Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κωμικοί από Γαλλία

Ο κατάλογος κωμικών από Γαλλία — προφίλ, βιογραφικά, φωτογραφίες και κοινωνικούς συνδέσμους για κωμικούς από Γαλλία.

Προσθήκη κωμικού

Επαναφορά

214 κωμικοί

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Monsieur Poulpe

Ο Μονσιέ Πουλπ, γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1981 στο Ρουέν (Seine-Maritime), είναι ένας πολυπράγματος Γάλλος διασκεδαστής. Ασχολείται με την τηλεόραση ως παρουσιαστής, ως κωμικός, ως τραγουδιστής, ως σεναριογράφος και ως ηθοποιός. Ενώ προτιμά να κρατά το πραγματικό του όνομα ιδιωτικό, προτείνει διάφορα πιθανά ονόματα όπως ο Καμίλ Πιερραντέλι ή ο Ερβάν Κοέν. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από εκτεταμένα ταξίδια λόγω της καριέρας του πατέρα του ως αξιωματικός της χωροφυλακής, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ετών που πέρασε στο Γκαμπόν πριν η οικογένεια εγκατασταθεί στο Μπουσί, Νορμανδία. Οι πρώιμες δημιουργικές τάσεις εμφανίστηκαν όταν ήταν οκτώ ετών, κάνοντας ταινίες στον κήπο του, συχνά παρωδώντας ταινίες τρόμου. Η εκπαίδευσή του ήταν κάπως ακανόνιστη· δεν ολοκλήρωσε τις περισσότερες από τις εξετάσεις απολυτηρίου του. Αρχικά εργαζόταν ως γραφίστας, μεταξύ άλλων και για τη χωροφυλακή στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και το 2001 μεταπήδησε σε τηλεοπτικές δουλειές ως παρουσιαστής στο Loft Story . Από το 2003 έως το 2007 εργάστηκε ως μασκότ της Disneyland. Η καριέρα του σημείωσε σημαντική πρόοδο όταν εντάχθηκε στο τηλεοπτικό κανάλι Nolife το 2007, συμβάλλοντας σε εκπομπές όπως το Mange mon Geek , με θέμα τη μαγειρική και τα κόλπα για λάτρεις της τεχνολογίας, και συν-συγγραφέας και πρωταγωνιστής στην τετραετή σειρά Nerdz (ως 'Darkangel64') με τους Davy Mourier και Didier Richard. Ο κωμικός τρόπος του Monsieur Poulpe χαρακτηρίζεται ως παράλογος, δημιουργικός και συχνά ριζωμένος στην κουλτούρα των geeks και της ποπ κουλτούρας. Ήταν μέλος της μουσικής ομάδας Les Rois de la Suède από το 2009 έως το 2012, κυκλοφορώντας δύο άλμπουμ και выступая σε φεστιβάλ όπως τα Francofolies de la Rochelle και Printemps de Bourges. Η δουλειά του επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει τη συγγραφή σεναρίων για το Caméra Café 2 και επεισόδια του Scènes de ménages . Εντάχθηκε στο Studio Bagel το 2012, το οποίο στη συνέχεια εξαγοράστηκε από την Canal+, οδηγώντας σε εμφανίσεις στο Le Grand Journal , συμπεριλαμβανομένων τμημάτων όπως το 'Le Dézapping du Before' και το 'le JT de l’invité'. Από το 2021, διατηρεί ένα κανάλι Twitch με τίτλο ‘Chez Poulpe’ και συνεισφέρει στον France Inter. Αυτή τη στιγμή, περιοδεύει στη Γαλλία με την μονομελή παράστασή του, 'Nombril', η οποία διαρκεί συνήθως μεταξύ μιας και μίας ώρας και μισής, υποσχόμενη εκπληκτικές και ειλικρινείς προσωπικές εμπειρίες.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Γκιγιόμ Γκαλιέν

