GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1901 Komicy
Colin Furze, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Colin Furze

Urodzony 14 października 1979 roku w Stamford, Lincolnshire, Colin Furze to brytyjski youtuber, który dodatkowo pracuje jako wynalazca, inżynier i prezenter telewizyjny. Początkowo przeszedł szkolenie jako hydraulik i rozpoczął karierę w wieku 16 lat, pracując jako hydraulik przez kilka lat. Później wykorzystał swoją wiedzę z zakresu hydrauliki i inżynierii w brytyjskim programie telewizyjnym Gadget Geeks, pojawiając się w nim mniej więcej w czasie rozpoczęcia działalności na YouTube w 2007 roku. Po viralowym sukcesie filmu przedstawiającego elektryczny skuter z systemem napędowym, kanał Furze’a na YouTube odnotował znaczącą zmianę w 2010 roku, kiedy zaczął tworzyć filmy ze swojego garażu. To doprowadziło go do odejścia z Gadget Geeks i poświęcenia się w pełni tworzeniu treści online. Styl komediowy Furzego jest głęboko powiązany z jego ekscentrycznymi projektami inżynieryjnymi i wynalazkami DIY. Stan na czerwiec 2024 roku, kanał Colina Furzego na YouTube ma ponad 13 milionów subskrybentów i zarejestrował ponad 1,8 miliarda wyświetleń, co świadczy o szerokim zakresie jego pomysłów. Znany z budowania niezwykłych wynalazków, portfolio Furzego obejmuje takie rzeczy jak działający hoverbike, schron podziemny, najdłuższy motocykl na świecie i skuter mobilny osiągający prędkość 71 mph. Wiele z tych wynalazków przyniosło mu uznanie, w tym pobicie trzech rekordów Guinnessa: za największe ognisko na świecie, najdłuższy motocykl i skuter z napędem. Współpracował również z dużymi franczyzami, takimi jak Assassin's Creed, X-Men i Star Wars, tworząc projekty takie jak pazury Wolverine’a (2014), Ukryty Ostrze (2015) promujący Assassin's Creed: Syndicate, plac zabaw w stylu AT-AT (2016) i ruchomy Landspeeder (2019). Praca Furzego wykracza poza YouTube. Pojawił się w programach telewizyjnych w Wielkiej Brytanii i Niemczech, był prezentowany w takich programach jak Gadget Geeks i Joko gegen Klaas – Das Duell um die Welt. W 2015 roku zbudował podziemny schron bombowy dla Sky1’s You, Me and the Apocalypse. W 2018 roku zbudował również zbroję Hulkbustera w rozmiarze rzeczywistym, a w 2020 roku – trabucę o wysokości 14 metrów. Kontynuuje on rozwój nowych wynalazków, co demonstruje maszyna zaprojektowana, aby zapewnić mu uczucie nieważkości, zbudowana w kwietniu 2023 roku oraz tunel łączący jego dom z warsztatem, ukończony w marcu 2022 roku. Firmy oferują Furze’owi sponsoring w celu reklamowania wydarzeń lub przedmiotów. Od 28 czerwca 2024 roku prowadzi drugi kanał YouTube o nazwie 2 much Colin Furze, który ma 1 110 000 subskrybentów. W 2010 roku Colin Furze został zatrzymany za posiadanie płomieniomocu zmodyfikowanego w przedmiot przypominający broń palną; jednakże później został zwolniony bez formalnego oskarżenia.

Dan Antopolski, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Dan Antopolski

