Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1810 Komicy

Max Boublil

Max Boublil, urodzony jako Maximilien Léon Boublil 17 maja 1979 roku w Paryżu, jest francuskim aktorem, piosenkarzem i komikiem. Pochodzi z zróżnicowanego środowiska; jego ojciec jest lekarzem ogólnym pochodzenia tunezyjskiego żydowskiego, a matka scenarzystką i autorką książek dla dzieci pochodzenia szampanskiego, co czyni go Żydem sefardyjskim. Rozpoczął karierę występując w filmach, filmach telewizyjnych i serialach telewizyjnych pod koniec lat 90., w tym w rolach w ‘Sous le soleil’ (1999) i ‘Navarro’ (2000). Przed powrotem do stand-upu pracował w sprzedaży odzieży. Boublil zyskał znaczną rozpoznawalność w 2007 roku dzięki humorystycznej piosence i teledyskowi „Ce soir... tu vas prendre”, co zaowocowało również występami w programie Le Grand Journal na Canal+. Po tym sukcesie rozpoczął serię solowych przedstawień. Występował z „Max prend...” w Paryżu między 2007 a 2009 rokiem, a z „Max prend la route” w innych miastach w tym samym okresie. Jego styl komediowy charakteryzuje się humorystycznymi interpretacjami piosenek i osobowości; parodiował takie postacie jak Susan Boyle. Do godnych uwagi występów z tego okresu należą One Man Sauvage (2009) oraz Max les veut toutes , program z ukrytej kamery na Comédie! i NRJ 12 (2009). W lutym 2011 roku wydał swój debiutancki album „L'album”, a w czerwcu 2012 roku – „Le 2ème album”. W ciągu lat 2010. Boublil kontynuował rozwijanie swojej działalności. Pojawiał się w filmach takich jak 'Les Gaous' (2003), 'La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy' (2009) oraz współtworzył i grał w ‘Les Gamins’ (2013). W 2010 roku prowadził Le Mag de Max w reality show Dilemme na antenie W9, a także wydał utwór 'Chanson raciste,' który wywołał spór z Alibi Montana, jednak później wspólnie nagrali 'Max Boublil clash alibi Montana.' Rozlegle koncertował z programem ‘En sketches et en chansons,’ zakończonym występem w Olympia w Paryżu w czerwcu 2013 roku. Ostatnio zagrał w Play (2020) i współtworzył oraz grał w serialu Mike (2018). W 2020 roku stworzył i zagrał w Max Boublil , nakręconym dla Prime Video. Wystąpił w Les Grosses Têtes w 2021 roku, a w 2025 roku zaprezentuje Neuilly-Poissy na San Diego French Film Festival.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michaël Gregorio