Ένας Γάλλος ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης ταινιών και ηχοντοποιητής φωνών, ο Γκιйом Γκαλιάν ήταν γεννημένος στη Νεϊγί-συρ-Σεν, ένα προάστιο του Παρισιού, στις 8 Φεβρουαρίου 1972. Οι γονείς του είναι ο Γάλλος επιχειρηματίας Ζαν-Κλοντ Γκαλιάν και η ρωσογεωργιανή αριστοκράτισσα Μελίτα Ρότβαντ. Παρακολούθησε το La Salle Passy Buzenval από την ηλικία των 10 ετών και βίωσε εκφοβισμό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Είναι μέλος της Comédie-Française από το 2005, έχοντας γίνει sociétaire εκείνη τη χρονιά. Η καριέρα του Γκαλιάν απλώθηκε από το 1992 με την κινηματογραφική του πρώτη εμφάνιση στην ταινία *Tableau d'honneur*. Επίσης, είχε ένα τμήμα με τίτλο *Les Bonus de Guillaume* στην εκπομπή *Le Grand Journal* μεταξύ των ετών 2008 και 2010. Το κωμικό του στυλ συχνά ενσωματώνει αυτοβιογραφικά στοιχεία, όπως αποδεικνύεται από την θεατρική του παράσταση και την μεταγενέστερη κινηματογραφική της διασκευή. Ο Γκαλιάν έλαβε σημαντική αναγνώριση για την μονομελή παράστασή του «Αγόρια και Γουillaume, ας φάμε!» , κερδίζοντας ένα βραβείο Μολιέρ για την καλύτερη νέα εμφάνιση το 2010. Συνέχισε να λαμβάνει επαίνους, λαμβάνοντας άλλο ένα βραβείο Μολιέρ για τον καλύτερο υποστηρικτικό ηθοποιό το 2011 για το «Ένα νήμα στο πόδι». Η ταινία του 2013 «Εγώ, Εγώ και η μαμά», βασισμένη στην θεατρική παράσταση, συγκέντρωσε σημαντική προσοχή, κερδίζοντας το βραβείο Art Cinema και το Prix SACD στο Φεστιβάλ Καννών. Έλαβε δέκα υποψηφιότητες για βραβείο César το 2014, εξασφαλίζοντας πέντε βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του καλύτερου ηθοποιού και της καλύτερης διασκευής για τον Γκαλιάν. Ο Γκαλιάν συνεργάζεται συχνά με τον Νικολά Λε Ρίς, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας τους στο λιμπρέτο για την παραγωγή του 2011 του Καλλιγούλα από το Παρισινό Μπαλέτο. Είναι επίσης γνωστός για τους ρόλους του ως ηθοποιός φωνής σε ταινίες όπως το «Αστερίξ & Οβελίξ: Σώστε τη Βρετανία» (2012) και ο «Μικρός Πρίγκιπας» (2010-2013).

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μίμι Μάθι

Η Μισέλ Ματί, γνωστή επαγγελματικά ως Μιμί Ματί, γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας στις 8 Ιουλίου 1957· είναι Γαλλίδα διασκεδάστρια που εργάζεται ως ηθοποιός, κωμικός και τραγουδίστρια. Είναι γνωστή για το ύψος της, 1,32 μέτρα (4 πόδια και 4 ίντσες), λόγω αχονδροπλασίας, μια μορφή νανισμού. Οι γονείς της ήταν ο Μαρσέλ Ματί, πρώην φορτηγατζής και εργάτης σε εργοστάσιο, και η Ρομπέρτ Ματί, γεννημένη Μπονέ, νοικοκυρά. Ο πατέρας της, ερασιτέρης σαξοφωνίστας, την εισήγαγε στη μουσική. Η Ματίι ξεκίνησε την καριέρα της μετά από σπουδές στη δραματική τέχνη στο εργαστήριο του Μισέλ Φουγκέ στη Νίκαια από το 1979 έως το 1981. Παρακολούθησε επίσης τα Studios de la Victorine στη Νίκαια την ίδια περίοδο, σπουδάζοντας τραγούδι, χορό και υποκριτική. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, έπαιξε σε διάφορους θεατρικούς ρόλους και εμφανίστηκε στην εκπομπή 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. Το 1982, η Ματίι δημιούργησε και παρουσίασε την πρώτη της σόλο παράσταση, με τίτλο 'Elle voit des géants partout'. Από το 1982 έως το 1985, συνέχισε τη συνεργασία της με το 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. Επίσης, εμφανίστηκε σε ένα μουσικό βίντεο της Claudia Phillips το 1987. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ματί υπήρξε μέλος του κωμικού τρίο «Les Filles» με τη Μισέλ Μπερνιέ και την Ιζαμπέλ ντε Μποτόν. Παρουσίασαν παραστάσεις σε καφέ-θέατρα, ραδιόφωνο και διάφορες εκπομπές. Το τρίο περιόδευσε στη Ρεϋνιόν και τη Μαυρίκιο το 1988 με την παράσταση «Existe en trois tailles». Δημιούργησε την περιοδεύουσα κωμική ομάδα «Le Trio des Filles» από το 1988 έως το 1993, παρουσιάζοντας παραστάσεις όπως η «Existe en trois tailles». Η τηλεταινία «Une nounou pas comme les autres», με πρωταγωνίστρια την Ματί, προβλήθηκε το 1993 και κατέλαβε ένα μερίδιο 52,7% του τηλεοπτικού κοινού. Από το 1997, πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά «Joséphine, Guardian Angel» και είναι περισσότερο γνωστή για αυτόν τον ρόλο. Από το 1994, η Μιμί Ματί συμμετέχει στους «Les Enfoirés», μια ετήσια φιλανθρωπική συναυλία, τουλάχιστον δεκαπέντε φορές· η έκδοση των «Les Enfoirés» του 2009 ήταν το πιο παρακολουθούμενο πρόγραμμα στην τηλεόραση της Γαλλίας εκείνη τη χρονιά. Κυκλοφόρησε ένα μουσικό άλμπουμ, «La Vie M'a Raconté», το 2006. Παντρεύτηκε τον εστιάτορα Μπενουά Ζεράρ στις 27 Αυγούστου 2005. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Ματί έχει τιμηθεί με διακρίσεις, όπως διορισμοί ως Ιππότης του Γαλλικού Τάγματος της Αξίας το 2013 και Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 2015.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μαξ Μπουμπλίλ