Dan Antopolski to brytyjski komik, aktor i pisarz urodzony 22 sierpnia 1972 roku. Rozpoczął karierę komediową w 1998 roku, docierając do finału programu Channel 4 "So You Think You're Funny" i zostając finalistą nagrody Daily Telegraph Open Mic Award tego samego roku. Szybko zyskał uznanie, zdobywając nagrodę BBC New Comedy Award w 1998 roku. Krytycy i publiczność komediowa cenią jego błyskotliwość i surrealistyczny humor, często opisując go jako pomysłowego, inteligentnego, bezkompromisowego i niezwykłego. Styl komediowy Antopolskiego opisywany jest jako surrealistyczny i ironiczny, a występował na międzynarodowych festiwalach komedii, takich jak Montreal, Melbourne i Nowy Jork. Otrzymał nominacje do nagrody Perrier za swój debiutancki godzinny występ, 'Drugie Przyjście,' w 2000 roku oraz za 'Antopolski 2000' w 2001 roku. Lee Mack, Catherine Tate i Dan Antopolski zostali wspólnie nominowani do nagrody za 'Najlepszy Pokaz' w 2000 roku. Dodatkowo, jego show 'Antopolski 2000' otrzymał nominację do nagrody za 'Najlepszy Pokaz' w 2001 roku. Podczas Edinburgh Festival Fringe w 2009 roku Dan Antopolski otrzymał nagrodę Dave Award za najlepszy dowcip, dzięki zdaniu: ‘Jeże – dlaczego nie mogą po prostu dzielić się jeżem?’ Tego samego roku nadano emisję 'The Dan Antopolski Radio Show,' trzydziestominutowego specjalu w Radiu 2, a następnie wydano go na DVD. Poza występami na scenie stand-upowej, Antopolski zbudował różnorodną karierę aktorską. Pojawił się w programach telewizyjnych i radiowych, w tym w Hyperdrive (BBC Two) jako Jeffers, oficer techniczny, oraz zagrał główną rolę w serialu radiowym Jigsaw , u boku Toma Craine’a i Nat Luurtsema. Jigsaw odniósł sukces podczas festiwalu w Edynburgu i był głównym punktem programu Sketchorama na BBC Radio 4. Wystąpił również w Pauls Guard) oraz It's All Gone Pete Tong . Od 2013 do 2015 roku prowadził program 'The Dare Devil' na CBBC, wcielając się w tytułową rolę, a także pojawił się jako Dr Side-Parting w 'Hacker Time' (CBBC). Ma również dalsze role aktorskie w I Live with Models (Comedy Central), Time Gentlemen Please (Sky1), The Stand-up Show (BBC1) i Hyperdrive (BBC2). Pokaz Dana Antopolskiego, ' The Return of the Dan Antopolski ', miał premierę na festiwalu w Edynburgu w 2017 roku, spotykając się z pozytywnymi reakcjami; publikacje takie jak *The Sunday Times* i *The List* zapewniły pozytywne recenzje, a jeden żart z występu został wyróżniony w The Guardian’s ‘Top 10 Jokes of the Fringe’. Kontynuuje występy, co potwierdza jego występ w Chesham United FC 18 grudnia 2026 roku.

