Küresel Yetenek Rehberi

Komedyenler Rehberi

Komedyen profillerine, biyografik özetlere, menşe ülkeye ve resmi bağlantılara göz at.

1810 komedyenler

Dany Boon

Dany Boon, 1966 doğumlu Daniel Farid Hamidou, oyuncu, yönetmen, senarist ve yapımcı olarak çalışan çok yönlü bir Fransız figürüdür. Fransa'nın Armentières (Nord) şehrinden gelir ve ailesinin kökenleri çeşitlidir; babası Ahmed Hamidou, 1930 yılında Cezayir'de doğmuş ve 1992 yılında Lille'de ölmüşken, annesi Danièle Ducatel Fransızdır. Boon'un üç evlilikten beş çocuğu vardır. 2002 yılında Yahudiliğe geçmiştir. Boon'un kariyeri 1990'larda sahne gösterileri yaparak ve Paris'te pantomim yaparak para kazanarak başladı. Belçika'nın Tournai kentindeki École supérieure des arts Saint-Luc'de grafik sanatları eğitimi aldı. Kendisini bir televizyon dizisindeki Amerikalı avcı Daniel Boone'dan ilham alarak Dany Boon sahne adını benimsedi. Erken dönem performansları arasında açık mikrofon geceleri ve askerlik hizmetinden kaçınmak için sokak pantomimi gösterileri yer aldı. 1992'den itibaren tek kişilik gösteriler yapmaya başladı; genellikle talihsizliklerini paylaşan çeşitli karakterleri canlandırıyor ve sıradan durumlara dayalı skeçler sergiliyordu. Patrick Sébastien, 1993 yılında onun yapımcısı oldu. Çığırını 2008’de Welcome to the Sticks ( Bienvenue chez les Ch'tis ) filmiyle açtı; bu filmi yönetti ve başrolünü üstlendi. Film büyük bir gişe başarısı yakaladı, Fransız rekorlarını kırarak dünya çapında 26,7 milyondan fazla seyirci çekti, bunların 20,49 milyonu Fransa’da gerçekleşti ve böylece Fransa'nın en çok hasılat yapan filmi oldu. Boon bu projeden 26 milyon € kazandı. Raid dingue (2017) filmiyle birlikte César du public ödülünü de kazanan, popüler filmler yönetmeye ve yapımcılığını yapmaya devam etti; ayrıca Rien à déclarer (2010), Supercondriaque (2014) ve La Ch'tite Famille (2018) gibi filmleri de yönetti. Aynı zamanda Frozen filmlerinin Fransız dublajında Olaf’ın seslendirmesini yaptı. 2003 yılında, Ch'ti lehçesinde sahnelenen bir gösteri olan Dany Boon à s’baraque et en ch’ti ’yi yayınladı ve La Vie de chantier adlı oyunu yönetti. 2005 yılında Joyeux Noël filmindeki rolüyle En İyi Yardımcı Oyuncu César Ödülü'ne aday gösterildi. 26 DB Productions gibi şirketler aracılığıyla Boon film yapmaya devam ediyor. 2022'de 6 milyon Euro dolandırıldı. Komedi tarzı, gözlemci mizah ve karakter odaklı anlatılara köklü bir şekilde bağlı kalmaya devam ediyor ve genellikle deneyimlerinden ve kuzey Fransa'nın kültüründen besleniyor. 1998'de Bimboland filminde yer aldı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Georges Bernier

