Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1899 Komicy

Albert Algoud

Albert Algoud, urodzony 23 marca 1950 roku w Asnières-sur-Seine, jest francuskim humorystą o bogatej i zróżnicowanej karierze. Pochodzi z rodziny pisarzy; jego ojciec to François-Marie Algoud, a on sam jest wnukiem innego Alberta Algouda, obydwu autorów. Zanim zyskał rozgłos w komedii, Algoud pracował jako nauczyciel francuskiego w latach 1976–1988, nauczając w Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron i Poissy. Wczesne lata jego życia obejmowały krótkie okresy zaangażowania politycznego, w tym udział w Action Française, a później w Gauche prolétarienne, choć opuścił je z powodu różnic ideologicznych. Komiczna podróż Algouda rozpoczęła się w radiu, początkowo od "Contrebande" w Annecy około 1970 roku. Szersze uznanie zyskał dzięki pracy nad programami Canal+, takimi jak Nulle Part Ailleurs i Karl Zéro , gdzie grał postać Pintimberta u boku Karla Zéro. Współpracował również przy pisaniu scenek do Nulle Part Ailleurs z Antoine de Caunes i Laurentem Chalumeau. W latach 1989-1990, Antoine de Caunes, Karl Zéro i on dzielili się rolą gospodarza komediowego programu radiowego nadawanego na RFM. Jego poczucie humoru opisywane jest jako absurdalne i erudytowe, łączące satyrę z odniesieniami kulturowymi, a znany jest z imitacji polityków takich jak Hu Jintao, Władimir Putin i Osama bin Laden. Wspólnie z Christophe Bertin stworzył w 1994 roku pastisz informacyjny Zérorama , a także występował w satyrycznym programie informacyjnym Karla Zéro, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Kariera Algouda wciąż ewoluuje. W latach 1999–2002 prowadził magazyn kulturalny La partie continue na antenie France Inter. Napisał wiele książek, koncentrując się szczególnie na świecie Tytusa Romeika, w tym słownik przekleństw kapitana Haddocka i nieautoryzowaną biografię Madame Castafiore. W 2023 roku wydał Le Prof qui a sauvé sa vie , komiks autobiograficzny. Obecnie pojawia się jako „Père Albert” w programach France Inter Le Fou du roi i À rebrousse poil , a od 2015 roku jest felietonistą w La Bande originale . Jego syn Boni został zdiagnozowany jako osoba autystyczna około 27 lat przed czasem obecnym, o czym Algoud otwarcie mówi. Pozostaje płodnym pisarzem, napisał bowiem około dziesięciu książek poświęconych Tytusowi Romeikowi, w tym Le dictionnaire amoureux de Tintin , wychwalający La Roche-sur-Foron.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Albert Meslay

Albert Meslay to francuski humorysta, urodzony 9 maja 1956 roku. Zanim poświęcił się komedii, Meslay pracował jako analityk programista i analityk systemów, uznając tę drugą pracę za niezaspokajającą. Studiował ekonomię i zaczął występować w małych lokalach oraz bistrach w Bretanii. Styl komediowy Meslaya charakteryzuje się absurdem, grą słów i nielogicznym rozumowaniem. Jego poczucie humoru łączy w sobie gry słowne, imitacje postaci takich jak Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Pliniusz Starszy oraz bankier Krzysztofa Kolumba, i ogólne poczucie absurdu. Często uważa się go za patofizyka i specjalistę od patofizyki. Przeniósł się do Paryża w 1996 roku, po odejściu z pracy w 1993 roku. Występował w miejscach takich jak Point Virgule, Café de la Gare i Théâtre Trévise. W 1995 roku zdobył nagrodę Devos d'Or na Festiwalu Monnaie, wręczoną przez Raymonda DeVosa. Przez całą swoją karierę Meslay pojawiał się w licznych programach radiowych i telewizyjnych, w tym w programie Stéphane Berna 'Le fou du roi' na France Inter od 2001 do 2003 roku, w "Etonnant et Drôle" Patricka Sébastiena w 1996 roku, w "Faites la fête" Michela Druckera od 1997 do 1998 roku oraz w programie Laurence Boccolini “Rien à voir” między 1999 a 2000 rokiem. Liczne programy telewizyjne są owocem jego kreatywności, w szczególności 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise' i 'La joyeuse histoire du monde.' Opublikował również 'La Cosmochérette' w 2000 roku, a zrewidowane wydanie ukazało się w 1980 roku. Meslay jest członkiem Académie Alphonse-Allais i wystąpił w serialu telewizyjnym "C'est la crise" w 2013 roku oraz w filmie 'Salauds de pauvres' w 2019 roku. Kontynuuje trasy koncertowe, a jego najnowszy program 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' stworzony w 2023 roku, nadal jest wystawiany w 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alex Lutz

