Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1840 Komicy

Alessandro Haber

Alessandro Haber, urodzony w Bolonii 19 stycznia 1947 roku, jest włoskim aktorem, reżyserem filmowym i piosenkarzem. Jego pochodzenie rodzinne jest zróżnicowane; jego ojciec był Rumunem pochodzenia żydowskiego, a matka Włoszką (katoliczką). Dużą część dzieciństwa spędził w Izraelu, zanim w wieku dziewięciu lat wrócił do Bolonii, gdzie zaczął realizować swoje marzenie o zostaniu aktorem. Debiut filmowy miał w 1967 roku rolą w filmie Marco Bellocchio "La Cina è vicina", a następnie wystąpił w filmach wyreżyserowanych przez Tavianiego, Felliniego, Bertolucciego i Damianiego. Kariera Habera obejmuje zarówno role dramatyczne, jak i komediowe. W 1983 roku zagrał główną rolę w filmie Pupi Avati "Świąteczny Prezent", co okazało się punktem zwrotnym w jego karierze. Pojawił się w licznych spektaklach teatralnych, takich jak "Orgia", "Woyzeck", "Skąpiec", "Wujaszek Wania", "Dialogo" i "Sługa Dwóch Mistrzów". W 2006 roku rozpoczął trasy teatralne z "Tango d'amore e di coltelli", oparte na tekście Jorge Luisa Borgesa i z muzyką Ástora Piazzolli. Pojawił się również w filmach takich jak "Sotto il segno dello scorpione" (1969), "L'amante dell'Orsa Maggiore" (1971) i "Amici miei - Atto IIº" (1982). W 2003 roku wyreżyserował swój jedyny film, "Scacco pazzo", oparty na sztuce Vittorio Franceschi. Przez całą swoją karierę Alessandro Haber otrzymał znaczące uznanie. Został uhonorowany trzema nagrodami Nastro d'Argento, w tym jedną w 1994 roku za rolę w "La vera vita di Antonio H", oraz nagrodą David di Donatello. Otrzymał również Premio Gassman w 2006 roku za rolę w "Wujku Wani" i Premio IDI. Haber wydał trzy albumy: "Haberrante" (1995), "Qualcosa da dichiarare" (1999) i "Il sogno di un uomo" (2003), a piosenka "La valigia dell'attore" napisana przez Francesco De Gregori stała się jego największym sukcesem. Obecnie bierze udział w rewii "Divertiamoci a Teatro", która jest w swojej 27. edycji w Teatro Nuovo w Weronie, i wystąpi w spektaklu "VOLEVO ESSERE MARLON BRANDO" od 2 do 5 grudnia 2025 roku. Rewia porusza tematy przyjaźni, relacji, więzi rodzinnych i osobistych słabości, a także zawiera spotkania z aktorami połączone z toastem.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Christian De Sica

Christian De Sica jest włoskim artystą, który odgrywa rolę aktora, komika, piosenkarki, artysty, reżysera, scenarzysty i gospodarza telewizji.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Ciccio Ingrassia

