i aktorem. Wychowany przez włoskich dziadków, początkowo uprawiał sport, zostając mistrzem Francji juniorów w zapasach stylu grecko-rzymskiego. Jego wczesna kariera obejmowała występy z Robertem Hosseinem w roli halabardzisty w 'Joanie d'Arc' i 'Potemkinie'. Marlon czerpie inspirację z Keatona, Tatiego, Bunuela i Dalego, co jest widoczne w jego unikalnym podejściu do komedii. Pojawił się w filmie Flic ou Voyou w 1979 roku, a następnie zagrał główną rolę w krótkometrażowym filmie Mambo-scratch w 1983 roku. W latach 80. Ged Marlon kontynuował budowanie swojego dorobku aktorskiego, występując w filmach reżyserów takich jak Bertrand Tavernier ( Autour de minuit w 1986 roku), Claude Lelouch ( Viva la vie w 1984 roku) i Gérard Oury. Wystąpił również w spektaklu Games w Théâtre Fontaine w 1984 roku i zagrał w L'Embarras du soi , który napisał i wyreżyserował w Théâtre Montparnasse w 2010 roku. Współpraca z Farid Chopel zaowocowała udanym przedstawieniem 'Aviateurs' z 1980 roku. Często odgrywa rolę przeciętnego łysego Francuza z wąsami, łącząc absurd z finezją w swoich występach. Praca teatralna Marlona obejmuje spektakle solowe reżyserowane przez Jean-Michela Ribesa w Théâtre du Splendid w 1989 roku oraz Un simple froncement de sourcil , które miały premierę w Théâtre du Rond-Point w 2002 roku, otwierając salę Rolanda Topora. Jego spektakle często poruszają pytania filozoficzne i praktyczne, wywołując porównania z Raymondem Devosem. Wyrazistość gestów jest kluczowa, a jego ciało często zastępuje słowa; woli „to, co niewypowiedziane” od „przesadnego mówienia”. Występował w sztukach takich jak 'Brèves de comptoir', oraz w utworach Labiche’a, Courteline’a i Feydeau. Przedstawił również spektakl solowy 'Ged Marlon / Solo' w Théâtre du Petit Montparnasse, który miał premierę 28 sierpnia 2008 roku, eksplorując tematy rozczarowanego miłości z trzema postaciami poszukującymi szczęścia. Ged Marlon obecnie reżyseruje film zatytułowany Les Talents d'Achille , którego premiera planowana jest na rok 2025.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Gil Alma

Urodzony 2 września 1979 roku w Montreuil (Seine- Saint- Denis), Gilles Bongibault, znany jako Gil Alma, pracował we Francji jako aktor, humorysta i producent.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Gilles Benizio

Gilles Benizio to francuski komik, urodzony 1 czerwca 1957 roku w Villerupt, Meurthe-et-Moselle. Pochodzi z Włoch i 1 czerwca 2024 roku skończy 67 lat. Studiował teatr na Uniwersytecie Censier w Paryżu, gdzie w 1982 roku poznał swoją przyszłą żonę, Corinne Benizio. Wyszli za mąż w 1985 roku i mają dwoje dzieci, Elisé i Raphaëla. Benizio jest najlepiej znany jako połowa komediowego duetu Shirley et Dino, założonego z Corinne Benizio w 1988 roku. Postacie Shirley i Dino powstały podczas warsztatów improwizacyjnych z Ariane Mnouchkine, która pomogła im rozpocząć karierę. Ich styl komediowy opiera się na dynamice, w której Dino wyśmiewa Shirley dla rozrywki publiczności; Dino charakteryzuje się włoskim pochodzeniem, często wplatając włoskie piosenki w występy, podczas gdy Shirley jest przedstawiana jako naiwna postać próbująca opowiadać historie, które Dino nieustannie przerywa. Ich występy często zawierają historie o naiwnych klaunach. Zadebiutowali na scenie w 1985 roku jako 'Achilles Tonic', a ich pierwszy program inspirowany muzycznym teatrem miał premierę na Festiwalu Avignon Off w 1988 roku. Shirley et Dino zyskali szersze uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych Patricka Sébastiena, szczególnie w 'Le Plus Grand Cabaret du monde' w latach 2001–2004. W 2003 roku otrzymali nagrodę Molière za najlepszy spektakl skeczowy za swój program 'Le Duo'. Ich DVD 'À Marigny' sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy, a ich film 'Cabaret Paradis', wydany w 2006 roku, przyciągnął 200 000 widzów. Duet przeszedł z komedii do reżyserowania oper, realizując opery barokowe takie jak 'Don Quichotte chez la Duchesse' w 2015 roku i 'Platée' w 2022 roku, a najnowszym projektem była 'Turandot' w Grenoble 31 marca 2023 roku. Obecnie mieszkają w regionie Ardèche.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Guy Bedos