Georges Bernier, geniş çapta Profesör Choron olarak tanınan, Fransız bir mizah yazarı, yazar ve gazeteciydi. 21 Eylül 1929'da La Neuville-aux-Bois (Marne) doğdu ve erken yaşta zorluklar yaşadı; annesi, kapıcı olarak çalıştığı sırada vefat etmesiyle on bir yaşında yetim kaldı. O yaşta ilkokulu bitirdi ve ardından 6. BCCP'de 28 ay boyunca görev yaptı ve toplamda dokuz yıl havadan birlikler (TAP) içinde geçirdi. Bu deneyim ve Fransa'ya döndükten sonra yaşadığı tüberküloz hastalığı, muhtemelen daha sonraki hicivli çalışmalarını etkilemiştir. Bernier'in basın alanındaki kariyeri, bir kolportajcı ve ardından hicivli gazete Zéro 'nun satış şefi olarak başladı. 1960 yılında François Cavanna ve Fred ile birlikte etkili aylık dergi Hara-Kiri 'nin kuruluşunda kilit rol oynadı. Derginin adı ve ilk yeri Choron Caddesi'nden kaynaklandı ve bu da onun takma adını oluşturdu. Bernier, Hara-Kiri 'ye yazarlık ve fotoğraf düzenlemesi yaparak önemli katkılarda bulundu ve aynı zamanda Les éditions du Square için sahte reklamlar ve fotomontajlar oluşturdu veya yer aldı; bu yayın evi, 1962'de editörler taşındığında kuruldu. Katılımı basılı medyayla sınırlı kalmadı; Jean-Christophe Averty'nin televizyon programı Les Raisins verts 'te yer aldı ve daha sonra 1970'te kurulmasından sonra düzenli olarak Charlie Hebdo 'ya katkıda bulundu. Bernier, kariyeri boyunca çeşitli komedi yollarını araştırmaya devam etti. 1988'de "fiches bricolages"larını televizyona uyarladı ve Jean-Michel Ribes'ın Merci Bernard programında yer aldı. 1996 yılında Radio Nova'da Aure Atika ile yaşanan kamusal tartışma, tartışmalı söylemlere girmeye istekli olduğunu gösterdi. Ayrıca çocuklara yönelik medyaya da girdi ve Grodada dergisini yarattı. Komedyen Michèle Bernier'in babası ve oyuncu Charlotte Gaccio'nun dedesiydi. Georges Bernier, 10 Ocak 2005'te Paris'teki Necker-Enfants Malades Hastanesi'nde hayatını kaybetti ve Montparnasse Mezarlığı'na defnedildi. Hayatını ve Fransız mizahındaki çok yönlü figür olarak eserini onurlandırmak amacıyla 2008 yılında Choron Dernière adlı bir belgesel yayınlandı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Patrick Timsit

Patrick Timsit, 15 Temmuz 1959'da Cezayir, Algier'de doğdu ve Fransız bir komedyen, yazar ve film yönetmenidir. Ailesi, Cezayir Savaşı nedeniyle iki yaşındayken Fransa'nın anakarasına taşınmıştır. Çocukluğunu ebeveynlerinin deri eşya atölyesinde geçirmiş ve birden fazla okulu bıraktıktan sonra dışarıdan bir baccalauréat D derecesi almıştır. 1983 yılında kendi emlak ajansını açarak kısa bir süre emlak işine girmiş; bu deneyim daha sonra 'Les Petites Annonces' komedi skeçi için ilham kaynağı olmuştur. Ebeveynleri Yahudi Sefarad kökenliydi ve o da Cezayir Yahudisi soyundan gelmektedir. Timsit'in kariyeri hem ekranda hem de sahnedeki çeşitli roller içeriyor. Fransa Kralı VIII. Charles'ı Sans peur et sans reproche (1988) filminde ve Michou'yu La Crise (1992) filminde canlandırdı; bu performansıyla En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu César Ödülü'ne aday gösterildi. Özellikle komedi filmi Un indien dans la ville ile tanınıyor. Ayrıca Mayrig (1991) filminde Garbis olarak ve Une époque formidable… (1991) filminde rol aldı. 1990'ların başlarında televizyon programlarındaki keskin komik tonuyla tanındı. Pédale douce (1996) filmini birlikte yazıp başrolünü üstlendi ve bu performansıyla En İyi Erkek Oyuncu, En İyi Özgün Senaryo veya Uyarlama ve tekrar En İyi Erkek Oyuncu César Ödülü'ne aday gösterildi. Komedisi sıklıkla politika, ırkçılık, antisemitizm ve İsrail-Filistin çatışması gibi hassas konulara değiniyor. Timsit, oyunculuğun yanı sıra yönetmenlik yeteneğini de kanıtlamıştır. Quasimodo d'El Paris (1999) filmini yönetip başrolü üstlenmiş ve L'Américain (2004) filmini yönetmiştir. The Monster (1994), Hercules (1997), Atlantis: The Lost Empire (2001), Shark Tale (2004) ve Dragon Hunters (2008) gibi birçok film için Fransız dublajı yapmıştır. 2006 yılında Rendez-vous en terre inconnue programında yer almıştır. Fransız sinemaya katkılarından dolayı César Ödülü'ne dört kez aday gösterilmiştir. Dalida (2017), The Last Mercenary (2021), Brother and Sister (2022) ve It Takes Two to Tango (2025) gibi son filmlerdeki rolleriyle oyunculuğa devam etmektedir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Ramzy Bedia