Urodzony 25 sierpnia 1978 w Strasburgu, Dolny Ren, Alex Lutz pracuje we Francji jako aktor, humorzysta, reżyser, autor dramatyczny, pisarz i reżyser.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alex Métayer

Alex Métayer, urodzony jako Alexandre Marcel Jacques Métayer 19 marca 1930 roku w Berre-l'Étang, był francuskim humorystą. Jego rodzice przenieśli rodzinę do Algierii w 1936 roku, gdzie spędził lata kształtowania się, aż do powrotu do Francji w 1945 roku po II wojnie światowej. Wcześnie wykazał się talentem muzycznym, zdobywając pierwszą nagrodę za grę na klarnecie i pracując jako muzyk, zanim podjął inne role, takie jak animator, sołtys i menedżer rozrywki w Club Med. Métayer rozpoczął swoją karierę we wczesnych latach 60. występując w kabaretach i zyskał znaczącą rozpoznawalność otwierając koncerty George'a Brassensa w Bobino w 1964 roku. Kontynuował budowanie swojej reputacji, uczestnicząc w radiowym programie 'L'Oreille en coin' od 1966 do 1968 roku i występując w różnych prestiżowych teatrach, takich jak Théâtre de la Ville, Olympia i Casino de Paris. Jego styl komediowy polegał na noszeniu białego garnituru na scenie i obserwacji zwykłych ludzi, często z wykorzystaniem akcentu 'pied-noir' z czasów spędzonych w Algierii. Prezentował również programy w Bobino, w tym ‘Les femmes et les enfants d’abord’ w 1983 roku. Przez całą swoją karierę Métayer stworzył wiele solowych występów, rozpoczynając od 'Mémoire d'un amnésique' w 1975 roku, a następnie tytułami takimi jak 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO' i 'Merci disco.' Wyreżyserował trzy filmy: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988) i 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). W 1993 roku jego spektakl 'L'Opéra comique' zapewnił mu Grand Prix de l'humour od Sacem oraz nominację do nagrody dla najlepszego humorysty na Victoires de la musique. Jego ostatni występ, 'Alex perd la tête,' zaprezentowany w 2000 roku w Théâtre du Palais Royal, charakteryzował się profesorskim tonem i refleksjami nad postawami ludzi. Alex Métayer zmarł 21 lutego 2004 roku w Levallois-Perret na raka i został pochowany na cmentarzu Montparnasse; ulica w Berre-l’Étang nosi jego imię.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alexandre Astier