Michaël Gregorio to francuski komik, imitator i piosenkarz urodzony 10 czerwca 1984 roku w Mulhouse. Jego dzieciństwo naznaczone było częstymi przeprowadzkami z powodu służby wojskowej ojca, w tym pobytem w Niemczech i Pau. Już od trzech lat wykazywał wczesne zainteresowanie występami, biorąc udział w szkolnym spektaklu w Gan. Posiada również pochodzenie hiszpańskie. Podróż Gregorio do świata komedii rozpoczęła się w wieku 14 lat, kiedy zaczął chodzić na zajęcia teatralne i występował w sztukach takich jak 'Dom Juana wraca z wojny' i 'Wielki strach i nędza III Rzeszy'. Około 16 roku życia eksperymentował ze śpiewem, czerpiąc inspirację z zespołów takich jak Radiohead i Nirvana. Uczęszczał również do szkoły cyrkowej (Persé Circus) jako kuglarz. Jego talent do naśladowania został dostrzeżony wcześnie; dwukrotnie wygrał program 'Graines de star' na M6 w marcu 2001 roku. Rozpoczął profesjonalne występy w wieku 16 lat ze swoim menedżerem, Davidem Harditem. W latach 2002 i 2003 brał udział w programie 'Les Coups d'humour' na TF1. W ciągu lat 2000. kariera Gregorio nabrała tempa. W 2004 roku wystąpił w programie Laurenta Ruquiera „Vos imitations préférées”, a w 2005 roku zagrał na festiwalu Juste pour rire w Montrealu. Jego pierwszy solowy występ, „J’aurais voulu être un chanteur…”, odbywał się z tournée po Francji i Europie. W 2008 roku otworzył koncert Céline Dion podczas jej europejskiej trasy koncertowej i otrzymał nagrodę „prix coup de cœur du jury” na Festiwalu Mont-Blanc d’Humour tego samego roku. Wykonał pięć koncertów z wyprzedanymi biletami w Bataclanie w grudniu 2008 roku. Od 2004 roku prezentuje udane pokazy łączące humor, występy wokalne i emocje. Jego trasy koncertowe zostały uznane przez ponad 1,5 miliona widzów. Obecny występ Gregorio to „L’Odyssée de la Voix”, który odbywa się z tournée po Francji i Belgii w sezonie 2023-24, a kończy się trzema występami w Folies Bergère 16, 17 i 18 lutego 2026 roku. „L’Odyssée de la voix” obejrzało ponad 400 000 osób. Pojawił się również w filmach takich jak „Dépression et des potes” (2016) i „Hommes au bord de la crise de nerfs” (2023), oraz zagrał dubbinga w około piętnastu filmach animowanych i serialach.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michel Fau

Agen był miejscem urodzenia francuskiego komika, aktora i reżysera teatralnego Michela Fau, który przybył tam 17 grudnia 1964 roku. Jego ojciec był zegarmistrzem, a matka, gospodynią domową, wychowywała czworo dzieci. Wczesne zetknięcie z teatrem i Operą w Bordeaux, dzięki jego matce, rozbudziło zainteresowanie, które ukształtowało jego karierę. Uczęszczał do Lycée Bernard Palissy w Agen, gdzie poznał Béatrice Uria-Monzon i Éric Perez, a później studiował w konserwatorium w Agen. W wieku 18 lat Michel Fau opuścił swoje rodzinne miasto, aby podjąć formalne studia. W latach 1986–1989 uczęszczał do Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych we Francji, znanej również jako Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). W tym okresie studiował pod kierunkiem wybitnych postaci, takich jak Michel Bouquet, Gerard Desarthe i Pierre Vial. Początkowo związał się z teatrem Oliviera Py, występując regularnie w jego produkcjach w latach 90., w tym w 'Le Soulier de satin'. Jego szkolenie i początkowa kariera były naznaczone współpracą z wieloma aktorami, w tym Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu i innymi. Kariera Fau obejmuje zarówno aktorstwo, jak i reżyserię. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel i François Ozon to jedni z reżyserów, z którymi Michel Fau współpracował przy projektach filmowych. W latach 90. uczestniczył w programie Pierre’a Palmade’a „On refait le boulevard”, wykonując fragment z „La Cage aux Folles”. Od lat 2010. jego własne produkcje teatralne zyskały popularność. Wyreżyserował spektakle „Misanthrope” (otrzymując nominacje do nagrody Molière zarówno za aktorstwo, jak i reżyserię w 2011 roku), „Tartuffe” (w 2017 roku z Michel Bouquet) oraz najnowszy, „George Dandin ou Le Mari Confondu” w 2024 roku, w którym również gra główną rolę. Produkcja ta zawiera muzykę Jean-Baptiste’a Lully i charakteryzuje się barokową estetyką stworzoną przez Fau, wraz z czterema śpiewakami i siedmioma aktorami. Michel Fau uczestniczy w radiowym programie „Les Grosses Têtes” oraz okresowo prowadzi warsztaty aktorskie we Francuskiej Narodowej Akademii Sztuk Dramatycznych. Podczas ceremonii wręczenia nagród Molière w 2011 roku zapamiętano go za satyryczną interpretację piosenki Carli Bruni „Quelqu'un m'a dit”. Otrzymał Prix Gérard Philipe w 1998 roku oraz nagrody od Syndicat de la critique w 2006 i 2015 roku. W 2013 roku został uhonorowany tytułem Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, a obecnie reżyseruje „Brûlez-la” w Théâtre du Rond-Point.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michel Modo