Ramzy Bedia, Fransız bir oyuncu, senarist, film yönetmeni, yapımcı ve mizah ustasıdır. 10 Mart 1972'de Paris'in 16. arrondissement'inde doğdu; Cezayir kökenlidir, ebeveynleri Kabilya ve Oran'dan gelmektedir. Çocukluğunu Hauts-de-Seine bölgesindeki Gennevilliers'de geçirdi ve Melha Bedia adında bir kız kardeşi vardır; o da eğlence sektöründe çalışmaktadır. Bedia, 1994 yılında Galeries Lafayette'de çalışırken Éric Judor ile tanıştığı, kariyerinin dönüm noktası olan bu yılda komedyen olarak çalışmaya başladı. Bedia, Éric Judor ile birlikte Éric ve Ramzy ikilisi olarak önemli bir tanınma kazandı. Ortaklıkları 1994'te başladı ve hızla başarıya dönüştü; kendi televizyon şovları Les Mots d'Éric et Ramzy , M6 kanalında yayınlandı. Ayrıca Jamel Debbouze ile birlikte 1998 yapımı televizyon dizisi H ’de de yer aldılar. İkili arasındaki iş birliği sinemaya da taşındı; 2000 yapımı La Tour Montparnasse Infernale filmini birlikte yazdılar ve başrollerini paylaştılar; Bedia'nın bir camcı rolüyle canlandırması bir dönüm noktası oldu. Diğer dikkat çekici iş birlikleri arasında Les Dalton (2004) ve Double Zéro (2003) yer alıyor. Judor ile yaptığı çalışmaların ötesinde, Bedia çeşitli bir filmografisi oluşturdu. 1999'da Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère! filminde rol aldı ve ardından Once Upon a Time in the Oued (2005), Bled Number One (2006) ve Neuilly Yo Mama! (2009) gibi filmlerde yer aldı. 2018'de The Adventures of Spirou and Fantasio filminde kötü karakter Zorglub rolünü üstlendi ve Taxi 5 (2018) ve Call My Agent! (2017) filmlerinde de boy gösterdi. Bedia aynı zamanda farklı komedi türlerini de keşfetti, Quentin Dupieux'nun etkisiyle deneysel komediler olan Hibou (2016) ve Seuls Two (2008)'yu ortak yazdı ve yönetti. 2011'de Halal police d’État filmi için Judor ile yeniden bir araya geldi. Filmde çalışmaya devam ediyor, Merveilles à Montfermeil (2020) ve Balle perdue (2020) gibi yapımlarda rol alıyor. Şu anda Bedia, göçmenlik konusunu mizah yoluyla ele almayı amaçlayan yeni bir film olan Le jour où tous les Arabes sont partis 'yi geliştiriyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Richard Cairaschi