Ο Μάξ Μπουμπλί, γεννημένος Μαξιμιλιέν Λεόν Μπουμπλί στις 17 Μαΐου 1979 στο Παρίσι, είναι Γάλλος ηθοποιός, τραγουδιστής και κωμικός. Προέρχεται από ένα πολύχρωμο υπόβαθρο· ο πατέρας του είναι γενικός γιατρός με καταγωγή από την Τυνησία και εβραϊκής καταγωγής, ενώ η μητέρα του είναι σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων με καταγωγή από το Σαμπάνι, καθιστώντας τον Σεφαρδίτη Εβραίο. Ξεκίνησε την καριέρα του εμφανιζόμενος σε ταινίες, τηλεταιχνίες και τηλεοπτικές σειρές από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, συμπεριλαμβανομένων ρόλων στις ‘Sous le soleil’ (1999) και ‘Navarro’ (2000). Πριν επιστρέψει στην stand-up κωμωδία, εργάστηκε πουλώντας ρούχα. Ο Μπουμπλί απέκτησε σημαντική αναγνώριση το 2007 με το χιουμοριστικό τραγούδι και το μουσικό βίντεο «Ce soir... tu vas prendre», το οποίο οδήγησε επίσης σε εμφανίσεις στο *Le Grand Journal* του Canal+. Μετά από αυτή την επιτυχία, ξεκίνησε μια σειρά μονοπρόσωπων παραστάσεων. Παρουσίασε το «Max prend...» στο Παρίσι μεταξύ 2007 και 2009, και το «Max prend la route» σε άλλες πόλεις την ίδια περίοδο. Το χιούμορ του είναι γνωστό για τις αστείες ερμηνείες τραγουδιών και προσωπικοτήτων· έχει παρωδίσει πρόσωπα όπως η Susan Boyle. Άλλες αξιοσημείωτες εμφανίσεις από αυτή την εποχή περιλαμβάνουν το *One Man Sauvage* (2009) και το *Max les veut toutes*, ένα τηλεοπτικό παιχνίδι με κρυφές κάμερες στο Comédie! και NRJ 12 (2009). Κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, «L'album», τον Φεβρουάριο του 2011, και το «Le 2ème album» τον Ιούνιο του 2012. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 2010, ο Μπουμπλί συνέχισε να επεκτείνει το έργο του. Εμφανίστηκε σε ταινίες όπως το «Les Gaous» (2003), το «La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy» (2009) και συνέγραψε και πρωταγωνίστησε στο «Les Gamins» (2013). Το 2010, παρουσίασε το Le Mag de Max στην τηλεοπτική εκπομπή πραγματικότητας του W9, Dilemme , και κυκλοφόρησε το τραγούδι «Chanson raciste», το οποίο προκάλεσε διαφωνία με την Alibi Montana, αλλά αργότερα συνεργάστηκαν στο «Max Boublil clash alibi Montana». Παρουσίασε εκτεταμένα περιοδείες με το «En sketches et en chansons», καταλήγοντας σε μια παράσταση στο Olympia του Παρισιού τον Ιούνιο του 2013. Πιο πρόσφατα, πρωταγωνίστησε στο Play (2020) και συνέγραψε και πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά Mike (2018). Το 2020, δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στο Max Boublil , γυρισμένο για το Prime Video. Εμφανίστηκε στο Les Grosses Têtes το 2021, και το 2025 παρουσίασε το Neuilly-Poissy στο Φεστιβάλ Γαλλικών Ταινιών του Σαν Ντιέγκο.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μισέλ Γκιγκόν