Michel Modo, urodzony jako Michel Henri Louis Goi 30 marca 1937 roku w Carpentras, Vaucluse, we Francji, był francuskim aktorem i humorystą. Zmarł 24 września 2008 roku w Vaires-sur-Marne, Seine-et-Marne, na raka w wieku 71 lat. Znany zawodowo jako Modo, był również scenarzystą i aktorem głosowym. Modo rozpoczął swoją karierę pod koniec lat 50. XX wieku, kiedy to założył duet komediowy Grosso et Modo z Guy Grosso. Poznali się na kursie aktorskim Cours Simon i rozpoczęli profesjonalne występy w teatrach muzycznych i café-théâtres w 1958 roku. Grosso et Modo zyskali krajową rozpoznawalność po występie w filmie *Le Gendarme de Saint-Tropez* (1964) i następnie wystąpili w licznych filmach z Louis de Funès. Grając poruczników Tricarda i Berlicota w serii filmów *Gendarme de Saint-Tropez*, oraz Lecoinga i Laflûte w *Le Songe d'une nuit d'été* (1981). Modo zagrał konstabl Berlicota w sześciu filmach z tej serii. Przez całą swoją karierę Michel Modo występował w wielu filmach, takich jak La belle américaine , Le Corniaud , La Grande Vadrouille i Le Grand Restaurant . W latach 1993–1997 grał Maurice’a Lolande, humorystyczną postać reprezentującą przeciętnego Francuza, w serialu telewizyjnym Highlander . Pojawił się również w Plus belle la vie (2005) jako bezdomny filozof przebrany za Świętego Mikołaja. Od 1989 roku do śmierci Modo użyczał głosu wielu powtarzającym się postaciom we francuskiej wersji Simpsonów , w tym Burnsowi, Wiggumowi, Krusty’emu, Skinnerowi i Hibbertowi. Pracował nad dubbingiem 19 sezonu Simpsonów w momencie śmierci. Gérard Rinaldi zastąpił go, ale Rinaldi również zmarł na raka w 2012 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michèle Guigon

Michèle Guigon, urodzona 1 czerwca 1959 roku w Belfort we Francji, była wszechstronną francuską artystką, która zmarła 4 września 2014 roku w Paryżu na raka. Pracowała jako komik, akordeonistka, humorystka, autorka-kompozytorka i reżyserka teatralna, demonstrując szeroki zakres talentów twórczych w trakcie swojej kariery. W latach 1978–1985 występowała z Jérôme Deschamps, przyczyniając się do spektakli takich jak 'Les Oubliettes' i 'La Veillée'. W 1984 roku współzałożyła Compagnie du Pâtit Matin z Anne Artigau. Praca Guigon obejmowała zarówno pisanie, jak i reżyserię. Napisała i wyreżyserowała kilka spektakli, w tym 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) i 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Współtworzyła również scenariusz do 'Strapontin' z Anne Artigau. Do jej reżyserskich osiągnięć należą 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' autorstwa Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) i 'Une Seconde' (2004). Współreżyserowała 'Il y a' z Anne Artigau w 1995 roku oraz 'Jungles' i 'Cocorico' z Susy Firth i Patrice Thibaud w 2011 roku. Warto zauważyć, że wyreżyserowała 'Les Chantefables' Desnosa z Anne Artigau w 1989 roku. ‘Kukuriku’, komedia bez słów, współreżyserowana z Susy Firth i Patrice Thibaud, stała się jednym z najbardziej znanych dzieł Guigon, zadebiutowała w 2008 roku i okazała się sukcesem kasowym. Spektakl, trwający około 1 godziny i 20 minut, łączy komedię fizyczną i teatr cieni, czerpiąc inspirację z westernów spaghetti i Tour de France. Ukazuje 'galijską bitwę temperamentów' pomiędzy Patrice Thibaud a Philippe Leygnac, gdzie Thibaud zaczepia Leygnaca, który następnie dołącza do psot. Oświetlenie zaprojektowała Marie Vincent, a kostiumy Isabelle Beaudouin. Pojawiała się również w produkcjach teatralnych takich jak 'Strapontin' (1984) i 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), oraz w filmach takich jak 'L'Araignée de satin' (1986) i 'Sauve-toi, Lola' (1986). W latach 2013–2014 była kronikarką programu France Inter ‘On va tous y passer’. Jej książki 'La vie va où ?' i 'Pieds nus, traverser mon cœur' otrzymały pośmiertnie nagrody 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' Akademii Charles-Cros w 2018 roku. W 2017 roku wydano DVD z jej występami. Wyraziła również chęć wystawienia i reżyserowania sztuki zatytułowanej "Journal d’absence", ale ten projekt pozostał niedokończony z powodu jej śmierci.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Mimie Mathy