Richard Cairaschi, Fransız bir oyun yazarı, yönetmen, mizahçı, yazar ve müzisyendir. Fransa'nın Nice şehrinde doğmuş olup, Nissart bölgesine derinden bağlı bir komedyen ve sahne sanatçısıdır. Ailesinin bu bölgedeki kökleri 13. yüzyıla kadar uzanır ve Sospel, Vieux-Nice ve Berre-les-Alpes gibi yerlerden sıkça ilham alır. Cairaschi kariyerine bir grafik tasarımcı olarak başladı ve Mauris Sgaravizzi için albüm kapakları tasarladı. İlk sahne performansını 1986'da Cagnes'de gerçekleştirdi; başlangıçta mandolin çaldı, ardından tiyatroya geçiş yaptı. Oyunculuk debut'u Débi Débo topluluğu ile oldu; bu topluluk 1987'de sahneye çıktı ve “La Banda dou Païoun” tarafından coşkuyla karşılandı. Noëlle Perna ile birlikte 1984'ten 1986'ya kadar Radio France Côte d'Azur'da yayınlanan 'Le bar des oiseaux' adlı radyo programı, önemli bir başlangıç adımı kanıtladı. Daha sonra, Noëlle Perna ile birlikte 1986'dan 1997'ye kadar FR3 bölgesinde haftalık olarak yayınlanan hicivli komedi 'Le bar des oiseaux'u yarattı; bu oyun ona başarı getirdi ve sanatsal kariyerinin başlangıcını işaret etti. Cairaschi’nin komedisi, Nissart bölgesinden karakterlere odaklanıyor ve onları şefkatle tasvir ederek sevimli hale getiriyor. Mizahı, 'pantaï' duygusu ve tipik bir Nissarda hayal gücüyle karakterize ediliyor. 'L'accordéoniste' (1996) gibi birçok oyun yazdı, yönetti ve sahneledi ve 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 - bir müzikal komedi), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) ve 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010) gibi diğerlerini ise ortaklaşa yazıp sahneledi. Ayrıca 'La belle époque' (2008) ve 'Une page à part' (2006) gibi oyunları da yönetti. 'Perque non' (1984) ve daha yakın zamanda 'ISSA' (2020) gibi birçok tek kişilik gösteri yarattı. Cairaschi, tiyatronun tüm sanat formlarını birleştirmek için bir yol olduğuna inanıyor ve yirmi yılı aşkın süredir Nice çevresindeki tiyatrolarda performans sergiliyor. 2006 yılında 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés' ve 2013 yılında 'La Blette et le Cougourdon' kitaplarını da yayınladı; bu da kabaklara (cougourdons) olan tutkusunu yansıtıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Robert Castel

Robert Castel, 21 Mayıs 1933'te Cezayir, Bab El Oued'de Robert Moyal olarak doğdu, Fransız bir komedyen ve oyuncuydu. Erken hayatı müziğe derinlemesine bağlıydı; annesi Lili Labassi, Chaabi müziği söyleyip besteleyen bir şarkıcı-söz yazarıydı ve babası da Lili Labassi (Élie Moyal) adıyla tanınıyordu, o da chaâbi müziğin ustasıydı. Castel, tar ve gitar çalarak babasını eşlik etmesiyle kariyerine başladı ve Fransızca-Arapça şarkılar seslendirdi. Başlangıçta müzikal bir yol izledi, daha sonra oyunculuğa geçiş yaptı. Castel, kariyerine Cezayir merkezli Bölgesel Drama Sanatı Merkezi (Centre régional d'art dramatique) topluluğunun bir üyesi olarak tiyatroda başladı. Özellikle 'La Famille Hernandez' oyununda Robert karakterini canlandırarak, Pied-Noir topluluğunun deneyimlerini konu edinen oyunda yer aldı. Film kariyeri 1957'de, 24 yaşında, 'Les Amants de demain' ve 'Witness in the City' filmlerinde rol alarak başladı. 20. yüzyıl boyunca oyunculuğa devam etti ve yaklaşık dört on yıl boyunca birçok komedide rol aldı. 'Un idiot à Paris' (1967), 'Elle court, elle court la banlieue' (1972), 'Le Permis de conduire' (1973) ve 'Le Grand Blond avec une chaussure noire' (1972) gibi filmlerde başrol oynadı ve ayrıca 'Les Saintes Chéries' dizisinde de yer aldı. Castel ve eşi, oyuncu Lucette Sahuquet, 1987'de hayatını kaybetti, sık sık komik skeçler birlikte sahnelediler; genellikle 'pied-noir' tarzında. Castel ve Sahuquet, Frank Sinatra, Marlene Dietrich ve Philippe Clay gibi tanınmış isimler için sahne alan bir performans ikilisidir. Aynı zamanda 'Les Grosses Têtes' ve 'Jeux de 20 heures' gibi radyo programlarında yer almışlar ve 'Les Grosses Têtes’ (RTL) ve ‘Les Jeux de 20 heures’ (France Régions 3) gibi televizyon programlarında boy göstermişlerdir. 2011 yılında 'El Gusto' filmine katkıda bulunarak hem bir rolü canlandırmış hem de orkestrada keman çalarak performans sergilemiştir. 1960'lardan 1980'lere kadar olan Fransız pop kültürünü inceleyen 2017 belgeseli 'Les Magnifiques'teki yer alması, o döneme olan etkisini vurgulamıştır. Castel, 2011 yılında Liyakat Nişanı Şövalyesi unvanını almıştır. Hastalık geçirdikten sonra 5 Aralık 2020'de Paris’teki Hôpital de la Pitié-Salpêtrière’de vefat etmiş; cenazesi 9 Aralık’ta Pantin Mezarlığı’nda defnedilmiştir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Romain Bouteille