Η Μισέλ Γκιγόν, γεννημένη στις 1 Ιουνίου 1959 στο Μπελφόρ της Γαλλίας, ήταν μια πολυπράγμων Γαλλίδα καλλιτέχνιδα που απεβίωσε στις 4 Σεπτεμβρίου 2014 στο Παρίσι λόγω καρκίνου. Εργάστηκε ως κωμικός, δεξιοτέχνης του ακορντεόν, χιουμορίστας, συνθέτης-συγγραφέας και σκηνοθέτης, επιδεικνύοντας ένα ευρύ φάσμα δημιουργικών ταλέντων σε όλη της την καριέρα. Από το 1978 έως το 1985, συνεργάστηκε με τον Ζερόμ Ντεσάμπ, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Les Oubliettes» και «La Veillée». Το 1984 ίδρυσε επίσης την Compagnie du Pâtit Matin μαζί με την Αν Ντιγκώ. Το έργο της Γκιγόν περιλάμβανε τόσο τη συγγραφή όσο και τη σκηνοθεσία. Έγραψε και σκηνοθέτησε πολλά θεάματα, όπως το 'États d'Amour' (1986), το 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), το 'Strapontin' (1983), το 'Piavodéon' (1991), το 'La vie va où ?' (2008) και το 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Συνέγραψε επίσης το 'Strapontin' με την Αν Ντιγκώ. Στη σκηνοθεσία της περιλαμβάνονται οι ταινίες 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' του Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) και 'Une Seconde' (2004). Συν-σκηνοθέτησε το 'Il y a' με την Αν Ντιγκώ το 1995, και τις 'Jungles' και 'Cocorico' με τις Susy Firth και Patrice Thibaud το 2011. Αξιοσημείωτο είναι ότι σκηνοθέτησε τις 'Les Chantefables' του Desnos με την Αν Ντιγκώ το 1989. «Κοκορίκο», μια κωμωδία χωρίς λόγια, συν-σκηνοθετημένη με τις Susy Firth και Patrice Thibaud, έγινε ένα από τα πιο γνωστά έργα της Guigon, έκανε πρεμιέρα το 2008 και αποδείχθηκε εισπρακτική επιτυχία. Το έργο, που διαρκεί περίπου 1 ώρα και 20 λεπτά, περιλαμβάνει σωματικό χιούμορ και σκιοθέατρο, αντλώντας έμπνευση από τα spaguetti westerns και την Tour de France. Αναδεικνύει μια «γαλλική μάχη των χαρακτήρων» μεταξύ Patrice Thibaud και Philippe Leygnac, με τον Thibaud να πειράζει τον Leygnac, ο οποίος στη συνέχεια συμμετέχει στα παιχνιδίσματα. Η Marie Vincent σχεδίασε τον φωτισμό, ενώ η Isabelle Beaudouin σχεδίασε τα κοστούμια. Εμφανίστηκε επίσης σε θεατρικές παραγωγές όπως το «Strapontin» (1984) και το «Sainte Carmen de Montréal» (1989), καθώς και σε ταινίες όπως το «L'Araignée de satin» (1986) και το «Sauve-toi, Lola» (1986). Από το 2013 έως το 2014, ήταν χρονικογράφος στην εκπομπή «On va tous y passer» του France Inter. Τα βιβλία της «La vie va où ?» και «Pieds nus, traverser mon cœur» έλαβαν μεταθανάτιες βραβεύσεις «Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores» από την Académie Charles-Cros το 2018. Ένα DVD με τις ερμηνείες της κυκλοφόρησε το 2017. Είχε επίσης εκφράσει την επιθυμία να σκηνοθετήσει και να παρουσιάσει ένα έργο που ονομαζόταν «Journal d’absence», αλλά αυτό το έργο παρέμεινε ημιτελές λόγω του θανάτου της.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μισέλ Μόντο

Ο Μισέλ Μοντό, γεννημένος Μισέλ Ανρί Λουί Γκοΐ στις 30 Μαρτίου 1937, στην Καρπεντρές, Βωκλύζ, Γαλλία, ήταν Γάλλος ηθοποιός και κωμικός. Απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 2008, στην Βερέ-συρ-Μαρν, Σεν-έ-Μαρν, από καρκίνο σε ηλικία 71 ετών. Γνωστός επαγγελματικά ως Μοντό, ήταν επίσης σεναριογράφος και ηθοποιός φωνής. Ο Μοντό ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν σχημάτισε το κωμικό δίδυμο Γκρόσο ετ Μοντό με τον Γκι Γκρόσο. Παρακολούθησαν μαζί τη σχολή υποκριτικής Κουρ Σιμόν, όπου και γνωρίστηκαν, και άρχισαν να εμφανίζονται επαγγελματικά σε μουσικά θέατρα και καφέ-θέατρα το 1958. Το Γκρόσο ετ Μοντό απέκτησε εθνική αναγνώριση μετά την εμφάνισή του στην ταινία *Ο Αστυνόμος του Αγίου Τροπαί* (1964) και στη συνέχεια πρωταγωνίστησαν σε πολλές ταινίες με τον Λουί ντε Φυνές. Υποδύθηκαν τους αστυνόμες Τρικάρ και Μπερλικο στην κινηματογραφική σειρά *Ο Αστυνόμος του Αγίου Τροπαί*, και τους Λεκόνγκ και Λαφλύτ στην ταινία *Ένα καλοκαιρινό όνειρο* (1981). Ο Μοντό υποδύθηκε τον αστυνόμεο Μπερλικο σε έξι ταινίες της σειράς. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μισέλ Μοντό εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες, όπως η *La belle américaine*, η *Le Corniaud*, η *La Grande Vadrouille* και η *Le Grand Restaurant*. Μεταξύ 1993 και 1997, υποδύθηκε τον Μωρίς Λολάντ, έναν κωμικό χαρακτήρα που αντιπροσώπευε τον μέσο Γάλλο, στην τηλεοπτική σειρά *Highlander*. Επίσης, έκανε εμφανίσεις στην *Plus belle la vie* (2005) ως ένας άστεγος φιλόσοφος μεταμφιεσμένος σε Άγιο Βασίλη. Από το 1989 μέχρι τον θάνατό του, ο Μοντό έκανε ηχογραφήσεις φωνής για πολλούς επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες στην γαλλική έκδοση των *The Simpsons*, συμπεριλαμβανομένων των Burns, Wiggum, Krusty, Skinner και Hibbert. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του για την μεταγλώττιση της 19ης σεζόν των *The Simpsons* απεβίωσε. Τον αντικατέστησε ο Ζεράρ Ρινάλντι, αλλά και ο Ρινάλντι απεβίωσε από καρκίνο το 2012.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μισέλ Φάου