Michèle Mathy, znana zawodowo jako Mimie Mathy, urodziła się w Lyonie we Francji 8 lipca 1957 roku; jest francuską artystką, która pracuje jako aktorka, komik i piosenkarka. Znana jest ze swojego wzrostu wynoszącego 1,32 metra (4 stopy 4 cale) z powodu achondroplazji, formy krasnoludztwa. Jej rodzicami byli Marcel Mathy, były kierowca ciężarówki i pracownik fabryki, oraz Roberte Mathy z domu Bonnet, gospodyni domowa. Jej ojciec, amatorski saksofonista, wprowadził ją w świat muzyki. Mathy rozpoczęła karierę po studiach z zakresu sztuk dramatycznych w warsztacie Michela Fugaina w Nicei w latach 1979–1981. W tym czasie uczęszczała również do Studios de la Victorine w Nicei, gdzie studiowała śpiew, taniec i aktorstwo. We wczesnych latach 80. występowała w różnych rolach teatralnych i pojawiła się w programie 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. W 1982 roku Mathy stworzyła i zaprezentowała swój pierwszy solowy występ zatytułowany 'Elle voit des géants partout'. Od 1982 do 1985 roku kontynuowała pracę z 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. W 1987 roku wystąpiła również w teledysku Claudii Phillips. Od połowy lat 80. do początku lat 90. Mathy była częścią komediowego tria "Les Filles" z Michèle Bernier i Isabelle de Botton. Występowali w teatrach kawiarnianych, w radiu oraz w różnych programach. Trio odbyło tournée po Reunionie i Mauritiusie w 1988 roku z przedstawieniem "Existe en trois tailles". Od 1988 do 1993 roku założyła touringową grupę komediową "Le Trio des Filles", występującą z takimi przedstawieniami jak "Existe en trois tailles". Film telewizyjny "Une nounou pas comme les autres" z Mathy w roli głównej został wyemitowany w 1993 roku i zdobył 52,7% udziału w oglądalności. Od 1997 roku gra w serialu telewizyjnym "Joséphine, Guardian Angel" i jest najbardziej znana dzięki tej roli. Od 1994 roku Mimie Mathy angażuje się w "Les Enfoirés", coroczny koncert charytatywny, biorąc w nim udział przynajmniej piętnasto razy; edycja "Les Enfoirés" z 2009 roku była najbardziej oglądanym programem we francuskiej telewizji tego roku. W 2006 roku wydała album muzyczny "La Vie M'a Raconté". Poślubiła restauratora Benoist Gérard 27 sierpnia 2005 roku. W trakcie swojej kariery Mathy została uhonorowana odznaczeniami, w tym mianowaniem na Rycerza Orderu Zasługi Francuskiej w 2013 roku i Rycerza Legii Honorowej w 2015 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Mohamed Rouabhi