Romain Bouteille, 24 Mart 1937'de Paris'te doğan çok yönlü bir Fransız sanatçısıydı. Bir oyun yazarı, oyuncu, komedyen ve şarkıcı olarak tanımlıyordu ve kariyeri onlarca yılı kapsıyordu. Genç yaşlardan itibaren sanatsal özgürlüğe duyduğu arzuyu göstermiş, mesleğinin herhangi bir saatte diploma veya gerçek iş gerektirmeden çalışmasına olanak tanıyan bir iş bulmak olduğunu belirtmişti. Bouteille'in gençlik yıllarında izcilik faaliyetleri de yer almıştır. Performansa girişi, 1966'da Théâtre de la Vieille-Grille'de ilk tek kişilik gösterisiyle başlamıştır. Bouteille'nin kariyerindeki dönüm noktalarından biri 1968'de Café de la Gare topluluğunu kurmasıyla yaşandı. Bu mekân ve diğerleri, birçok sanatçının kariyerini başlatmaya yardımcı oldu ve o, café-théâtre'ın öncüsü olarak kabul ediliyor. İlk grupta Coluche, Sotha, Henri Guybet, Patrick Dewaere ve Miou-Miou bulunuyordu. Bouteille ile ortağı Sotha, 1968'de Sotha'nın Patrick Dewaere ile evlenmesiyle ayrıldı. Bouteille’nin eserleri genellikle anarşist temaları işler; özgürlükçü fikirlerden ilham alan yaklaşık otuz oyun yazdı ve toplamda etrafında otuz oyun yazdı. Oyunculuk kariyerinde Le Feu follet ve The Distrait gibi filmlerde yer aldı ve Roman Polanski’nin 1976 yapımı The Tenant filminde Simon karakterini canlandırdı. Bouteille'nin çalışmaları IMDb'de belgelenmiştir. Daha sonraki yaşamında Bouteille sanat dünyasına katkıda bulunmaya devam etti. 1988'de oyuncu Saïda Churchill ile evlendi ve 1997'de Marsilya'da doğan Shams adını verdikleri bir oğulları oldu. Aile, 1997 yılında Étampes, Beauce'a taşındı. Aralık 2014'te Bouteille ve Churchill, Étampes'ta 50 koltuklu Les Grands Solistes adlı bir tiyatro açtı. Bu mekan, François Rollin, Albert Meslay, Clair Jaz, Didier Porte, Marc Gélas, Fred Saurel, Paul Adam, Vincent Roca, Christophe Guybet, Jean Vocat, Frédéric Hulné ve Prune Lichtlé gibi yaklaşık elli sanatçıya ev sahipliği yaptı. Romain Bouteille, 31 Mayıs 2021'de solunum yetmezliği nedeniyle 84 yaşında Corbeil-Essonnes'da hayatını kaybetti.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Régis Laspalès