Η Αγέν ήταν η γενέτειρα του Γάλλου κωμικού, ηθοποιού και θεατρικού σκηνοθέτη Μισέλ Φώ, ο οποίος ήρθε στον κόσμο στις 17 Δεκεμβρίου 1964. Ο πατέρας του ήταν ωρολογοποιός και η μητέρα του, νοικοκυρά, ανέθρεψε τέσσερα παιδιά. Η πρώιμη έκθεση στο θέατρο και την Όπερα της Μπορντό, χάρη στη μητέρα του, άναψε ένα ενδιαφέρον που θα καθόριζε την καριέρα του. Παρακολούθησε το Λύκειο Bernard Palissy στην Αγέν όπου γνώρισε την Béatrice Uria-Monzon και τον Éric Perez, και αργότερα σπούδασε σε ένα ωδείο στην Αγέν. Στην ηλικία των 18 ετών, ο Μισέλ Φω εγκατέλειψε την πόλη του για να ακολουθήσει μια επίσημη εκπαίδευση. Από το 1986 έως το 1989, παρακολούθησε τη Γαλλική Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών, γνωστή και ως Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σπούδασε με σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Μπουκέ, ο Ζεράρ Ντεζάρτ και ο Πιέρ Βιάλ. Αρχικά συνδέθηκε με το θέατρο του Ολιβιέ Πυ, συμμετέχοντας συχνά στις παραγωγές του κατά τη δεκαετία του 1990, συμπεριλαμβανομένης της 'Le Soulier de satin'. Η εκπαίδευσή του και η πρώιμη καριέρα του χαρακτηρίστηκαν από συνεργασία με πολλούς ηθοποιούς, όπως η Σαντρί Ντιμπέρλαιν, η Λέα Ντρουκέ, ο Γκασπάρ Ουλιέλ, η Ζυλί Ντεπαρντιέ και άλλοι. Η καριέρα του Φω περιλαμβάνει τόσο την υποκριτική όσο και τη σκηνοθεσία. Ο Ζαν-Πολ Ραπενό, ο Ζιλ Μπουρντό, ο Αλμπέρ Ντυπόντελ και ο Φρανσουά Οζόν είναι ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους ο Μισέλ Φω έχει συνεργαστεί σε κινηματογραφικά έργα. Τη δεκαετία του 1990, συμμετείχε στην παράσταση του Πιέρ Παλμά «On refait le boulevard», εκτελώντας ένα απόσπασμα από το «La Cage aux Folles». Ξεκινώντας τη δεκαετία του 2010, οι δικές του θεατρικές παραγωγές απέκτησαν δημοτικότητα. Σκηνοθέτησε παραστάσεις του «Ο Μισάνθρωπος» (λαμβάνοντας υποψηφιότητες Molière τόσο για την υποκριτική όσο και για τη σκηνοθεσία το 2011), του «Ταρτούφου» (το 2017 με τον Μισέλ Μπουκέ) και πιο πρόσφατα, του «George Dandin ou Le Mari Confondu» το 2024, όπου παίζει και τον ομώνυμο ρόλο. Η παραγωγή αυτή περιλαμβάνει μουσική του Ζαν-Μπατίστ Λυλλί και διαθέτει μια μπαρόκ αισθητική που δημιουργήθηκε από τον Φω, μαζί με τέσσερις τραγουδιστές και επτά ηθοποιούς. Ο Μισέλ Φω συμμετέχει στην ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Les Grosses Têtes» και διεξάγει περιοδικά εργαστήρια υποκριτικής στη Γαλλική Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών. Στην τελετή απονομής των βραβείων Molière το 2011, θυμάται για την σατιρική του απόδοση του τραγουδιού της Κάρλα Μπρούνι, «Quelqu'un m'a dit». Έλαβε το Βραβείο Gérard Philipe το 1998 και βραβεία από το Syndicat de la critique το 2006 και το 2015. Του απονεμήθηκε ο τίτλος Officier de l’ordre des Arts et des Lettres το 2013, και επί του παρόντος σκηνοθετεί το «Brûlez-la» στο Théâtre du Rond-Point.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μιχαήλ Γκρεγκόριο

