GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1840 Komicy
Benny Hill, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Benny Hill

Alfred Hawthorne Hill, znany zawodowo jako Benny Hill, urodził się 21 stycznia 1924 roku w Southampton, Hampshire, w Anglii. Chociaż rok jego urodzenia jest czasami błędnie podawany jako 1925, pochodził z rodziny o historii występów; jego dziadek, Henry Hill, i pradziadek byli klaunami cyrkowymi. Przed rozpoczęciem kariery artystycznej Hill pracował na różnych stanowiskach; obejmowały one pracę w Woolworths, dostarczanie mleka, obsługę mostu, prowadzenie samochodu oraz grę na perkusji. Pseudonim „Benny” przyjął po komiku Jacku Bennym. Po wrześniu 1944 roku II wojna światowa zaangażowała Hilla w armię brytyjską. Pełnił funkcje takie jak operator reflektorów, kierowca ciężarówki i mechanik w Normandii. Hill rozpoczął swoją karierę zawodową debiutem radiowym w programie Variety Bandbox w październiku 1947 roku. Przez krótki czas pracował jako partner Rega Varneya, wygrywając z Peterem Sellersem w konkursie o tę rolę. Jego pierwszy występ telewizyjny miał miejsce w 1949 roku, a następnie wystąpił w serialu komediowym Benny Hill od 1962 do 1963 roku. Pojawił się również w kilku adaptacjach filmowych, grając Nicka Bottoma w filmie telewizyjnym z 1964 roku, będącym ekranizacją Snów nocy letniej , oraz wystąpił w filmach takich jak Who Done It? (1956), Ci wspaniali ludzie i ich latające maszyny (1965), Chitty Chitty Bang Bang (1968) i Włoski Zawrót Głowy (1969). W latach 1964–1966 prowadził program radiowy Benny Hill Time , a jego piosenka 'Ernie (The Fastest Milkman in the West)' osiągnęła pierwsze miejsce na brytyjskich świątecznych listach przebojów w 1971 roku. Najbardziej rozpoznawalnym dziełem Hilla był program The Benny Hill Show , który nadawany był od 15 stycznia 1955 do 1 maja 1989 roku i był emitowany zarówno przez BBC, jak i ITV. Brytyjski Instytut Filmowy (BFI) uznał go za pierwszego brytyjskiego komika, który zyskał sławę dzięki telewizji, zauważając, że jego program miał publiczność na całym świecie w ponad 100 krajach. Według Anthony’ego Burgessa, Hill posiadał „genialny talent komediowy” głęboko zakorzeniony w tradycji brytyjskiego teatru muzycznego. Liczne nagrody upamięśniły karierę Hilla; obejmowały one Złotą Różę oraz nagrodę BAFTA dla najlepszego scenarzysty. Zauważono również nominacje – nagrodę BAFTA za najlepszy występ rozrywkowy, a także dwie nagrody Emmy. W 2006 roku ITV umieściło go na 17 miejscu w swojej liście 50 największych gwiazd telewizji. Benny Hill zmarł 18 kwietnia 1992 roku, pozostawiając po sobie spuściznę jako jeden ze światowych najpopularniejszych komików, a program The Benny Hill Show był nadawany w ponad 130 kanałach telewizyjnych na całym świecie.

Bob Hope, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Bob Hope

Lester Townes "Bob" Hope, urodzony w Wielkiej Brytanii, a później naturalizowany Amerykanin, zbudował wieloaspektową karierę jako komik, aktor, muzyk, przedsiębiorca i producent, który rozciągnął się przez prawie osiem dekad. Zapisał się w Vaudeville, w radiu sieciowym, telewizji i przez niezliczone trasy USO. Przez całe swoje życie uczestniczył w ponad siedemdziesięciu krótkich tematach i filmach fabularnych, z których w pięćdziesięciu czterech, w szczególności razem z Bing Crosby w siedmiu filmach "Droga do"... serii komedii muzycznej. Obchodził swoje stulecia 59 dni przed śmiercią w 2003 roku.