Guy Bedos, urodzony 15 czerwca 1934 roku w Algierze, Algieria, zmarł 28 maja 2020 roku w Paryżu. Był wszechstronnym artystą, identyfikowanym jako Pied-Noir, terminem określającym Francuzów zamieszkujących Algierię, i znany ze swojej pracy jako scenarzysta, komik stand-upowy i aktor. Urodził się w czasach, gdy Algieria była departamentem francuskim, a jego rodzina składała się z Alfreda Bedosa, ojca, który pracował jako felczer, oraz Hildeberte Verdier, matki. Dzieciństwo naznaczone było niestabilnością, obejmującą przeprowadzkę między domami i szkołami z internatem, w tym katolickie liceum w Bone i lycée Bugeaud w Algierze. Kariera Bedosa rozpoczęła się we wczesnych latach 50. jako członek grupy komików 'Bande du Conservatoire'. Przybył do Paryża ze swoją rodziną w czerwcu 1949 roku i zadebiutował na ekranie w filmie "Futures Vedettes" w 1954 roku. Aby uniknąć służby wojskowej podczas wojny algierskiej, urządził strajk głodowy i uznano go za psychicznie niezdolny. Zadebiutował w sali koncertowej Bobino w 1965 roku u boku Barbary, a później współpracował z Michelem Boujenah i Smaïnem przy projekcie "Coup de soleil à l'Olympia". Bedos wystawiał również sztuki teatralne, takie jak ‘Arlequin poli par l’amour’ w wieku siedemnaście i pół roku. Bedos jest szczególnie pamiętany za swoją powtarzającą się rolę Simona, lekarza, w Un éléphant ça trompe énormément (1976) i Nous irons tous au paradis (1977), ten drugi przyniósł mu znaczące uznanie. Pojawił się również w Les Aventures de Bidibi et Banban , grając Bidibiego, i przyczynił się do satyrycznego tygodnika Siné Hebdo , wspierając Siné po tym, jak został zwolniony z Charlie Hebdo . Politycznie popierał François Mitterranda i przeniósł się do Hénin-Beaumont w 2012 roku, aby wesprzeć Jean-Luc Mélenchona. Ku końcowi życia zdiagnozowano u niego chorobę Alzheimera.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Gérald Dahan

Gérald Dahan, urodzony jako Gérald Berthelot 17 maja 1973 roku w Cognac we Francji, jest francuskim humorystą, naśladowcą, radiowym prowadzącym i aktorem. Zauważył swój talent do naśladowania już w wieku czterech lat. Jego rodzice byli kupcami, a jeden z nich studiował prawo francuskie. Przyjął pseudonim Gérald Dahan około szesnastego roku życia, zainspirowany pamięcią swojej zmarłej matczynej ciotki Émilie Dahan, i przeniósł się do Paryża, by realizować karierę artystyczną. Wczesna kariera Dahana obejmowała zdobycie tytułu "Najmłodszego Naśladowcy Francji" w wieku dwunastu lat w Angoulême oraz otrzymanie nagrody "Najlepszy Młody Komik Roku" w Bobino w 1992 roku. W latach 1993–1998 podkładał wiele głosów męskich dla kukiełek w dziecięcym serialu telewizyjnym Les Minikeums na France 3. Brał również udział w radiowym programie Laurenta Ruquiera Rien à cirer na France Inter w latach 1993–2000 i występował w programach telewizyjnych, takich jak Vivement dimanche ze swoim zespołem "Les 6 Clones" w latach 1998–1999. Jest specjalistą od naśladowania i telefonicznych żartów, tworząc wiarygodne scenariusze dzięki swoim transformacjom głosowym. Przez całą swoją karierę Dahan występował w licznych przedstawieniach teatralnych, takich jak L’imposteur , Érection Présidentielle , Sarkoland i Gérald Dahan tombe les masques . Stworzył i prowadził własny program telewizyjny, Les missions de Gérald Dahan , na France 3 w 2006 roku. Jego praca z Rire et Chansons zasłynęła z telefonicznych żartów wymierzonych w takie postacie jak Jean-Pierre Raffarin, Adrien Zeller i Zinedine Zidane. Pojawił się w filmie La Boîte (2001) oraz filmie telewizyjnym La famille Zappon (2005). W 2026 roku odbył premierę 'J'imite donc je suis,' z około pięćdziesięcioma naśladowaniami i występami fortepianowymi. Obecnie występuje w jednoosobowym spektaklu teatralnym o Molière’ze, zatytułowanym 'Il était une voix… Molière!', który miał premierę 29 marca i trwa w 2027 roku, przedstawiając takie postacie jak Emmanuel Macron jako Alceste i Nicolas Sarkozy jako Molière.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jackie Berroyer