Ο Μιχαέλ Γρηγορίου είναι ένας Γάλλος κωμικός, μιμητής και τραγουδιστής που γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1984 στη Μυλούζ. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από συχνές μετακινήσεις λόγω της στρατιωτικής καριέρας του πατέρα του, συμπεριλαμβανομένου χρόνου που πέρασε ζώντας στη Γερμανία και την Πώ. Από τριών ετών, έδειξε ένα πρώιμο ενδιαφέρον για την παράσταση, συμμετέχοντας σε ένα σχολικό θεατρικό έργο στο Γκαν. Έχει επίσης ισπανική καταγωγή. Το ταξίδι του Γρηγορίου στον κόσμο της κωμωδίας ξεκίνησε στην ηλικία των 14 ετών, όταν άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα θεάτρου και να συμμετέχει σε έργα όπως το «Ο Δον Χουάν επιστρέφει από τον πόλεμο» και το «Μεγάλος φόβος και δυστυχία της Τρίτης Αυτοκρατορίας». Περίπου στα 16 του, πειραματίστηκε με το τραγούδι, αντλώντας έμπνευση από συγκροτήματα όπως οι Radiohead και Nirvana. Παρακολούθησε επίσης σχολή τσίρκου (Persé Circus) ως ταχυπλότος. Το ταλέντο του στην μίμηση αναγνωρίστηκε νωρίς· κέρδισε δύο φορές την εκπομπή «Graines de star» στο M6 τον Μάρτιο του 2001. Άρχισε να εμφανίζεται επαγγελματικά στην ηλικία των 16 ετών με τον μάνατζέρ του, David Hardit. Συμμετείχε στις εκπομπές «Les Coups d'humour» στο TF1 τα έτη 2002 και 2003. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000, η καριέρα του Γρηγορίου κέρδισε έδαφος. Το 2004 εμφανίστηκε στην εκπομπή του Λοράν Ρουκιέ 'Vos imitations préférées', και το 2005 έδωσε παραστάσεις στο φεστιβάλ Juste pour rire στο Μόντρεαλ. Η πρώτη του σόλο παράσταση, 'J’aurais voulu être un chanteur…', περιόδευσε στη Γαλλία και την Ευρώπη. Άνοιξε τις εμφανίσεις της Céline Dion στην ευρωπαϊκή περιοδεία της το 2008 και έλαβε ένα ‘prix coup de cœur du jury’ στο Φεστιβάλ Mont-Blanc d’Humour την ίδια χρονιά. Έδωσε πέντε παραστάσεις με sold out στο Bataclan τον Δεκέμβριο του 2008. Από το 2004, παρουσιάζει επιτυχημένες παραστάσεις που συνδυάζουν χιούμορ, φωνητικές ερμηνείες και συναισθήματα. Οι περιοδείες του έχουν τύχει θερμής υποδοχής από πάνω από 1,5 εκατομμύρια θεατές. Η τρέχουσα παράσταση του Γρηγορίου είναι 'L’Odyssée de la Voix', που περιόδευε στη Γαλλία και το Βέλγιο κατά τη σεζόν 2023-24, και ολοκληρώνεται με τρεις παραστάσεις στο Folies Bergère στις 16, 17 και 18 Φεβρουαρίου 2026. Πάνω από 400.000 άτομα έχουν δει το 'L’Odyssée de la voix'. Έχει εμφανιστεί επίσης σε ταινίες όπως 'Dépression et des potes' (2016) και 'Hommes au bord de la crise de nerfs' (2023), και έχει κάνει μεταγλώττιση περίπου δεκαπέντε κινούμενων σχετικών ταινιών και σειρών.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Μοχάμεντ Ρουάμπι

Ο Μοχάμεντ Ρουάμπι είναι Γάλλος συγγραφέας, ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης, γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1965, στην 10η συνοικία του Παρισιού. Το οικογενειακό του ιστορικό αντανακλά μια σύνθετη συνάντηση πολιτισμών και πολιτικών αγώνων· ο πατέρας του ήταν μέλος των ιθαγενών λόχων της Λεγεώνας Ξένων Πεζικού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η μητέρα του συμμετείχε στον Αλγερινό Πόλεμο και αιχμαλωτίστηκε ως μέλος του Εθνικού Μετώπου Απελευθέρωσης. Αυτές οι εμπειρίες φαίνεται να επηρεάζουν το μεταγενέστερο έργο του, ιδιαίτερα την υπεράσπισή του για την ποικιλομορφία στον θεατρικό χώρο. Η εκπαίδευση του Ρουάμπι ξεκίνησε με επίσημες σπουδές στο Εθνικό Υπερυπουργείο Θεατρικής Τέχνης (CNSAD), όπου σπούδασε υποκριτική με τους Μαρσέλ Μπονιέ και Στούαρτ Ζάιντε. Παρακολούθησε επίσης την Ανώτατη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών και Θεάτρου (ENSATT), αρχικά το 1985 και ξανά το 1986. Αρχικά, ένας σκηνοθέτης στην ENSATT εξέφρασε ανησυχίες για την ικανότητά του να πετύχει επαγγελματικά, αλλά ο Ρουάμπι επιμένει, πιστεύοντας ότι χρειαζόταν να «γκρεμίζει τοίχους στήριξης» για να δημιουργήσει ευκαιρίες για τον εαυτό του και τους άλλους. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, εργάστηκε ως ηθοποιός σε θεατρικές παραγωγές, συχνά με σύγχρονους συγγραφείς. Η δημιουργική του παραγωγή περιλαμβάνει επίσης τη συγγραφή για το *Lumières de la ville* και τη συνεισφορά σε οκτώ τεύχη του *Vacarme*, καθώς και τη σκηνοθεσία ενός ανέκδοτου ποιήματος του Μαχμούντ Νταρίουις το 1997. Η καριέρα του Ρουάμπι περιλαμβάνει ένα φάσμα δημιουργικών εγχειρημάτων. Έγραψε και σκηνοθέτησε το Providence café στο Théâtre du Rond-Point το 2003, και έχει δημοσιεύσει πολλά θεατρικά έργα, όπως τα Les Fragments de Kaposi (1994), Malcolm X (2000) και Alan suivi de Jamais seul (2017). Έγραψε επίσης ένα θεατρικό έργο για νεαρό κοινό με τίτλο Jérémy Fisher το 2002. Σημαντικοί ρόλοι ως ηθοποιός περιλαμβάνουν εμφανίσεις στα L'Exercice de la bataille (1991), Amphitryon (1994) και Prometeo (2002). Το 2017, συν-δημιούργησε και πρωταγωνίστησε στο Jamais seul , και συνεργάστηκε στο Faut-il laisser les vieux pères manger seuls aux comptoirs des bars το 2020. Έλαβε το βραβείο Νέου Ταλέντου Θεάτρου SACD το 2002. Σήμερα, ο Ρουάμπι εμφανίζεται σε διάφορα θέατρα, όπως το Théâtre Hébertot, Théâtre de la Cité Internationale, MC93 Bobigny, Théâtre Aleph Ivry sur Seine και Nouveau Gare au Théâtre Vitry sur Seine, με εισιτήρια διαθέσιμα μέσω Billet Réduc. Υποστηρίζει ενεργά μια ποσοτική αξιολόγηση της πολυμορφίας στο θέατρο, υποστηρίζοντας ότι απαιτούνται εθνοτικές στατιστικές για την ακριβή κατανόηση της κατάστασης και επικρίνει αυτό που αντιλαμβάνεται ως αντίσταση σε τέτοιες αξιολογήσεις.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Νίκολας Καντελούπ