Cary Grant, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Cary Grant

Cary Grant, wykonawca zarówno angielskiego, jak i amerykańskiego dziedzictwa, stał się sławny za jego bezproblemową mieszankę brytyjskiej i amerykańskiej mowy, jego eleganckie łożysko, jego wietrzny styl aktorski i jego ostry komiczny zmysł, ustanawiając go jako kwintesentnego przywódcę klasycznego Hollywood. Zdobył dwie nominacje do Oscara, został uhonorowany Nagrodą Honorową Akademii w 1970, a w 1981 otrzymał Nagrodę Kennedy Center. W 1999 roku amerykański Instytut Filmowy uznał go za drugą największą męską gwiazdę Złotego Wieku Hollywood.

Dawn French, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Dawn French

Dawn Roma French, wykonawca z Wielkiej Brytanii, pracuje jako aktorka, komiks i autor. Zdobyła uznanie poprzez współtworzenie i pojawienie się w programie szkicowym BBC "Francuski i Saunders", który trwał od 1987 do 2007 roku wraz z jej wieloletnim przyjacielem i współkomikiem Jennifer Saunders. Jej kredyty telewizyjne obejmują również wiodące role w serii BBC Murder Most Horrid (1991-1999) i Wikariusz Dibley (1994-2007). Przez swoją karierę otrzymała siedem nominacji do British Academy Television Awards i wraz z Saunders został uhonorowany przez BAFTA Fellowship w 2009 roku.

Dudley Moore, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Dudley Moore

Dudley Moore, angielski aktor, komik, muzyk i kompozytor, urodził się 19 kwietnia 1935 roku w Dagenham w Anglii. Jego rodzicami byli John Moore i Ada Francis. We wczesnym dzieciństwie borykał się z problemami spowodowanymi stópką koślawa, co wymagało rozległego leczenia szpitalnego; jedna stopa nie zareagowała na działania naprawcze. Mimo to jego wyjątkowe zdolności były widoczne od najmłodszych lat; w wieku 11 lat otrzymał stypendium na Guildhall School of Music, a w 1955 roku stypendium organowe na Magdalen College, Oxford. Podczas studiów tam rozwinął się w utalentowanego pianisty jazzowego i kompozytora, występując w klubach jazzowych i kabaretach oraz współpracując z Alanem Bennettem w The Oxford Revue. Kariera Moore'a nabrała tempa we wczesnych latach 60. XX wieku, kiedy dołączył do big bandu Johna Dankwortha po ukończeniu Oxfordu w 1958 roku. W latach 1960–1964 Moore brał udział w satyrycznym programie komediowym *Beyond the Fringe*, występując u boku Bennett i innych artystów, i otrzymał specjalną nagrodę Tony Award w 1963 roku. Powstało znaczące partnerstwo z Peterem Cookiem, co zaowocowało serialem telewizyjnym BBC *Not Only... But Also* w latach 1965–1970. Duet wspólnie otrzymał nagrodę British Academy Television Award za najlepszy występ rozrywkowy w 1966 roku i stworzył humorystyczne skecze *Dagenham Dialogues* dla programu. Pojawili się również razem w filmach takich jak *The Wrong Box* (1966) i *Bedazzled* (1967), a Moore współtworzył scenariusz do *Bedazzled* u boku Cooka. Moore osiągnął sukces solowy w Ameryce pod koniec lat 70. i na początku lat 80., występując w filmach takich jak Foul Play (1978), 10 (1979) oraz, co szczególnie godne uwagi, Arthur (1981). Jego rola w Arthur przyniosła mu nominacje do Oscara za najlepszą rolę aktorską i Złotego Globu, który zdobył. Otrzymał kolejny Złoty Glob za Micki & Maude (1984). W 1987 roku Moore otrzymał gwiazdę na Hollywood Walk of Fame, a w 2001 roku królowa Elżbieta II nadarzyła mu tytuł CBE. Zdiagnozowany z chorobą neurodegeneracyjną w latach 80., Dudley Moore kontynuował pracę aż do śmierci 27 marca 2002 roku.