Francesco Ingrassia, zawodowo znany jako Ciccio Ingrassia, był włoskim aktorem, komikiem, reżyserem, scenarzystą, prowadzącym programy telewizyjne i piosenkarzem. Urodził się w Palermo na Sycylii 5 października 1922 roku, w dzielnicy Il Capo na via San Gregorio. Porzucił szkołę po dwóch miesiącach, aby pomagać rodzicom: Pietro Ingrassia (murarzowi) i Nunzia Motta (gospodyni domowej). Wczesne lata jego życia wiązały się z różnymi pracami, w tym fryzjerem, cieślą, obuwiarzem i producentem kiełbas. Od 1938 roku zaczął występować na prywatnych uroczystościach, naśladując Totò, co świadczyło o predyspozycjach do humoru od młodego wieku. Kariera Ingrassii rozpoczęła się w latach 50. XX wieku, początkowo z triem Sgambetta w 1944 roku wraz z Enzo Andronico i Mimì Ciampolo. Pod koniec lat 50. połączył siły z Franco Franchi, a ich partnerstwo umocniło się dzięki filmowi "Spotkanie na Ischia" (Appointment in Ischia) w 1960 roku. Duet, znany jako Franco e Ciccio, szybko zyskał popularność, przejmując dziedzictwo avanspettacolo, programów rozrywkowych i Totò, stając się ulubionym komediowym duetem południowych Włoch. Pojawili się w licznych filmach, a Franco e Ciccio wystąpili w ponad 100 filmach między latami 60. a 80., wydając od ośmiu do dziesięciu filmów rocznie jako duet. Ingrassia był często uważany za "poważną" twarz komediowego zespołu, podczas gdy Franchi grał klauna. Twórczość Ciccio Ingrassii obejmowała różne media. Jego kariera nabrała znaczącego tempa w latach 60., a on sam często występował z Franco Franchi. Goldfoot & the Girl Bombs (1966), Don Chisciotte e Sancio Panza (1969), Due Gattoni a Nove Code... e Mezza ad Amsterdam (1971), I Due Figli di Trinita (1971) i Amarcord (1973), które otrzymały 88% pozytywnych ocen na Rotten Tomatoes. Reżyserował również filmy, w tym 'Billing Order'. W trakcie swojej kariery Ingrassia był nominowany do kilku nagród, otrzymując nominację do Nastri d'argento w 1974 roku za Amarcord, wygrywając ją w 1976 roku za Todo modo i otrzymując nominację do Ciak d'oro w 1988 roku za Domani accadrà. W 1991 roku zdobył Davida di Donatello za Condominio. Ciccio Ingrassia zmarł w Rzymie 28 kwietnia 2003 roku w wieku 79 lat, po dwóch latach zmagań z chorobami układu oddechowego.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Franco Franchi

Franco Franchi, urodzony Francesco Benenato w Palermo na Sycylii 18 września 1928 roku, był włoskim aktorem, komikiem i piosenkarzem. Zmarł w Rzymie 9 grudnia 1992 roku. Urodził się jako czwarte z osiemnastu dzieci w ubogiej rodzinie i doświadczył trudnego dzieciństwa, w tym okresów pracy dorywczej po ukończeniu tylko trzech klas szkoły. Doświadczenia te obejmowały pracę jako twórca ikon, pomocnika cukiernika oraz portiera na stacji kolejowej, a także krótkotrwałe występy jako uliczny głosiciel grający na bębnie basowym z elementami komediowymi. Franchi rozpoczął karierę w latach 50. XX wieku, dołączając w 1948 roku do grupy Salvatore Polary 'Gli Striscianti'. Naśladował znane postacie, takie jak Totò, Mussolini i Hitler, co świadczyło o jego wczesnym talencie komediowym. Debiutował w Teatro Golden w Palermo w 1950 roku. Jego kariera nabrała znaczącego tempa w latach 60. XX wieku, kiedy to Domenico Modugno odkrył go i wprowadził do światła reflektorów. Połączył siły z Ciccio Ingrassią, tworząc duet komediowy znany jako Franco e Ciccio, który stał się definiującym aspektem jego życia zawodowego. Rozpoczęli swoją karierę występując w teatrach sycylijskich. Humor duetu, który określali mianem „comicità sottoproletaria”, koncentrował się na satyrycznych imitacjach filmów zarówno włoskich, jak i zagranicznych; przykłady obejmują *Włoski sposób na wojnę* (1966) z Busterem Keatonem oraz *Ostatni taniec w Zagarol* (1973), humorystyczną wersję filmu *Ostatni taniec w Paryżu*. Osiągnęli znaczną popularność, a ich filmy odpowiadały za około 10% dochodów włoskiego kina między 1961 a 1970 rokiem. Franco Franchi otrzymał nagrodę Telegatto za najlepszy program rozrywkowy w 1984 roku za *Bene, bravi, bis*, i często pojawiał się w telewizji, w programach takich jak *Patatrac* (1981-1982) i *Canzonissima*. Pomimo obojętności krytyków, Franco Franchi był jednym z najpopularniejszych komediowych aktorów włoskiego kina w latach 60.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Gino Bramieri