Alexandre Astier to wszechstronny francuski artysta, urodzony 16 czerwca 1974 roku w Lyonie. Jest osobą o wielu talentach i podejmuje się ról humorysty, scenarzysty, kompozytora, reżysera, montażysty, pisarza, a także aktora. Jego rodzice, Lionnel Astier i Joëlle Sevilla, również są aktorami i producentami, co przyczyniło się do jego wczesnego zetknięcia z sztuką performatywną. Pochodzenie rodziny Alexandre’a Astiera to paternalne korzenie z regionu Gévaudan oraz maczesta pochodzenia włosko-hiszpańskiego, a on jest przyrodnim bratem aktora Simona Astiera. Artystyczna podróż Astiera rozpoczęła się od formalnego szkolenia muzycznego; studiował muzykę w Konserwatorium w Lyonie, rozpoczynając naukę w wieku sześciu lat, koncentrując się na kontrabasie, orkiestracji i chórach, a później uczęszczał do Amerykańskiej Szkoły Nowoczesnej Muzyki w Paryżu w 1989 roku. Ukończył również studia z zakresu aktorstwa i scenariopisu. Do jego wczesnych prac należą pisanie i występy w sztukach takich jak 'Le Jour du froment' i 'Nous crions grâce', oraz współtworzenie, gra aktorska i komponowanie muzyki do krótkich filmów, takich jak Soyons sport i Un soupçon fondé sur quelque chose de gras w 2001 roku. Krótkometrażowy film Dies Irae , który wyreżyserował w 2002 roku, posłużył jako fundament dla jego najbardziej rozpoznawalnego dzieła, Kaamelott . Głównie znany jest z Kaamelott , serialu telewizyjnego, który stworzył, wyreżyserował, napisał, montował, skomponował i w którym grał od 2005 do 2009 roku, początkowo nadawany na M6. Czterech z jego siedmiu dzieci pojawiło się w serialu. Astier zagrał również w filmach takich jak Hey Good Looking! (2006), Asterix at the Olympic Games (2006), LOL (2009) i All Three of Us (2015). Wyreżyserował David et Madame Hansen (2012) oraz był współreżyserem filmów animowanych Asterix: The Mansions of the Gods (2014) i Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018). Wystąpił również w programach komediowych takich jak Que ma joie demeure! (2012) i L'Exoconférence (2014). Obecnie adaptuje Kaamelott na trylogię filmową, a pierwszy film, Kaamelott: Premier Volet , został wydany w 2021 roku. Planuje również opublikować serię powieści graficznych, Kaamelott Résistance , aby wypełnić lukę między serialem telewizyjnym a nadchodzącymi filmami, a zdjęcia do tego projektu rozpoczęły się w styczniu 2019 roku. Alexandre Astier posiada zamek w Ardèche, gdzie przechowuje swoje instrumenty muzyczne.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alma Brami

Alma Brami to francuska pisarka, znana ze swojej pracy zarówno jako powieściopisarka, jak i dramaturg. Po raz pierwszy zyskała uznanie w 2008 roku publikacją powieści „Bez niej”, która zdobyła liczne nagrody. Po tym początkowym sukcesie kontynuowała publikowanie powieści, takich jak „Pozostawili ją tam” w 2009 roku i „Dopóki jesteś szczęśliwa” w 2010 roku. Te pierwsze trzy powieści zostały przetłumaczone i opublikowane w Chinach we wrześniu 2011 roku, poszerzając jej czytelnictwo na arenie międzynarodowej. Dalszy rozwój jej twórczości literackiej nastąpił dzięki „To dla twojego dobra” w 2012 roku i „Lolo” w styczniu 2013 roku, a także „Gdybym przyniosła kwiaty” w latach 2014 i 2016. Kreatywne przedsięwzięcia Brami wykraczają poza powieści. W 2011 roku opublikowała swoją pierwszą książkę dla dzieci, 'Moi, j’aime pas comme je suis.' Napisała również monolog 'Mardi c'est le jour du poulet' na festiwal 'Le Paris des femmes' w 2016 roku, który później tego samego roku został przepisany jako 'L’Ombre'. Do jej ostatnich prac należy powieść 'Ils sont moi, je suis eux,' wydana w 2023 roku. Ponadto Brami jest scenarzystką filmową i współtworzyła scenariusz filmu 'A Dangerous Game' z Karine Silla. Ten dramat, którego akcja skupia się na parze i ich gościu, produkowany jest przez Thelma Films i planowany do premiery we Francji 20 stycznia 2027 roku pod tytułem 'Un jeu dangereux,' z planowaną adaptacją filmową jej powieści 'Qui ne dit mot consent'. Poezja Brami obejmuje również literaturę dziecięcą, w tym książkę „Je ne veux plus être un loup” (Nie chcę być wilkiem), skierowaną do dzieci od 3. roku życia. Ta książka, z ilustracjami Aurélie Grand, porusza temat uprzedzeń i stereotypów wobec zwierząt poprzez historię, w której różne zwierzęta – w tym wilk, świni, koza, ślimak, dżdżownica, krokodyl, niedźwiedź i mysz – buntują się przeciwko swoim negatywnym reputacjom i organizują imprezę, aby dbać o siebie nawzajem. Książka jest opisywana jako oda do wolności i braterstwa, zachęcająca czytelników do wyrwania się z ograniczeń i bycia sobą. Od 2024 roku prowadzi wywiady w ramach serii „Alma invite”, kontynuując swoje zaangażowanie w kontakt z publicznością i innymi twórcami.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean- Hugues Lime