Eros Vlahos, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Eros Vlahos

Eros Vlahos to angielski aktor i komik, urodzony w Londynie 13 stycznia 1995 roku. Posiada brytyjskie (po matce) i greckie (po ojcu) pochodzenie, co odzwierciedla środowisko jego rodziców, Terry Davy i Spirosa Vlahosa. Sklep Cyberdog na Camden Market, założony w 1994 roku, prowadzony jest przez jego rodziców. Wczesne życie Vlahosa świadczy o skłonności do występów; ma młodszego brata o imieniu Tron Vlahos. Zagrał rolę Cyrila Graya w *Niania McPhee i wielki bang* (2010), a także wcielił się w Jake’a Farley’ego w *Lato w Transylwanii* (2010), co przyniosło mu początkowe uznanie. Początki Vlahosa w komedii sięgają młodego wieku. W 2008 roku, gdy miał 13 lat, prezentował swoje komediowe występy na festiwalu Edinburgh Festival Fringe. Tego samego roku recenzował także pantomimy świąteczne dla The Guardian. Jego talent komediowy rozciągał się również na radio, gdzie prowadził audycję w Radio London, oraz na telewizję, występując w CBBC Extra. Wykazując zaangażowanie w wspieranie początkujących komików, Vlahos uczestniczy w akademii komedii dla dzieci Comedy Club 4 Kids UK. Pojawiał się w rolach stałych w programach telewizyjnych, m.in. jako Lommy Greenhands w Grze o Tron i Nico Machiavelli w Demonach Da Vinci (2013-2015), występując w 27 odcinkach tego ostatniego. Zareżyserował i napisał komediowy krótkometrażowy film Meat Puppet, który miał premierę na SXSW 2024. Na SXSW 2024 film spotkał się z dużym uznaniem, zdobywając Specjalną Nagrodę Jury oraz Nagrodę Publiczności. Obecnie pozostaje stanu wolnego i bez dzieci. Vlahos czerpie radość ze swoich greckich korzeni, regularnie odwiedzając rodzinne miasto ojca w Filiates, Grecja.

George Formby, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

George Formby

George Formby, urodzony jako George Hoy Booth 26 maja 1904 roku w Wigan, Lancashire, był ważną postacią w brytyjskiej rozrywce. Pochodził z rodziny głęboko związanej z tradycją muzycznych hal; jego ojciec, George Formby Sr., również występował pod tym samym nazwiskiem. Na początku życia Formby pracował jako pomocnik jeźdźca i dżokej, rozpoczynając już w wieku siedmiu lat. Po śmierci ojca w 1921 roku zaczął występować na scenie, początkowo naśladując jego ugruntowany repertuar. Punktem zwrotnym był rok 1923, kiedy to nabył ukulele i ożenił się z Beryl Ingham; ona później została jego menadżerką i odegrała kluczową rolę w kształtowaniu jego kariery. Wpływ Beryl Ingham był od razu widoczny, ponieważ nalegała na formalny strój podczas występów Formby'ego i zintegrowała ukulele z jego repertuarem. Rozpoczął nagrywanie muzyki w 1926 roku, co jeszcze bardziej poszerzyło jego zasięg. Od 1934 roku Formby wszedł do świata filmu, szybko zyskując na popularności i osiągając wielką sławę pod koniec lat 30. i 40. historyk filmu Brian McFarlane opisał jego postacie jako przedstawiające „naiwne, lancashire’skie niewinne dusze”, co rezonowało z publicznością. Podczas II wojny światowej Formby poświęcił się rozrywce zarówno wojskowych, jak i cywilów poprzez ENSA, występując dla szacunkowych trzech milionów żołnierzy. Po wojnie wyruszył w tournée po Wspólnocie Narodów. Jego ostatni występ telewizyjny miał miejsce w grudniu 1960 roku. Niestety, George Formby zmarł 6 marca 1961 roku w wieku 56 lat i został pochowany w Warrington. Jeffrey Richards uważał, że Formby uosabia Lancashire, klasy robotnicze i całą narację. Zostawił po sobie trwały ślad, wpływając na późniejszych komików, takich jak Charlie Drake i Norman Wisdom, a nawet na muzyków, takich jak The Beatles. Towarzystwo George'a Formby'ego, założone w 1961 roku, nadal celebruje jego dziedzictwo, z planowanymi konwencjami na lata 2026 i 2027, oraz posiada obszerne archiwa i sekcję o nazwie 'Sounds Like George' na swojej stronie internetowej.