Régis Laspalès, 25 Şubat 1957'de Paris'in 14. bölgesinde doğan Fransız bir komedyen ve oyuncudur. Ailesi Burgonya kökenlidir, özellikle Nuits-Saint-Georges (Côte-d'Or). Lycée Montaigne'e devam ettikten sonra, Paris Güzel Sanatlar Okulu'nda eğitimini sürdürdü ve heykel uzmanlığı alanında güzel sanatlar derecesi aldı. Bundan sonra, oyunculuk eğitimi için Cours Simon'a gitti ve bunu gerçek mesleği olarak kabul etti. Komedi kariyerine başlamadan önce Laspalès, yemekhane yardımcısı olarak Marine Nationale'de görev yaptı. Laspalès’in profesyonel yolculuğu, 1981 yılında Philippe Chevallier ile birlikte ilk gösterileri olan 'Pas de fantaisie dans l'orangeade'yi yaratmalarıyla başladı. Daha sonra Philippe Bouvard onları bularak, 1982 yılında Antenne 2'de yayınlanan ‘Le Théâtre de Bouvard’ programında yer aldılar. Chevallier et Laspalès ikilisi, kendine özgü ifadeleriyle tanınıp diğer performans sanatçıları tarafından sıkça taklit edildi. 'Pipo et Mario' adlı yapım şirketini birlikte yönetiyorlar. 1999 yılında SACEM Mizah Ödülü’nü kazandılar. Ayrıca solo rollerde de yer aldı, özellikle 2005 yılında Laurent Ruquier’nin aynı adlı oyununda Landru rolünü üstlendi ve 2016’dan 2018’e kadar ‘À droite, à gauche’ programında yer aldı. Laspalès ağırlıklı olarak Paris'te, Montparnasse yakınlarında yaşıyor ve Premeaux-Prissey'de bir evine sahip. Ayrıca Premeaux-Prissey'de bağları var ve şarap üretiyor; bu da onu ailesinin Burgonya kökleriyle bağlıyor. Babası, 'kar görmeyen kayak' için Lépine yarışmasında madalya kazanan bir mucit ve fotoğrafçıydı; annesi ise ressamdı. 2026'da kariyerinde bir değişimi simgeleyen 'Régis Laspalès Sonunda Konuşuyor' adlı gösteriyle sahneye solo geri dönüyor. David Bowie'nin sıkı hayranı olarak bilinir ve motorsporuyla ilgilenir, Lotus ve İngiliz otomobilleri gibi spor arabalara sahip olmuştur ve hiçbir Formula 1 Dünya Şampiyonası'nı kaçırmadığını iddia etmektedir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Smaïn

Smaïn Fairouze, profesyonel olarak Smaïn olarak tanınan, Cezayir kökenli Fransız bir oyuncu ve mizah ustasıdır. 3 Ocak 1958'de, o dönemde Fransız Cezayiri'nin bir parçası olan Cezayir'in Kostantina şehrinde doğdu. Ailesi bilinmiyor; bir evlat edinme yoluyla büyüdü. Evlat edinme babası Kabili kökenli bir bekçi, annesi ise bir hizmetçiydi. Çocukluk döneminde Smaïn, sivil hastanelerde bulunduğunu ve daha sonra bir yetimhanede yaşadığını yaşamıştır. Notre-Dame de Saint-Mandé okulu ve Lycée Saint-Michel de Picpus'a gitti ve çocukluğunun uzun yıllarında korolu şarkıcılık yaptı. Smaïn, kariyerine 1980'lerde kafe-tiyatrolarda ve küçük Paris kabarelerinde sahne alarak başladı. Philippe Bouvard'ın Théâtre de Bouvard'ına katıldı ve burada Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus ve Seymour Brussel ile tanıştı. Birlikte Les Cinq adlı bir komedi grubu kurdular ve birkaç yıl boyunca turne yaptılar. Solo kariyeri, 1986'da Uluslararası Performans Oyuncuları Festivali'nde çekilen 'English beur' ve 1989'daki 'T'en veux?' gibi gösterilerle ivme kazandı. 1987'de 'L'Œil au beur(re) noir' filminde yer aldı ve bu film, En İyi İlk Film César Ödülü'nü kazandı. Kariyeri boyunca Smaïn çalışmalarına dair önemli takdirler aldı. 1996'da 'Comme ça se prononce' adlı oyunuyla Molière Ödülü'nü En İyi Tek Kişilik Gösteri dalında kazandı ve ayrıca bir Victoire de la musique ve bir Grand Prix Sacem ödülü aldı. 1992'den 1998'e kadar çeşitli Enfoirés gösterilerinde yer aldı. 2009'da 'La France a un incroyable talent' programında jüri üyesi olarak görev yaptı ve Michel Legrand ile 'Délit de fa dièse' albümünde işbirliği yaptı. 2012'de 'Réactions en chaîne' adlı oyunda sahne aldı. 2024 yılında Smaïn, Ulusal Liyakat Nişanı Şövalyesi unvanına yükseltildi ve performanslarına devam ediyor, 2019'da ‘The Masked Singer’ programında yer alıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Sylvie Joly