Mohamed Rouabhi to francuski pisarz, aktor i reżyser teatralny, urodzony 18 lutego 1965 roku w 10 dzielnicy Paryża. Jego historia rodzinna odzwierciedla złożone połączenie kultur i walk politycznych; jego ojciec był członkiem rdzennych batalionów Legionu Cudzoziemskiego podczas II wojny światowej, a matka uczestniczyła w wojnie algierskiej i została schwytana jako członkini FLN. Te doświadczenia zdają się wpływać na jego późniejszą twórczość, zwłaszcza na jego działania na rzecz różnorodności w branży teatralnej. Szkolenie Rouabhi’ego rozpoczęło się od formalnych studiów w Narodowym Instytucie Sztuki Dramatycznej (CNSAD), gdzie studiował aktorstwo z Marcel Bozonnet i Stuart Seide. Uczęszczał również do Narodowej Wyższej Szkoły Sztuk i Technik Teatralnych (ENSATT), najpierw w 1985 roku, a następnie ponownie w 1986 roku. Początkowo reżyser w ENSATT wyraził wątpliwości co do jego zdolności do osiągnięcia sukcesu zawodowego, ale Rouabhi wytrwale dążył do celu, wierząc, że musi „rozbić nośne ściany”, aby stworzyć możliwości dla siebie i innych. Od połowy lat 80. pracował jako aktor w przedstawieniach teatralnych, często z udziałem współczesnych autorów. Jego twórczość obejmuje również pisanie dla *Lumières de la ville* oraz współpracę przy ośmiu numerach *Vacarme*, a także inscenizację nieopublikowanego poematu Mahmouda Darwisha w 1997 roku. Kariera Rouabhi obejmuje szeroki zakres twórczych przedsięwzięć. Napisał i wyreżyserował Providence café w Théâtre du Rond-Point w 2003 roku, a także opublikował kilka sztuk teatralnych, w tym Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) i Alan suivi de Jamais seul (2017). Napisał również sztukę dla młodego widza zatytułowaną Jérémy Fisher w 2002 roku. Znaczące role aktorskie to występy w L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) i Prometeo (2002). W 2017 roku współtworzył i zagrał w Jamais seul , a w 2020 roku współpracował przy Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars . W 2002 roku otrzymał nagrodę SACD dla Nowego Talentu Teatralnego. Obecnie Rouabhi występuje w różnych teatrach, w tym w Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine i Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, a bilety są dostępne przez Billet Réduc. Aktywnie opowiada się za ilościową oceną różnorodności w teatrze, argumentując, że potrzebne są statystyki etniczne, aby dokładnie zrozumieć sytuację i krytykując to, co uważa za opór wobec takich ocen.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Monsieur Poulpe

Monsieur Poulpe, urodzony 7 lutego 1981 roku w Rouen (Seine-Maritime), jest wszechstronnym francuskim artystą. Pełni funkcję prezentera telewizyjnego, humorysty, piosenkarza, scenarzysty i aktora. Choć preferuje zachowywanie prawdziwego imienia w tajemnicy, sugeruje kilka możliwych nazw, takich jak Camille Pierrandeli lub Erwan Cohen. Jego dzieciństwo naznaczone było rozległymi podróżami z powodu kariery ojca jako oficera gendarmerii, w tym kilku lat spędzonych w Gabonie, zanim rodzina osiadła w Buchy, Normandia. Początki twórczych skłonności pojawiły się, gdy miał osiem lat, kręcąc filmy w swoim ogrodzie, często parodiując horrory. Jego edukacja była dość nieregularna; nie zdał większości egzaminów końcowych. Początkowo pracował jako grafik, m.in. dla żandarmerii pod koniec lat 90., a w 2001 roku przeszedł do pracy telewizyjnej jako prowadzący programu Loft Story . W latach 2003–2007 pracował jako maskotka Disneylandu. Jego kariera nabrała znaczącego tempa, gdy dołączył do kanału telewizyjnego Nolife w 2007 roku, przyczyniając się do programów takich jak Mange mon Geek , prezentującego gotowanie i wyzwania o tematyce geek, oraz współtworząc i występując w czteroletniej serii Nerdz (jako 'Darkangel64') z Davy Mourier i Didier Richard. Styl komediowy Monsieur Poulpe charakteryzuje się absurdem, kreatywnością i często zakorzenieniem w kulturze geek oraz popkulturze. Od 2009 do 2012 roku był częścią zespołu muzycznego Les Rois de la Suède, wydając dwa albumy i występując na festiwalach takich jak Francofolies de la Rochelle i Printemps de Bourges. Jego twórczość rozszerzyła się o pisanie scenariuszy dla Caméra Café 2 oraz odcinków serialu Scènes de ménages . W 2012 roku dołączył do Studio Bagel, które następnie zostało przejęte przez Canal+, co zaowocowało występami w programie Le Grand Journal , w tym segmentami takimi jak 'Le Dézapping du Before' i 'le JT de l’invité'. Od 2021 roku prowadzi kanał na Twitchu o nazwie ‘Chez Poulpe’ i współpracuje z France Inter. Obecnie koncertuje po Francji ze swoim solowym spektaklem 'Nombril', który zazwyczaj trwa od jednej do półtora godziny, obiecując zaskakujące i szczere osobiste doświadczenia.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Nicolas Canteloup