Jennifer Saunders, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Jennifer Saunders

Urodzona w Sleaford, Lincolnshire, 6 lipca 1958 roku, Jennifer Jane Saunders, często nazywana Jennifer Saunders, jest angielską aktorką, piosenkarką, scenarzystką i komediantką. Jej ojciec był pilotem Royal Air Force, który osiągnął stopień grupowej kapitanki, a matka nauczycielką biologii. Krótko po urodzeniu przeniosła się z rodziną do Cypru, a następnie zamieszkiwała w Camberley i Melksham. W jej rodzinie jest trzech braci: Tim, Peter i Simon. Saunders uczęszczała do kilku szkół z internatem, w tym do St Paul's Girls' School, a później przez rok pracowała jako opiekunka w Italii. W 1977 roku Saunders rozpoczęła swoją zawodową karierę w Central School of Speech and Drama, gdzie poznała Dawn French i wspólnie nawiązały znaczącą komediową współpracę. W latach 80. dołączyły do The Comic Strip, występując w The Boulevard Theatre i biorąc udział w produkcjach takich jak *The Comic Strip Presents: Five Go Mad In Dorset* w 1982 roku. Razem Saunders i French napisały i wystąpiły w programie komediowym typu sketch show *French and Saunders*, który stworzyły one same. Uznawana jest również za autorkę i odtwórczynię ikonicznej postaci Ediny Monsoon w sitcomie *Absolutely Fabulous*, rola, która przyniosła jej międzynarodowe uznanie. Jej praca obejmuje liczne inne programy telewizyjne i filmy od lat 80., w tym występy w *Girls on Top* oraz epizodyczne role w amerykańskich sitcomach takich jak *Roseanne* i *Friends*. Wkład Jennifer Saunders do komedii został szeroko doceniony licznymi nagrodami. W 2009 roku otrzymała stypendium BAFTA u boku Dawn French, a także wygrała BAFTY, nagrody Gildii Scenarzystów Wielkiej Brytanii, nagrodę British Comedy Award, Międzynarodową Nagrodę Emmy, nagrodę Rose d'Or Light Entertainment Festival oraz People’s Choice Award w 2005 roku. Podkładała głos pod wróżkę w *Shreku 2* (2004), powracając do tej roli w kolejnych częściach i otrzymała za nią People’s Choice Award. W 2013 roku ukazała się jej autobiografia, *Bonkers: My Life in Laughs*, z Jennifer Saunders jako lektorką. Ostatnio pojawiła się w *Absolutnie wspaniali: Film* (2021) i *Śmierć na Nilu* (2021), a także podkładała głos postaciom w filmach takich jak *Koralina* i *Sing*. W 2022 roku zagrała w serialu *Maisel*, a w 2024 roku wystąpiła w spektaklu jednoosobowym zatytułowanym *Jennifer Saunders: Live* na Festiwalu Fringe w Edynburgu.

Katherine Parkinson, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Katherine Parkinson