Gino Bramieri, urodzony jako Luigi Bramieri 20 czerwca 1928 roku w Mediolanie we Włoszech, był włoskim komikiem i aktorem. Jego rodzicami byli Angelo Bramieri, stolarz, oraz Giulia Botturi. Dorastał w mieszkaniu w dzielnicy Brera w Mediolanie, w budynku dla klasy robotniczej. Artystyczna podróż Bramieriego rozpoczęła się pod koniec 1943 roku od debiutu amatorskiego na występie charytatywnym w Rovellasca. Pierwszy publiczny występ teatralny z dialogami odbył się 27 września 1944 roku w Teatro Augusteo w Mediolanie. W 1949 roku rozpoczęła się jego profesjonalna kariera, gdy dołączył do zespołu rewii Erminio Macario, co doprowadziło do jego pierwszych płatnych występów z triem Brabito w Teatro Anteo. Szybko zdobył doświadczenie współpracując z wybitnymi włoskimi komikami, takimi jak Totò, Peppino De Filippo i Aldo Fabrizi. Pseudonim „Il Re della barzelletta” („Król dowcipu”) odzwierciedlał jego podejście komediowe, charakteryzujące się opowiadaniem humorystycznych anegdot, często przekazywanych szybko i wykazujących cechy surrealistyczne. Uzyskał dyplom księgowości dzięki wieczorowym kursom. W latach 60. i 70. Bramieri odniósł znaczny sukces w telewizji, występując w programach takich jak , i . Prowadził własny program, , od 1982 do 1988 roku. Grał również w popularnych reklamach Carosello dla Moplen, zyskując sławę dzięki hasłu 'e mÃ³ e mÃ³ Moplen'. Pojawił się w około trzydziestu filmach i wyreżyserował . Bramieri otrzymał przydomki 'il Gino nazionale' i 'Re della barzelletta'. Zebrał swoje dowcipy w serię książek, w tym , zainspirowaną jego utratą wagi. Rak trzustki odebrał Bramierowi życie 18 czerwca 1996 roku w wieku 67 lat; został pochowany na Cimitero Monumentale w Mediolanie. Ulicom i alejom nadano jego imię w Mediolanie i Rzymie.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Mario Marenco

Mario Marenco, urodzony 9 września 1933 roku w Foggii, był włoską postacią znaną z różnorodnych talentów. Był komikiem, humorystą, aktorem, autorem telewizyjnym, architektem i projektantem. Po ukończeniu studiów architektonicznych na Uniwersytecie w Neapolu w 1957 roku, kontynuował naukę dzięki stażom badawczym w Sztokholmie i Chicago. Ten pobyt w Sztokholmie znacząco wpłynął na jego podejście do projektowania. Kariera Marenco obejmowała zarówno dziedziny twórcze, jak i techniczne, co świadczyło o niezwykłej szerokości umiejętności. Życie zawodowe Marenco obejmowało założenie w 1960 roku w Rzymie studia architektonicznego i projektowego DEGW. Projektował takie elementy jak lampa aluminiowa Cynthia w 1960 roku oraz sofa Marenco w 1970 roku. Jego praca architektoniczna rozszerzała się również na współpracę z włoskimi producentami samochodów przy projektowaniu ich stoisk wystawienniczych. Jako komik i osobowość radiowa zyskał popularność dzięki programowi radiowemu *Alto gradimento*, napisanemu wspólnie z Giorgio Bracardi, który debiutował w 1970 roku. Stworzył i kreował niezapomniane postacie, takie jak pułkownik Buttiglione, Sgarambona, Riccardino i Raimundo Navarro, często współpracując z Renzo Arbore i Gianni Boncompagni przy różnych programach telewizyjnych. Pojawił się w programach takich jak *Odeon* i *L'uovo e il cubo*, a później uczestniczył w showach takich jak *Sotto le stelle* i *Indietro tutta!*. Przez całą swoją karierę Marenco nadal wnosił wkład do włoskiego świata rozrywki. W latach 2006–2008 występował z Nicolą Vicidomini, a w 2013 roku zagrał w spektaklu teatralnym *A Rotta di Collo*. Od 2011 do 2014 roku był stałym gościem w programie *Meno Male che c'è Radio 2*. Marenco sporadycznie pracował w filmie, nawet przeszedł casting do filmu Federico Felliniego *La città delle donne*. Napisał humorystyczne książki dla Rizzoli, w tym *Lo scarafo nella brodazza*. Mario Marenco zmarł 17 marca 2019 roku w Poliklinice Gemelli w Rzymie w wieku 85 lat. Jego odejście oznaczało koniec wieloaspektowej kariery, która obejmowała architekturę, design i rozrywkę.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Massimo Lopez