Jean- Hugues Lime, urodzony 2 8 grudnia 1958 r. w Montferleil, jest francuskim aktorem, który podjął pierwsze kroki w Théâtre de Bouvard; Pracuje także jako reżyser i pisarz.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean- Marie Prosler

Jean- Marie Prosler, urodzona 2 5 lutego 192 roku w Montargis (Loiret) i zmarła 15 listopada 1997 roku w Évreux (Eure) był francuskim aktorem, humorem i pisarzem. Jeśli nie, nigdy nie grał nic poza drugorzędnymi rolami w kinie, był w stanie ujawnić swoje poczucie komedii w wielu szkicach, a nawet w reklamach. Postać, która sprawia, że najbardziej pamiętny w XXI wieku jest Solcarlus, centralnej postaci spotu reklamowego "Le Péplum", w reżyserii Dino Risi za promocję detergentu Terra przez S.C. Johnson.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean-Guy Fechner

Jean-Guy Fechner, urodzony 2 marca 1947 roku w Agen we Francji, jest wszechstronnym artystą. Określa się jako aktor, humorysta, kompozytor, perkusista i producent. W jego rodzinie znajduje się brat, Christian Fechner, który również jest producentem, oraz syn, Sébastien Fechner, który wykonuje ten sam zawód. W wieku 79 lat zbliża się do 80. urodzin, które obchodzi 2 marca. Kariera Fechnera rozpoczęła się w czerwcu 1966 roku, kiedy dołączył do zespołu muzycznego Les Charlots, pierwotnie znanego jako Les Problèmes. Zastąpił Donalda Rieubona na perkusji i pozostał członkiem zespołu do czerwca 1976 roku. W tym czasie Les Charlots zyskali uznanie dzięki parodiom sugestywnych piosenek i osiągnęli znaczny sukces filmowy, w tym występy w La Grande Java , Les Bidasses en folie oraz Le Grand Bazar . Zespół przeszedł kilka zmian nazw, zanim ostatecznie przyjął nazwę Les Charlots. Warto zauważyć, że Les Problèmes otworzyli koncert The Rolling Stones w 1966 roku. Opuścił zespół po nakręceniu Bons baisers de Hong Kong . Po odejściu z Les Charlots, Fechner pracował w Studios Fechner ze swoim bratem. Jego filmografia obejmuje role w około dziesięciu filmach między 1970 a 1975 rokiem, a także epizodyczne role w późniejszych produkcjach takich jak Trop c'est trop i Au bistro du coin . Grał również w filmach takich jak Fools Run Amok in Spain (1972) i The Cardboard Box (2004). Fechner komponował muzykę do kilku filmów, w tym do Les fous du stade , Les Charlots font l'Espagne i Bons baisers de Hong Kong . Nadzorował kampanię reklamową dla Les Bronzés 3 . W 1975 roku pełnił rolę aktora i producenta muzycznego w filmie Best Kisses from Hong Kong . Wziął udział w dokumencie z 2013 roku, Les Charlots Intime , a w maju 2016 roku ponownie połączył siły z Les Charlots, aby świętować swoje 50. rocznicę, występując na żywo po przerwie trwającej prawie 40 lat. Dołączył ponownie do Les Charlots w 2014 roku i pozostaje ich członkiem. Kariera Fechnera trwała 43 lata i obejmowała występy w serialach telewizyjnych i filmach. Wystąpił w programie Vivement dimanche z Les Charlots w 2008 roku i został członkiem 'Les Grosses Têtes' w 2013 roku. W 2014 roku wziął udział w rejsie muzycznym dla seniorów do Hiszpanii, a w 2012 roku wydał książkę Définitivement Charlots . Wystąpił w sztuce teatralnej Les Vieux fourneaux w 2022 roku. Fechner doznał udaru mózgu (AVC) w 2022 roku. Obecnie prowadzi spokojne życie z dala od kamer.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean-Jacques Peroni