Nicolas Canteloup, urodzony 4 listopada 1963 roku w Mérignac (Gironde), jest francuskim komikiem i imitatorom. Rozpoczął karierę jako animator w Club Med we wczesnych latach 90. Początkowo pracował jako gospodarz, dołączając do Club Med w Pompadour jako 'Gentil Organisateur' (G.O.) w 1991 roku. Przedtem spędził dwa lata w ośrodku UCPA w Segonzac, Corrèze, aby zostać instruktorem jazdy konnej i uzyskał certyfikat instruktora jazdy konnej. Początkowo zaczął bawić swoich przyjaciół i sąsiadów imitacjami. Z École nationale d'équitation de Saumur otrzymał dyplom. Styl komediowy Canteloupa koncentruje się na imitacjach i wyśmiewaniu postaci publicznych. W latach 1995–2011 użyczył głosu wielu postaciom w programie Canal+' Les Guignols de l'info, wcielając się w ponad czterdzieści różnych osób. Debiut telewizyjny miał w programie Drôle de scène w 2001 roku, a od 2003 do 2011 regularnie występował w Vivement dimanche prochain z Michelem Druckerem. Jego występy obejmują pokazy na żywo, w tym występy w Olympia i Palais des Glaces w Paryżu w 2005 roku, oraz tournée po całej Francji. Od 2005 roku był stałym gościem porannego programu Europe 1 'La Revue de presque,' kontynuując swoje występy do lipca 2021 roku, co łącznie daje 16 lat. Wystąpił również w filmie telewizyjnym I Love You Coiffure w 2020 roku. Canteloup miał kilka znaczących występów telewizyjnych i prowadził własne programy. Współprowadził program TF1 "Après le 20H c'est Canteloup" z Nikosem Aliagasem od października 2011 do maja 2012 roku, a następnie ponownie od października 2012 roku; program zmienił nazwę na "C'est Canteloup" w 2013 roku i był nadawany codziennie w TF1. France 2 poświęciło mu godzinny program w prime time, '"Canteloup, y es-tu ?"', w kwietniu 2008 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Nicolas Vogel

Nicolas Vogel, czasami przedstawiany jako Nic Vogel, był francuskim aktorem urodzonym 2 7 maja 192 roku w 6. okręgu Paryża i zmarł 1 7 września 2006 roku w 14 okręgu tego samego miasta.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Odile Versois