Massimo Lopez urodził się 11 stycznia 1952 roku w Ascoli Piceno. Jego rodzice, Aldo Lopez i Gigliola Tagliaferri, pochodzili pierwotnie z Neapolu, ale pracowali tymczasowo w Ascoli Piceno w momencie jego narodzin. Rodzina przeniosła się do Rzymu, gdy miał jedenaście lat. Ma czworo rodzeństwa, w tym Giorgio, Marcello, Stefano i Alessandro, który jest jego agentem i producentem. Gabriele i Andrea Lopez, którzy są aktorami głosowymi, mają Massimo Lopeza jako wuja. Lopez rozpoczął swoją karierę na scenie w 1975 roku, debiutując w 'Il fu Mattia Pascal' u boku Giorgio Albertazziego i Liny Volonghi. Ukończył szkołę Teatro Stabile di Genova. W 1980 roku rozpoczął karierę aktora głosowego, początkowo podkładając głos Robinowi Williamsovi w filmie Popeye . Ważnym punktem zwrotnym był rok 1982, kiedy to współzałożył grupę komediową Il Trio z Anną Marchesini i Tullio Solenghi. Trójka zyskała pierwsze uznanie dzięki audycji radiowej Hellzapoppin na Rai Radio 2. Następnie pojawiali się w programach telewizyjnych, takich jak Domenica in i Fantastico w połowie lat 80., otrzymując nagrodę 'Odkrycie Roku' w latach 1985/1986 za swoją pracę w Domenica in . Il Trio uczestniczył w trzech edycjach Festiwalu Piosenki w San Remo między 1986 a 1989 rokiem. Il Trio odniósł znaczny sukces w 1990 roku dzięki parodii I Oblubieńców Alessandro Manzoniego, która została wyemitowana w pięciu odcinkach na Rai 1. Grupa rozpadła się w 1994 roku, umożliwiając jej członkom podjęcie solowych przedsięwzięć. Prace Lopeza z tego okresu obejmują występy w serialu Kraina Młodych w 1998 roku oraz współprowadzenie programu Striscia la notizia z Tullio Solenghi w 2005 roku. W latach 2005–2011 występował w monodramie Ciao Frankie , reżyserowanym przez jego brata Giorgio Lopeza. Lopez podkładał głosy aktorom takim jak Robin Williams, Mike Myers i Stephen Fry. Od 2013 roku jest włoskim głosem Homera Simpsona, a także podkładał głos Stephenowi Fry’emu w filmie Hobbit: Niespodziewana podróż (2013). We wrześniu 2020 roku wydał swoją autobiografię zatytułowaną 'Stai attento alle nuvole'. Wziął udział w programie 'Il cantante mascherato' w 2023 roku, zajmując trzecie miejsce. Obecnie Massimo Lopez współpracuje z Tullio Solenghi w nowym show o nazwie „Massimo Lopez e Tullio Solenghi Show”, reżyserowanym przez Giorgio Cappozzo i z muzycznym wsparciem Jazz Company Gabriele Comeglio, produkcja International Music and Arts. Show zatytułowany „Dove eravamo rimasti” łączy elementy 'avanspettacolo' i ma na celu bawić i wywoływać emocje, zbudowany jako rozmowa między przyjaciółmi.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Maurizio Crozza