Katherine Parkinson jest angielską aktorką, urodzoną 9 marca 1978 roku w Cambridge, w hrabstwie Cambridgeshire. Spędziła lata formowania się dorastając na przedmieściach Londynu, konkretnie w Tolworth i Surbiton. Jej rodzicami są Janet Parkinson, nauczycielka, oraz Alan Parkinson, historyk. Uczęszczała do szkoły Tiffin Girls' School, a następnie podjęła studia wyższe w St Hilda’s College, Oxford, gdzie studiowała klasykę. Chociaż rozpoczęła szkolenie w London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA), opuściła szkołę przed ukończeniem; poznała Chrisa O’Dowda podczas pobytu tam i na krótko porzuciła LAMDA, aby wystąpić w The Age of Consent . Kariera Parkinson obejmuje zarówno pracę na scenie, jak i na ekranie. Pojawiła się w kilku sztukach teatralnych, w tym w Czajce w Royal Court Theatre w 2007 roku u boku Kristin Scott Thomas oraz w Cock w 2009 roku. W 2018 roku otrzymała nominację do nagrody Oliviera za rolę w Home, I’m Darling . Do jej ról telewizyjnych należą role Pauline Lamb w serialu Doc Martin od 2005 do 2009 roku oraz Jen Barber w popularnym komediodramie science fiction The IT Crowd od 2006 do 2014 roku. Ta rola przyniosła jej znaczną rozpoznawalność, w tym nagrodę BAFTA Television Award za najlepszy kobiecy występ komediowy w 2014 roku. Grała również w serialu science fiction Humans od 2015 do 2018 roku i wystąpiła w filmach takich jak The Boat That Rocked (2009) i The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (2018), a także The Nan Movie (2022). Pojawiała się również w programach BBC Radio 4. Kariera Parkinson nie była wolna od przeciwności losu. W 2005 roku doświadczyła brutalnego ataku podczas spaceru do domu po występie, co wymagało hospitalizacji i złamanego nosa. To zdarzenie, które miało miejsce w niezidentyfikowanym mieście pod Londynem, doprowadziło do uczucia pokrewieństwa klasowego podczas rekonwalescencji i nadal wpływa na jej obawy o bezpieczeństwo córek. Opowiedziała o czerpaniu mądrości z terapii, zainspirowana przez serial Michaela Coel ‘I May Destroy You’. W 2026 roku ma 48 lat i nadal pracuje, obecnie grając w komediodramie Disneya "Rivals". Do jej ostatnich sukcesów należy druga nagroda BAFTA za telewizyjną komedię w 2026 roku za rolę w "Here We Go", a pomimo częstego powrotu do domu późno wieczorem samotnie z teatrów, pozostaje oddana swojej pracy.

Natalis Chan, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Natalis Chan

Natalis Chan, urodzony 3 grudnia 1950 roku w Hongkongu, Chiny, jest wszechstronnym artystą ze związkami rodzinnymi w Panyu, Guangzhou. Jest powszechnie znany jako prowadzący programy telewizyjne w Hongkongu i często używa pseudonimu "Smart" (阿叻). W 1968 roku Chan rozpoczął swoją karierę zawodową, tworząc zespół 'The Losers' z Alanem Tamem i grupą innych osób, pełniąc rolę wokalisty. Jednak w 1971 roku opuścił zespół, aby podjąć działalność biznesową. Debiut aktorski miał w 1982 roku w filmie 'To Hell with the Devil', co zapoczątkowało produktywną karierę aktorską. W latach 80. i 90. XX wieku Chan ugruntował swoją pozycję jako wybitna postać w kinematografii Hongkongu. Film „Książę Żaba”, z udziałem Chana, został wydany w 1984 roku i znalazł się wśród dziesięciu najwyżej zarabiających filmów w języku chińskim tego roku. Nastąpiły znaczące role, takie jak „Światło uliczne” w „Gwiazdy zakochane” (1987), oraz występy w „Gwiazdy zakochane 2” i „Szalone firmy” (1988). Nadal zyskiwał uznanie za swoje komediowe kreacje, szczególnie wcielając się w rolę Duolonga w „Królewski Włóczęga” i Zhu Zhishana w „Flirtującym uczonym”, oba filmy pojawiły się w 1992 roku. W latach 1992–1996 współpracował z Stephenem Chowem przy kilku filmach, w tym „Pięść gniewu 1991 II”, „Królewski Włóczęga”, „Król Żebraków”, „Flirtujący uczony” i „Powrót do szkoły III”. W 1994 roku Chan wzbogacił swoje dorobek muzyczny wydając album „Jestem najlepszy”. Poza aktorstwem, Natalis Chan wykazuje się szerokim wachlarzem talentów. Pracował jako komentator wyścigów konnych i jest również trenerem koni; jego konie wygrały 54 wyścigi, a on sam sześć razy osiągnął wynik triple-trifecta. Inwestował w Star East z Ericiem Tsangiem około przełomu tysiącleci. Jego filmografia stale się poszerza, obejmując role w 'Super Models' (2015), 'From Vegas to Macau II' (2015), 'My Kickass Wife' (2019) i 'Flirting Scholar from the Future' (2019). Podjął się również ról producenta, na przykład przy filmie 'L - O - V - E ..... LOVE' w 1997 roku. Do jego ostatnich występów należą 'Women On The Run' (2005), 'Tang Bohu Picks Qiuxiang 2: The Four Great Talents' (2010), 'I Love Hong Kong 2013' (2013) i 'Magic Seven' (2023). W 2015 roku otrzymał nagrodę TVB Anniversary Awards za wybitną rolę aktorską. Nadal pojawia się w telewizyjnych galach, biorąc udział w Bilibili Evening Gala w 2020 roku oraz w TVB Anniversary Gala w 2022 roku.