Odile Versois, urodzona jako Étiennette de Poliakoff 15 czerwca 1930 roku w 15. dzielnicy Paryża, była francuską aktorką. Zmarła 23 czerwca 1980 roku w Paryżu na raka, mając 50 lat. Jej rodzice, Vladimir de Poliakoff i Militza Envald, byli rosyjskimi emigrantami, którzy uciekli po rewolucji 1917 roku; ojciec był śpiewakiem operowym, a matka tancerką baletową. Została pochowana na rosyjskim cmentarzu w Sainte-Geneviève-des-Bois. Tania Baydarova, później znana jako Versois, zaczęła profesjonalnie pracować w sztuce w młodym wieku, najpierw podejmując krótką karierę baletową jako „petit rat” w Corps de Ballet Opéra de Paris. W wieku 18 lat przeszła do aktorstwa, debiutując w filmie Les Dernières Vacances (1948) u boku Rogera Leenhardta. Wśród jej wczesnych ról znalazły się występy w filmach takich jak Orage d’été (1949) wraz z siostrą Catherine oraz Into the Blue (1950). W latach 1948–1980 Versois zagrała łącznie w 47 filmach i programach telewizyjnych. Wystąpiła m.in. w filmach Le Train Bleu s’arrête 13 fois (1966) i La Juive du Château-Trompette (1974). Na telewizji pojawiła się w serialach takich jak L’inspecteur Leclerc enquête (1962), Le Pain de ménage (1964) oraz w swojej ostatniej roli w Julien Fontanes, magistrat (1980). Grała także na scenach francuskich, belgijskich, szwajcarskich i północnoafrykańskich. W jej filmografii znajdują się m.in. Bel Amour (1951) i À tombeau ouvert (1956). Była dwukrotnie zamężna: najpierw z Jacques’em René Dacqminem w 1951 roku (rozwód w następnym roku), a następnie z hrabią François Reynierem Ambroise’em Henri Pozzo di Borgo w 1953 roku, z którym miała czworo dzieci.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Chevallier

Urodzony w Redon 11 stycznia 1956 roku, Philippe Chevallier jest francuskim komikiem, aktorem i fotografem. Jest najmłodszym z czterech braci, a jego ojciec był sędzią. Początkowo studiował prawo przez cztery lata i uzyskał dyplom z kriminologii, następnie uczęszczał na Cours Simon w celu szkolenia teatralnego, ostatecznie podążając za nauczycielem, aby ta rozpoczęła własną szkołę, gdzie w 1980 roku poznał Régisa Laspalès. To spotkanie zapoczątkowało znaczącą współpracę. Komiczny duet Chevallier et Laspalès, założony z Régisem Laspalèsem, w dużej mierze definiuje karierę Chevalliera. Zadebiutowali ze swoim pierwszym programem, *Pas de fantaisie dans l'orangeade*, w 1981 roku i po raz pierwszy wystąpili w telewizji w 1982 roku w 'Le Théâtre de Bouvard'. Duet zyskał popularność dzięki takim scenkom jak *Le train pour Pau*, *Les Vacances* i *S.O.S détresse*. Ich współpraca rozciągała się również na filmy, w tym wystąpili w *Ma femme s'appelle Maurice* w 2002 roku oraz pojawili się w filmach takich jak *Tête à tête* (1994), *Le Pari* (1997), *Ca n'empêche pas les sentiments* (1998), *Antilles sur Seine* (2000), *Les Gaous* (2004) i *Tu vas rire mais je te quitte* (2004). W 1999 roku otrzymali nagrodę SACEM za humor, a od 2001 do 2014 roku Chevallier był członkiem 'Les Grosses Têtes' w telewizji. Poza swoją pracą komediową, Chevallier jest znany ze swojej fotografii. Jego styl artystyczny bada tematy transparentności, nieprzejrzystości, voyeuryzmu, oniryzmu i skromności, często wykorzystując pończochy jako „jednostkę miary”. Krytycy zauważyli paradoksalną obecność erotyzmu w jego fotografiach i opisali jego podejście jako coraz bardziej wyrafinowane. Przeszedł z fotografii Polaroid na cyfrową i jest członkiem Académie Alphonse Allais. Poślubił swoją partnerkę, Stéphanie (pseudonim Tiffany), 26 lipca 2016 roku. Przedstawienie jest zaplanowane na 22 maja 2027 roku w Théâtre de Longjumeau.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Francja 214

Wielka Brytania 236

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Max Boublil

Michaël Gregorio

Michel Fau

Michel Modo

Michèle Guigon

Mimie Mathy

Mohamed Rouabhi

Monsieur Poulpe

Nicolas Canteloup

Nicolas Vogel

Odile Versois

Philippe Chevallier

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?