Ο Νικολά Καντελού, γεννημένος στις 4 Νοεμβρίου 1963, στη Μερινιάκ (Ζιρόντ), είναι Γάλλος κωμικός και μιμητής. Ξεκίνησε την καριέρα του ως animator στο Club Med στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αρχικά, εργάστηκε ως παρουσιαστής, εντάσσεται στο Club Med στην Πομπατούρ ως 'Gentil Organisateur' (G.O.) το 1991. Πριν από αυτό, πέρασε δύο χρόνια στο κέντρο UCPA στη Σεγόνζακ, Κορρέζ, για να γίνει εκπαιδευτής ιππασίας και απέκτησε πιστοποίηση εκπαίδευσης ιππασίας. Αρχικά, άρχισε να ψυχαγωγεί τους φίλους και τους γείτονές του με μιμήσεις. Από την Εθνική Σχολή Ιππασίας της Σατουρέ, έλαβε πτυχίο. Η κωμική προσέγγιση του Καντελούπ επικεντρώνεται στις μιμήσεις και στο να πειράζει δημόσιες προσωπικότητες. Μεταξύ 1995 και 2011, έδωσε φωνή σε πολλούς χαρακτήρες στην εκπομπή Les Guignols de l'info του Canal+, υποδυόμενος περισσότερους από σαράντα διαφορετικούς ανθρώπους. Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην Drôle de scène το 2001, και συμμετείχε συχνά στο Vivement dimanche prochain με τον Michel Drucker από το 2003 έως το 2011. Οι εμφανίσεις του περιλάμβαναν ζωντανές παραστάσεις, συμπεριλαμβανομένων εμφανίσεων στο Olympia και Palais des Glaces στο Παρίσι το 2005, καθώς και περιοδείες σε όλη τη Γαλλία. Ξεκινώντας από το 2005, έγινε σταθερή παρουσία στην πρωινή εκπομπή 'La Revue de presque' του Europe 1, συνεχίζοντας τις εμφανίσεις του έως τον Ιούλιο του 2021, καλύπτοντας συνολικά 16 χρόνια. Επίσης, εμφανίστηκε στην τηλεταινία I Love You Coiffure το 2020. Ο Καντελούπ έχει πραγματοποιήσει αρκετές σημαντικές εμφανίσεις στην τηλεόραση και έχει παρουσιάσει δικά του shows. Μοιράστηκε καθήκοντα παρουσιαστή στο «Après le 20H c'est Canteloup» του TF1 με τον Νίκο Αλιγά από τον Οκτώβριο του 2011 έως τον Μάιο του 2012, και πάλι από τον Οκτώβριο του 2012. Το πρόγραμμα μετονομάστηκε σε «C'est Canteloup» το 2013 και μεταδόθηκε καθημερινά στο TF1. Η France 2 αφιέρωσε ένα prime time show στον ίδιο, το «Canteloup, y es-tu ?», τον Απρίλιο του 2008.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Οντίλ Βερσουά