Omid Djalili, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Omid Djalili

Omid Djalili to brytyjski komik, aktor i pisarz z irańskim dziedzictwem. Urodził się w Londynie 30 września 1965 roku. Jego rodzice, Ahmad i Parvaneh Djalili, wyemigrowali z Teheranu do Londynu w 1958 roku. Jego matka wcześniej pomagała irańskiej piosenkarce Googoosh, a ojciec pracował jako łącznik w irańskiej ambasadzie i zajmował się również fotografią. Uczęszczał do szkoły Holland Park, jednak miał trudności z nauką, podejmując sześć prób zdania egzaminów A-level, zanim ostatecznie studiował angielski i studia teatralne na Uniwersytecie w Ulsterze po zmianie swoich wyników. Kariera Djaliliego rozpoczęła się na scenie od debiutu podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 1995 roku, prezentując przedstawienie „Syn Krótkiego, Grubeego Właściciela Kebabu”. Następnie w 1996 roku współpracował z Ivor Dembiną przy projekcie „Arab i Żyd”. Jego twórczość zyskała szersze uznanie dzięki występom w różnych mediach; wziął udział w programie Comic Relief po trzęsieniu ziemi i tsunami w Oceanie Indyjskim w 2004 roku, a także wystąpił w Top Gear w 2005 roku. W 2005 roku odniósł znaczący sukces na Festiwalu w Edynburgu, bijąc rekordy biletowe z ponad 16 500 sprzedanych biletów. Djalili od 2006 roku prowadzi również premiery filmowe w sobotnich wieczorach dla Sky Television i odbył tournée po Wielkiej Brytanii z przedstawieniem „No Agenda” od stycznia do marca 2007 roku. Poza występami na scenie stand-upowej, talent Djaliliego rozciąga się na aktorstwo i pisarstwo. W październiku 2007 roku poprowadził program "Have I Got News for You", a od listopada 2007 do kwietnia 2009 roku zagrał w programie BBC1 zatytułowanym "The Omid Djalili Show". Jego filmy to m.in. role w "Gladiatorze", "Mumii" i "Notting Hill". Od 2009 roku użycza również głosu postaci Yusuf Amir w serii Grand Theft Auto, a także przyjął role teatralne, takie jak Fagin w produkcji West End "Oliver!" (luty 2009) oraz Tevye w "Skrzypcach na dachu" w Chichester Festival Theatre w 2017 roku. Niedawno, w lutym 2022 roku, nakręcił piloty do talk-show o nazwie "Tonight With Omid". Obecnie Djalili pisze artykuły dla The Telegraph i aktywnie wykorzystuje swoją platformę, aby zwrócić uwagę na sytuację w Iranie, dokumentując protesty i przemoc oraz wyrażając zaniepokojenie losem obywateli Iranu pod reżimem islamskim.