Maurizio Crozza to włoski komik, aktor i prezenter telewizyjny. Urodził się w Genui 5 grudnia 1959 roku, dorastał w dzielnicy Borgoratti i jest najstarszym z czwórki rodzeństwa. Ukończył szkołę aktorską przy Teatro Stabile di Genova w 1983 roku. Na początku kariery Crozza współpracował z klasycznymi reżyserami teatru, takimi jak Egisto Marcucci, William Gaskill i Marco Sciaccaluga. W 1983 roku założył genueński zespół kabaretowy Broncoviz, w skład którego wchodzili Ugo Dighero, Marcello Cesena, Mauro Pirovano i Carla Signoris. Kariera Crozzy obejmuje występy w różnych programach telewizyjnych, takich jak Avanzi , Tunnel i Hollywood Party z Broncovizem. Zdobył uznanie jako imitator w programie Mediaset Mai dire Gol od 1996 do 2000 roku, współpracując z Gialappa's Band. Jego filmografia obejmuje role w L'angelo con la pistola (1992), Ci sarà un giorno (Il giovane Pertini) (1993, wydany w 2010 roku), Peggio di così si muore (1995) i Tutti gli uomini del deficiente (1999). Pojawił się również w programie Quelli che... il Calcio od 2001 do 2004 roku, La grande notte del lunedì sera , Stasera pago io... in euro (2002) oraz wystąpił na Festiwalu Piosenki w San Remo w 2003 roku. Crozza prowadził własny program na La7, *Crozza Italia*, począwszy od kwietnia 2006 roku. Prowadził również *Ballarò* w latach 2007–2014 oraz *Crozza Alive* od czerwca 2010 roku, a także *Italialand* od maja 2011 roku. Pojawił się w programie *Che tempo che fa* w maju 2011 roku, co stanowi jego jedyny znany wywiad telewizyjny. Prezentował *Crozza nel Paese delle Meraviglie* w latach 2012–2013 i uczestniczył w festiwalach muzycznych Sanremo w 2013 i 2014 roku. W październiku 2013 roku Urbano Cairo przedłużył kontrakt Crozzi z La7 na trzy lata. Przeszedł na kanał telewizyjny Nove 1 stycznia 2017 roku i wystąpił na festiwalu muzycznym Sanremo w 2017 roku, parodiując Antonio Razzi. Jego obecny program to *Fratelli di Crozza*, który zadebiutował na Nove w marcu 2017 roku. Włoscy komentatorzy zarówno chwalili, jak i krytykowali jego pracę; spotkał się z krytyką w 2006 roku za satyrę dotyczącą papieża Benedykta XVI oraz w 2013 roku za satyrę na Silvi Berlusconiego na festiwalu muzycznym Sanremo.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Maurizio Mattioli

Maurizio Mattioli to włoski aktor, komik i aktor głosowy. Rozpoczął karierę w 1973 roku występem w programie rozrywkowym RAI "Dove sta Zazà". W trakcie swojej kariery wystąpił w około 90 filmach, zaczynając od drugoplanowych ról w latach 70. i ewoluując w rozpoznawalnego aktora charakterystycznego w włoskim kinie. Często gra postać szorstkiego, nieobytego rzymianina z przedmieść, a ostatnio postaci nowobogackich "cafooni". Mattioli żyje nadal. Komiczna podróż Mattioliego obejmuje znaczące zaangażowanie w produkcje teatralne. Był członkiem zespołu teatralnego ‘Il Bagaglino’ od lat 70. do początku lat 90. Wystąpił w sztuce *Un paio d'ali* w 1997 roku i *Rugantino* w 1998 roku, biorąc udział w trzech kolejnych edycjach *Rugantino* od 1998 roku. Jego praca telewizyjna obejmuje rolę Alberto Dominici w czterech sezonach serialu *Un ciclone in famiglia*, oraz portretowanie Augusto Cesaroni w pierwszym, piątym i szóstym sezonie serialu *I Cesaroni*. Zagrał również główną rolę w włoskim sitcomie 'Stazione di servizio', który miał premierę 6 lutego 1989 roku, i współpracował z Paolo Bonolisem przy skeczach komediowych, w tym jednym z programu ‘Beato tra le donne’ w 1994 roku. Fragment z udziałem Mattioliego i Bonolisa został wyemitowany w TecheTecheTè 20 lipca 2013 roku. Poza aktorstwem, Mattioli posiada rozbudowaną karierę aktorską głosową. Podkładał głosy licznych postaci w kreskówkach i filmach animowanych, w tym role w Z la formica i La gang del bosco, oraz pracował jako lektor dla seriali takich jak I segreti di Twin Peaks (1990-1991) i Sister Act - Una svitata in abito da suora (1992). Od 2007 roku podkładał również głos Dogowi Chapmanowi w serialu Dog the Bounty Hunter. Mattioli otrzymał nominacje do Nastro d'Argento za najlepszą rolę drugoplanową w 2003 roku za Sunday Lunch i ponownie w 2011 roku za The Immature. W 2010 roku wydał płytę CD zatytułowaną Un po' Roma e un po' no, zawierającą 13 utworów. Ostatnie występy to film A mano disarmata z 2019 roku oraz film dokumentalny Alberto Sordi secret z 2024 roku. W maju 2024 roku wziął udział w wydarzeniu upamiętniającym Franco Califano. Niedawno przeszedł operację w celu rozwiązania poważnego problemu z kręgosłupem, dzieląc się aktualizacjami za pośrednictwem filmów w mediach społecznościowych i wyrażając wdzięczność za wsparcie ze strony przyjaciół i współpracowników.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Maurizio Milani