Jackie Berroyer to francuski aktor, komik, pisarz i dziennikarz, urodzony 24 maja 1946 roku w Reims. Spędził dzieciństwo w dzielnicy Maison-Blanche w Reims, gdzie jego ojciec pracował jako murarz, a matka była gospodynią domową. Początkowo podążając śladami projektanta przemysłowego, zrezygnował z tej kariery w wieku 25 lat. Od połowy lat 70. Berroyer zasłynął jako krytyk rockowy dla Charlie Hebdo, współpracując również z innymi publikacjami, takimi jak Hara-Kiri, Libération, Rock & Folk, Actuel i Rolling Stone. Kreatywna produkcja Berroyera obejmuje różne media. Jest pisarzem i napisał dialogi do wielu francuskich filmów, począwszy od lat 80., współpracując z reżyserami takimi jak Patrick Bouchitey, Patrick Grandperret i Jean-François Stévenin. W szczególności współtworzył pierwszy film Cédrica Klapisha, 'Riens du tout'. Jego twórczość pisarska obejmuje również prozę; w 1992 roku wydał 'La femme de Berroyer est plus belle que toi, connasse', który następnie został zaadaptowany do filmu 'Tempête dans un verre d'eau'. Znany jest również z występów komediowych, w tym trzyletniej roli psotnego teleoperatora w programie telewizyjnym 'Nulle part ailleurs,' początkowo używając pseudonimu Jackie Darbois, oraz prowadzenia programu o humorze i filozofii 'Pas si vite!' na Canal+. Kariera Berroyera obejmuje współpracę z satyrycznymi publikacjami, takimi jak Siné Hebdo i Siné Mensuel. Prowadził program ‘Mélomanie’ na Le Mouv’ w latach 2010–2012. W 2006 roku stworzył i wystąpił w ‘Ma vie de jolie fille’, humorystycznym i muzycznym monodramie. Jego twórczość spotkała się z uznaniem; otrzymał nagrodę za najlepszy debiut na Festiwalu w Angoulême w 1979 roku za 'Dossier Goudard' oraz był nominowany do nagrody za najlepszą drugoplanową rolę męską na Festiwalu Jean-Carmet w 2012 roku za 'Mobile Home'. Berroyer jest również odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Kultury. Jest ojcem producentów muzycznych ARK i Jima Casanovy.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean-Christian Fraiscinet

Jean-Christian Fraiscinet, pisany również jako Jean-Christian Faiscinet, jest francuskim humorystą i aktorem. Jego wczesne życie było związane ze Château de Valençay, gdzie jego dziadkowie byli opiekunami i przewodnikami, a matka również pracowała jako przewodnik; spędził tam dużo czasu w dzieciństwie. Pierwsze dialogi aktorskie wyrecytował w château, początkowo zastępując kontuzjowanego aktora w 'Królowej Margot', co zapoczątkowało jego teatralną pasję w młodości. Droga Fraiscineta do komedii rozpoczęła się od udziału w letnich przedstawieniach "Son et Lumière" w jego rodzinnej wiosce, gdy był młodym mężczyzną – doświadczenia te rozbudziły jego zainteresowanie występami. Przez krótki czas studiował medycynę, zanim rozpoczął naukę w Conservatoire d’art dramatique de Tours, gdzie po dwóch latach ukończył studia z wyróżnieniem złotym medalem. Stworzyli około piętnastu przedstawień, w tym trzy oryginalne kreacje: 'ZAP', 'Hôtel des voyageurs' i 'Mona'. W 1994 roku spotkał Vincenta Dubois na festiwalu w Villard de Lans, co doprowadziło do powstania komediowego duetu Les Bodin's. Les Bodin przedstawiają Fraiscineta jako Christiana i Dubois jako Marię, 87-letnią despotyczną kobietę. Duet występował na scenie oraz w trzech filmach: "Mariage chez les Bodin’s" (2008), "Amélie au pays des Bodin’s" (2010) i "Les Bodin’s en Thaïlande" (2021). Fraiscinet pojawił się również w innych filmach, takich jak "J'ai faim !!!" (2001) i "Le Démon de midi" (2005), oraz serialach telewizyjnych takich jak "Chez Maupassant’" (2008, 2011) i "Les Bodin's sont confinés" (2020). Farma, nabyta "za grosze," początkowo nie miała dostępu do wody i elektryczności, a jej renowacja odbyła się dzięki pomocy sąsiada-rolnika Anthony’ego Janviera. Fraiscinet jest również zaangażowany w Caméléon Production i pełni wiele ról na farmie, w tym aktora, scenarzysty, kelnera i technika.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 148

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 20

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 1

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

Arnaud Ducret

Ary Abittan

Audrey Vernon

Baptiste Lecaplain

Blanche Gardin

Ged Marlon

Gil Alma

Gilles Benizio

Guy Bedos

Gérald Dahan

Jackie Berroyer

Jean-Christian Fraiscinet

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?