18 Ekim 1934'te Paris'in 17. arrondissement'inde doğdu, Sylvie Joly dünyayı 4 Eylül 201 5'te aynı şehrin 7. arrondissement'de bıraktı. Fransız bir aktris ve komedyen olarak tanındı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Tex Tex

Tex olarak bilinen Jean-Christophe Le Texier, 1 6 Nisan 1960 günü, Croisic, Loire-Atlantique'de görür; Fransa'daki bir mizahçı, animator ve aktör olarak çalışıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Titoff

Titoff, gerçek adı Christophe Junca olan Fransız bir mizah sanatçısı ve oyuncudur. 18 Temmuz 1972'de Marsilya'da doğdu ve yaratıcı köklere sahip bir aileden geliyor; babası Gérard Junca bir ressam ve inşaatçı iken, annesi Aline Junca kuaför olarak çalıştıktan sonra ev hanımı oldu. Gençliğinde spor kariyerine yöneldi, kaleci olmayı hedefledi ve kısa bir süre için gençlik kulübünde Zinédine Zidane ile birlikte oynadı. Komediye olan yolculuğu 1989'da Delta-Théâtre'de derslere başladığında başladı. Titoff'un performans kariyeri, 1990'ların başlarında, yaklaşık 1990 yılında Saint-Tropez'deki kardeşinin restoranında sergilediği skeçlerle ivme kazandı. Anthony Sajan-Parker, Jean-Jerôme Esposito, Clara Michel ve Réda Ben Hassen ile birlikte Les Locos adlı bir komedi grubu kurdu. 1995'te Chocolat-Théâtre'de ilk tek kişilik gösterisini yarattı ve Romain Bouteille'den beğeni topladı. Kısa bir süre sonra Jean-Luc Delarue onun çalışmalarına ilgi duydu ve onu Paris'te sahneye çıkardı. 1998'den 2000'e kadar Titoff, Tout le monde en parle programında Laurent Baffie ile dönüşümlü olarak yer alan "nişancı" mizah anlayışıyla daha geniş bir kitle tarafından tanındı. 2000'ler boyunca Titoff, sayısız performans ve katılımıyla kariyerini geliştirmeye devam etti. 2007'de 'Métrosexuel'ü ve 2012'de 'Déjà de retour'u sahneledi ve 2014'te '15 ans de scène' kutlamasını yaptı. 2000 yılında Olympia, 2003 yılında Casino de Paris ve 2004 yılında Palais des Glaces gibi prestijli mekanlarda sahne aldı. Oyunculuk kariyerinde Comme Un Aimant (2000), Marion Cotillard ile birlikte Les Jolies Choses (2001), Stomy Bugsy ile birlikte Gomez et Tavarès (2003) ve L'Incruste, fallait pas le laisser entrer ! (2004) gibi filmlerde rol aldı. Ayrıca 2009 yılında Vive les vacances! dizisinde yer aldı ve 2007'den 2014'e kadar On va s'gêner radyo programında düzenli olarak yer aldı. Titoff, aynı zamanda aşk ve seks konusunda uzman olan karakteri Profesör Jacky Love'ı yaratmasıyla da tanınıyor ve çeşitli televizyon programlarında yer alıyor.

Profili Görüntüle