Włoski artysta Maurizio Milani, a właściwie Carlo Barcellesi, urodził się 20 maja 1961 roku. Pochodzi z Codogno, miasta w prowincji Lodi, gdzie mieszka jego rodzina. Z Istituto Tecnico Agrario Statale Tosi w Codogno uzyskał zarówno dyplom rolniczy, jak i tytuł geodety rolnego. Przed rozpoczęciem kariery komediowej przez krótki czas, w wieku 22 lat, pracował jako przedstawiciel dla instytucji publicznych. Milani rozpoczął karierę komediową w kabarecie Zelig w Mediolanie w 1987 roku i zaczął pojawiać się w telewizji w połowie lat 80. XX wieku. Jego komediowy wizerunek przedstawia cynicznego mężczyznę, który pracował na wielu stanowiskach i często jest nieuczciwy, charakteryzującego się ironią. Zdobył uznanie dla tej postaci począwszy od 1992 roku w programie telewizyjnym "Su la testa!", prowadzonym przez Paolo Rossiego. W trakcie swojej kariery występował w licznych przedstawieniach teatralnych, takich jak "Un uomo da badile" (1992), "Piacenza" (1993) i "Animale da fosso" (1995). Był stałym gościem w programie Rai 3 "Che tempo che fa" od 2003 do 2008 roku. Praca Maurizio Milani wykracza poza stand-up; jest również autorem książek i dziennikarzem. Wśród jego opublikowanych satyrycznych prac znajdują się książki *Un uomo da badile* (1996) i *Del perché l'economia africana non è mai decollata* (2007). W 2003 roku ukazało się *La donna quando non capisce s'innamora*, a jego najnowsza publikacja, *Party all'obitorio*, pojawiła się w 2024 roku. Za swoją pracę otrzymał uznanie, zdobywając nagrodę Satira Politica Forte Dei Marmi w 2005 roku. W 2024 roku nadal występował i pisał, pojawiając się jako regularny gość w programie Propaganda Live i utrzymując obecność w włoskich mediach.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Mauro Pirovano