Η Οδίλ Βερσώ, γεννημένη Ετιέννετ ντε Πολιάκοφ στις 15 Ιουνίου 1930, στην 15η συνοικία του Παρισιού, ήταν Γαλλίδα ηθοποιός. Απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1980, στο Παρίσι, από καρκίνο, σε ηλικία 50 ετών. Οι γονείς της, Βλαντιμίρ ντε Πολιάκοφ και Μιλίτσα Ενβάλντ, ήταν Ρώσοι μετανάστες που διέφυγαν μετά την Επανάσταση του 1917· ο πατέρας της ήταν τραγουδιστής όπερας και η μητέρα της χορεύτρια μπαλέτου. Θάφτηκε στο Ρωσικό νεκροταφείο της Σαιν-Ζενεβιέβ ντε Μπουά. Η Τάνια Μπαϊντάροβα, αργότερα γνωστή ως Βερσουά, άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά στον χώρο των τεχνών σε νεαρή ηλικία, προσπαθώντας αρχικά μια σύντομη καριέρα στη μπαλέτο ως «petit rat» μέσα στο Corps de Ballet της Όπερας του Παρισιού. Μεταπήδησε στην υποκριτική στην ηλικία των 18 ετών, κάνοντας το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με το *Les Dernières Vacances* (1948) δίπλα στον Ροζέ Λενχάρντ. Οι πρώτες της συμμετοχές περιλάμβαναν εμφανίσεις σε ταινίες όπως το *Orage d'été* (1949) με την αδελφή της Κατερίνα, και το *Into the Blue* (1950). Από το 1948 έως το 1980, η Βερσουά συμμετείχε σε συνολικά 47 ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα. Έπαιξε σε ταινίες όπως το *Le Train Bleu s'arrête 13 fois* (1966) και το *La Juive du Château-Trompette* (1974). Οι εμφανίσεις της στην τηλεόραση περιλάμβαναν ρόλους σε σειρές όπως το *L'inspecteur Leclerc enquête* (1962), το *Le Pain de ménage* (1964) και τον τελευταίο της ρόλο στο *Julien Fontanes, magistrat* (1980). Ερμήνευσε επίσης σε γαλλικά, βελγικά, ελβετικά και βορειοαφρικανικά θέατρα. Η φιλμογραφία της περιλαμβάνει το *Bel Amour* (1951) και το *À tombeau ouvert* (1956). Ήταν παντρεμένη δύο φορές· πρώτα με τον Jacques René Dacqmine το 1951, χωρίζοντας τον επόμενο χρόνο, και αργότερα με τον Comte François Reynier Ambroise Henri Pozzo di Borgo το 1953, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Φιλίπ Σεβαλιέ

Γεννημένος στο Ρεντόν στις 11 Ιανουαρίου 1956, ο Φιλίπ Σεβαλιέ είναι Γάλλος κωμικός, ηθοποιός και φωτογράφος. Είναι το νεότερο από τέσσερις αδελφούς, με πατέρα δικαστικό. Αρχικά σπούδασε νομική για τέσσερα χρόνια και απέκτησε πιστοποιητικό εγκληματολογίας, στη συνέχεια παρακολούθησε τα Cours Simon για θεατρική κατάρτιση, ακολουθώντας τελικά μια καθηγήτρια να ιδρύσει το δικό της σχολείο όπου συνάντησε τον Ρεζή Λασπαλέ στις 1980. Αυτή η συνάντηση σηματοδότησε την έναρξη μιας σημαντικής συνεργασίας. Η κωμική συνεργασία του Σεβάλιέ με τον Ρεζύ Λασπαλές, η οποία σχηματίστηκε με τον Ρεζύ Λασπαλές, είναι αυτό που ορίζει πρωτίστως την καριέρα του Σεβάλιέ. Παρουσίασαν την πρώτη τους παράσταση, *Pas de fantaisie dans l'orangeade*, το 1981 και έκαναν το τηλεοπτικό τους ντεμπούτο το 1982 στο 'Le Théâtre de Bouvard'. Το δίδυμο έγινε δημοφιλές για σκηνές όπως *Le train pour Pau*, *Les Vacances* και *S.O.S détresse*. Η συνεργασία τους επεκτάθηκε στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας αξιοσημείωτα στην ταινία *Ma femme s'appelle Maurice* το 2002 και εμφανιζόμενοι σε ταινίες όπως *Tête à tête* (1994), *Le Pari* (1997), *Ca n'empêche pas les sentiments* (1998), *Antilles sur Seine* (2000), *Les Gaous* (2004) και *Tu vas rire mais je te quitte* (2004). Έλαβαν το Βραβείο Χιούμορ SACEM το 1999, και από το 2001 έως το 2014, ο Σεβάλιέ ήταν μέλος της τηλεοπτικής εκπομπής 'Les Grosses Têtes'. Πέρα από το κωμικό του έργο, ο Σεβαλιέ αναγνωρίζεται για τη φωτογραφία του. Το καλλιτεχνικό του ύφος διερευνά θέματα διαφάνειας, αδιαφάνειας, παρακολούθησης, αυθαιρεσίας και σεμνότητας, χρησιμοποιώντας συχνά κάλτσες ως «μονάδα μέτρησης». Οι κριτικοί έχουν επισημάνει την παράδοξη παρουσία ερωτισμού στις φωτογραφίες του και έχουν περιγράψει την προσέγγισή του ως όλο και πιο εξελιγμένη. Μεταπήδησε από την Polaroid στην ψηφιακή φωτογραφία και είναι μέλος της Ακαδημίας Αλφόνς Αλαί. Νυμφεύθηκε τον σύντροφό του, Στεφανί (με ψευδώνυμο Tiffany), στις 26 Ιουλίου 2016. Μια παράσταση έχει προγραμματιστεί για τις 22 Μαΐου 2027, στο Θέατρο ντε Λονζουμεώ.

Προβολή προφίλ