Jean-Jacques Peroni to francuski komik, urodzony 21 lutego 1953 roku, choć niektóre bazy danych podają rok urodzenia 1955. Dorastał w Paryżu i uczęszczał do liceum Voltaire w 11. dzielnicy. Jego ojciec, Victor Peroni, był dziennikarzem sportowym, który pracował dla takich publikacji jak L'Equipe, France Football i magazyn Football. Peroni rozpoczął swoją karierę pisząc sztuki dla café-théâtres w latach 70., czasami wspólnie z Jean-Paulem Sèvres i innymi komikami, takimi jak Jean-Hugues Lime. Jest żonaty i ma syna o imieniu Jules. Styl komediowy Peroniego opiera się na grach słownych i kalamburach, często opisywany jako dowcipny język i różowe myślenie. Pisał i wystawiał sztuki, takie jak 'Couple moi l'souffle' (1979), 'Les blaireaux sont fatigués' (1982) oraz 'J'aurais pu être votre fils' (1982). Od 1982 roku brał udział w programie telewizyjnym 'Le Théâtre de Bouvard'. Pisał również dla magazynów takich jak Hara-Kiri i La Grosse Bertha. Często nazywany jest Peroni. Jego twórczość charakteryzuje się goryczą, ale też humorem, a on sam nie szczędzi nikogo – kobiet, artystów, polityków ani tematów tabu. Znaczna część kariery Peroniego koncentrowała się na jego współpracy z Laurentem Gerrą. Wspólnie prowadzili program 'En route vers l'an débile' na Europe 1, a później 'Le Grand Juron' i 'Un doigt dans l'actu' na RTL począwszy od 2007 roku. Stworzyli pierwszy solowy występ Laurenta Gerra w 1999 roku i kontynuowali współpracę przy kolejnych przedstawieniach. Napisał trzy płyty CD wykonywane przez Laurenta Gerrę: singiel 'Ma cabane au fond du jardin' oraz kompilacje 'RTL Élections matinales' i 'Élections matinales volume 2'. Peroni był stałym uczestnikiem programu radiowego 'Les Grosses Têtes' od maja 1998 do kwietnia 2021 roku, wygrywając Le Grand Concours des Grosses Têtes cztery razy (2004, 2005, 2006, 2008). W marcu 2021 roku publicznie skrytykował 'Les Grosses Têtes' i Laurenta Ruquiera, co doprowadziło do jego odejścia po 22 latach. Jest autorem kilku książek, w tym 'Les Carnets d'un malfaisant' (2004) i 'Remettez-nous ça' (2008).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Jean-Marie Bigard

Jean-Marie Bigard, urodzony 17 maja 1954 roku w Fontaine-Luyères, w departamencie Aube, jest francuskim komikiem, aktorem, pisarzem i reżyserem. Obecnie ma 72 lata. Pochodzi z rodziny o skromnych środkach; był czwartym i ostatnim dzieckiem, jego ojciec był rzeźnikiem, który zaprzestał pracy z powodów zdrowotnych, a matka pracowała w podwykonawcu branży motoryzacyjnej. Lata spędzał na farmie w Aube z rodzinną babcią i dziadkiem. Bigard miał problemy ze szkołą, powtarzał czwartą klasę, ale ukończył BEP (certificat d'études pratiques) z zakresu mechaniki ogólnej w wieku 16 lat. Przez krótki czas pracował na stacji benzynowej, a później założył firmę zajmującą się sprzedażą używanych Citroën Traction Avants. Do jego wczesnych doświadczeń należało pracę w fabryce w celu uzyskania zasiłku dla bezrobotnych oraz pracę jako barman w Troyes, aby wesprzeć matkę, która cierpiała na poważną chorobę. Bigard rozpoczął karierę występując jako komik stand-upowy i tworząc materiały do programów z krótkimi scenkami. Zdobył szersze uznanie w połowie lat 80. i napisał ponad 100 scenek dla programu "The Class" z Laurentem Baffie. Pisał również dla grupy komediowej Dummies w programie "Nowhere". Jego solowe występy, rozpoczynając się od "You Said Bigard" (1988), są we Francji znane z tego, że są wulgarne i konfrontacyjne. W trakcie swojej kariery Bigard wystąpił w licznych filmach, w tym w "Philosophale" (2001), "Clérambard" (2010), "Profesjonalne sekrety doktora Apfelglück," "Arlette," "The Box" i "And Now... Ladies and Gentlemen" (2002). Nadużywał głosu Beefy we francuskiej wersji filmu "Little Nicky" oraz wyreżyserował, napisał i zagrał w "The Soul-Sister" (1999). Jego najwyżej oceniane dzieło na Rotten Tomatoes to "And Now... Ladies and Gentlemen" z oceną 47%. Kariera Bigarda wykracza poza film i telewizję; występował na Paris-Bercy Arena oraz Stade de France. Prowadził audycję radiową 'Les pieds dans le plat' na Europe 1 od 2014 do 2016 roku. Jego życie prywatne obejmuje małżeństwa z Claudią Bigard (1991-2009) i Lolą Marois (od 2011), z którą ma bliźniaki o imionach Jules, Florian Jourda i Bella, a także córkę Sashę. Lola Marois publicznie broni prawa Bigarda do wolności słowa i opisuje ich relację jako 'bezwarunkowe połączenie'. Ostatnio Bigard zmaga się z problemami zdrowotnymi, w tym upadkiem w marcu 2024 roku, trudnościami z chodzeniem, rehabilitacją oraz ujawnieniem trzech udarów (AVC) w lipcu. Obecnie jest pod odpowiednią opieką medyczną i pojawił się z Laurentem Baffie. Pomimo tych obaw, Lola Marois dzieli się informacjami na temat jego samopoczucia, a on niedawno wystąpił w programie ‘Tout beau tout n9uf’ 9 czerwca 2026 roku, opisany jako będący w dobrej formie.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Muriel Robin