Mauro Pirovano to włoski aktor, komik i performer teatralny urodzony w Genui 2 kwietnia 1956 roku. Aktualnie ma 70 lat i jest zodiakalnym Baranem. Rozpoczął karierę po ukończeniu szkoły Teatro Stabile di Genova w 1980 roku. Znaczną część swojego życia zawodowego poświęcił pracy teatralnej, początkowo w Stabile, następnie w Emilia Romagna Teatro (Ater), a później w Teatro dell'Archivolto. W 1986 roku Pirovano rozpoczął współpracę z Maurizio Crozzą, Ugo Dighero, Marcello Ceseną i Carlą Signoris. Wspólnie założyli w 1989 roku grupę komediową Broncoviz, specjalizującą się w satyrze i parodii. Broncoviz zyskał szersze uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Avanzi , Tunnel i Hollywood Party , a także wystąpił w filmie Peggio di così si muore . Jego dorobek aktorski obejmuje role w licznych serialach telewizyjnych, w tym w Don Matteo , gdzie grał sekretarza biskupa, oraz w Un medico in famiglia od 1998 do 2000 roku jako dr Giorgi. Pojawił się również w Compagni di scuola , Un posto tranquillo , Il mammo , Arrivano i Rossi , I Gambardella i 7 vite . Praca Pirovano obejmuje szeroki zakres projektów. W 2011 roku wziął udział w programie Maurizio Crozza "Italialand", przyczyniając się do scenki inspirowanej filmem "Ojciec chrzestny". Od lat 2000. reżyseruje i produkuje przedstawienia teatralne z klasycznymi sztukami w genueńskim dialekcie, w tym "Hamleta" i "Romea i Julię". W 2004 roku otrzymał Premio Marzari, a w 2008 roku Premio Govi, ten drugi za docenienie jego komediowych monologów i umiejętności łączenia humoru z obserwacjami historii i współczesnego społeczeństwa. Od 2006 roku współpracuje artystycznie z grupą muzyczną "I Liguriani", biorąc udział w programach takich jak "La Guerra di Giromino" oraz reżyserując produkcje takie jak "Vari(e)azioni Paganiniane" i "La Taverna dell’Onesto Peccato". Obecnie występuje w "Pignasecca e Pignaverde" w marcu 2024 roku, grając rolę Alessandro, znanego również jako Pignaverde, rolę, którą podkreśla, wymaga ona dbałości o kadencję, a nie tylko polegania na genueńskim dialekcie.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Włochy

Max Tortora

Massimiliano Tortora, znany zawodowo jako Max, jest włoskim aktorem, komikiem i naśladowcą. Urodził się w Rzymie 21 stycznia 1963 roku, obecnie ma 63 lata i znak zodiaku Wodnik. Jest uznawany za jednego z najbardziej cenionych włoskich telewizyjnych naśladowców. Tortora rozpoczął swoją karierę na scenie w latach 80., początkowo pracując dla magazynów plotkarskich takich jak TeleFax, Dolce Casa i Scopritalia. Przed podjęciem kariery w show-biznesie ukończył studia architektoniczne. Debiut telewizyjny miał w 2001 roku w programie Superconvenscion , a następnie w jego kolejnej edycji Convenscion a colori . Następnie wystąpił w różnych programach, w tym w Stracult , Cocktail d’amore i Bulldozer (2004-2005), gdzie spopularyzował frazę „dove vivevate?”. W tym okresie współpracował również z Paolo Bellim przy Sognando Las Vegas oraz z Roberto Andreuccim w Bulldozer Remix . Jest znany ze swoich imitacji Alberto Sordiego, Luciano Rispoliego, Adriano Celentano, Franco Califano i Michele Santoro. Max Tortora zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki roli mechanika Ezio w serialu telewizyjnym I Cesaroni w latach 2006–2012. Grał również drugiego pilota Maxa w Piloti i wystąpił w kilku filmach cinepanettoni w reżyserii Carlo Vanziny. W 2018 roku zagrał Giovanniego Cucchi, ojca Stefano Cucchi, w filmie On My Skin , który został pokazany na 75. Festiwalu Filmowym w Wenecji. Pojawił się również w filmach takich jak Bad Tales (2020), Loro (2018) i Si vive una volta sola (2020). Obecnie wciela się w postać głośnego dziadka Toma w The War of the Nonni , komedii dla całej rodziny osadzonej w Rzymie i okolicach. W 2026 roku dołączy do obsady piętnastego sezonu serialu Don Matteo , a także wystąpi w miniserialu Doppio gioco (2025) u boku Alessandry Mastronardi.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Francja 214

Wielka Brytania 266

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Alessandro Haber

Christian De Sica

Ciccio Ingrassia

Franco Franchi

Gino Bramieri

Mario Marenco

Massimo Lopez

Maurizio Crozza

Maurizio Mattioli

Maurizio Milani

Mauro Pirovano

Max Tortora

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?