Muriel Robin to francuska humorystka, aktorka, reżyserka i kierowniczka teatralna urodzona 2 sierpnia 1955 roku w Montbrison (Loire). Jej rodzicami byli Antoine Robin i Aimée Marie Joséphine Rimbaud, handlarze obuwiem. Była najmłodsza z trzech córek, miała dwie siostry, Nydię i Martine. Po zmaganiach ze szkołą i dwukrotnym niezdaniu egzaminu maturalnego, pracowała w sklepie obuwniczym prowadzonym przez jej rodzinę od 1975 do 1976 roku. W 1977 roku przeniosła się do Paryża, aby studiować aktorstwo w Cours Florent, a następnie została przyjęta do Narodowego Konserwatorium Sztuk Scenicznych w Paryżu, gdzie ukończyła studia w 1980 roku z wyróżnieniem. Po ukończeniu konserwatorium na krótko wróciła do sprzedaży butów w Saint-Étienne. Jej kariera nabrała tempa, gdy dołączyła do teatralnej trupy Rogera Loureta, Les Baladins en Agenais, w Monclar w 1981 roku, gdzie poznała Elie Semouna i Annie Grégorio. Styl komediowy Muriel Robin obejmował współpracę z Pierre Palmade, którego uważała za swoje męskie alter ego. Wspólnie napisała i wystąpiła w spektaklu "Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine" w 1987 roku, a szersze uznanie zdobyła dzięki programowi telewizyjnemu "La Classe" pod koniec lat 80. XX wieku. Jej pierwszy solowy występ, "Les majorettes se cachent pour mourir," miał premierę w 1988 roku i był reżyserowany przez Rogera Loureta. W latach 90. wystąpiła w sztukach takich jak "Tout m’Enerve", "Bedos-Robin", "Feu la Ma La Mère" oraz "On purge Bébé", a w 1997 roku zagrała w filmie "Les Visiteurs 2". W 2007 roku otrzymała Międzynarodową Nagrodę Emmy za rolę w filmie telewizyjnym "Marie Besnard, l'empoisonneuse." Od 2001 roku angażuje się w działalność "La Chaine de l’Espoir" i wspierała koncerty Enfoirés od 1992 do 2007 roku. Obecnie przygotowuje nowy spektakl, który łączy surrealistyczną fantazję z wrażliwą poezją, mając na celu "ponowne zaczarowanie" życia.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Francja 214

Wielka Brytania 325

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Albert Algoud

Albert Meslay

Alex Lutz

Alex Métayer

Alexandre Astier

Alma Brami

Jean- Hugues Lime

Jean- Marie Prosler

Jean-Guy Fechner

Jean-Jacques Peroni

Jean-Marie Bigard

Muriel Robin

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?