Daniel Howell, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Daniel Howell

Daniel James Howell, urodzony 11 czerwca 1991 roku w Wokingham, Berkshire, i wychowany w Winnersh, jest brytyjskim komikiem i rozrywkowcem o znaczącym zasięgu w internecie. Jego kariera rozpoczęła się przypadkowo w 2009 roku, kiedy to odbywał rok przerwy między szkołą a studiami i zaczął wrzucać filmy na YouTube. Uczęszczał do Forest School i przez krótki czas pracował dla Focus DIY oraz Asda, zanim podążył tą twórczą ścieżką. Daniel Howell jest samozwańczym fenomenem YouTube, który zbudował dużą bazę fanów porównywalną z niektórymi z największych fandomów na świecie. Od maja 2026 roku główny kanał Daniela Howella na YouTube, wcześniej noszący nazwę danisnotonfire, osiągnął liczbę subskrybentów przekraczającą 6,04 miliona. Kanał danisnotinteresting, kanał poboczny zarządzany przez niego, przekroczył 1,6 miliona subskrybentów i zgromadził ponad 57 milionów wyświetleń do listopada 2025 roku. Znaczna część jego pracy obejmuje współpracę z Philem Lesterem, tworząc rozrywkowy duet Dan and Phil. Razem uruchomili kanał DanAndPhilGAMES we wrześniu 2014 roku, osiągając 2,8 miliona subskrybentów do grudnia 2023 roku i stworzyli kanał DanAndPhilCRAFTS jako żart na Prima Aprilis w 2015 roku. Ich partnerstwo rozciągnęło się również na radio, prowadząc program 'Dan and Phil' na BBC Radio 1 od stycznia 2013 do sierpnia 2014 roku oraz 'Internet Takeover' od września 2014 do kwietnia 2016 roku. Wspólnie napisali dwie książki: 'The Amazing Book is Not on Fire' i 'Dan and Phil Go Outside', obie zyskały status bestsellerów New York Times. Humor Daniela Howella jest często opisywany jako egzystencjalny i autoironiczny, często wykorzystujący sarkazm. Daniel Howell osiągnął znaczny sukces poza YouTube. W 2012 roku wygrał konkurs YouTube 'SuperNote'. Jego kariera obejmuje filmy komediowe, które zgromadziły ponad 1 miliard wyświetleń, wyprzedane światowe trasy dwóch przedstawień teatralnych oraz książkę, która stała się bestsellerem – 'Przetrwasz tę noc' (You Will Get Through This Night), poradnik dotyczący zdrowia psychicznego wydany w 2021 roku. On i Phil Lester obecnie prowadzą cotygodniowy podcast 'Hard Launch', który otrzymał nagrodę Wybór Słuchaczy na British Podcast Awards w październiku 2026 roku. Daniel Howell otwarcie mówi o swoich zmaganiach z depresją i seksualnością, promując zdrowie psychiczne oraz kwestie LGBT+ jako aktywista i ambasador organizacji Young Minds. Prowadzi obecność na platformach mediów społecznościowych, w tym Instagramie (@danielhowell), Facebooku (danisnotonfire) i Twitterze (@danielhowell).

Daniel Kitson, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Daniel Kitson

Urodzony w Denby Dale 2 lipca 1977 roku, Daniel Kitson to brytyjski komik, aktor, performer i pisarz. Jego rodzicami są dyrektor szkoły podstawowej i wykładowca, odpowiednio. Uczęszczał do Scissett Middle School i Shelley College, a następnie studiował dramat na Roehampton Institute (obecnie University of Roehampton). Kariera Kitsona w komedii rozpoczęła się w wieku 16 lat od występu stand-up na National Student Drama Festival. Jego wczesna kariera spotkała się z istotnym uznaniem w świecie komedii. Wystąpił w Up The Creek w kwietniu 2001 roku i otrzymał nominację do nagrody Perrier Comedy Award w 2001 roku za 'Love, Innocence and the Word Cock'. W 2002 roku, w wieku 25 lat, wygrał nagrodę Perrier Comedy Award (obecnie Edinburgh Comedy Award) za swój spektakl 'Something'. Kitson jest znany ze swoich „pokazów opowieści”, rozpoczynając od 'A Made Up Story' w 2003 roku. 'Stories For the Wobbly-Hearted' (2005) przyniosło mu nagrodę Scotsman Fringe First Award, eksplorując tematy samotności i osamotnienia. W 2007 roku odbył tournée z 'It's The Fireworks Talking' i 'C-90', otrzymując nagrodę Barry Award za 'It's The Fireworks Talking' tego samego roku. Praca Kitsona wciąż ewoluuje, często przesuwając granice tradycyjnego występu. W 2016 roku odbył się debiut jego sztuki 'Mouse: The Persistence of an Unlikely Thought', duetu łączącego żywego wykonawcę i nagrania głosowe. W 2017 roku zaprezentował 'Something Other Than Everything' w The Roundhouse i The Royal Exchange; następnie, w 2019 roku, Kitson pokazał 'Keep' w Battersea Arts Centre, podejmując się zadania skatalogowania swoich 20 000 przedmiotów. Wysoki popyt na bilety powodował awarie stron internetowych podczas ogłaszania jego przedstawień. Do występów na żywo powrócił w kwietniu 2022 roku z przedstawieniem 'Outside'. Krytycy wyciągają równoległości między twórczością Daniela Kitsona – która łączy ekscentryczne i urzekające występy z komedią stand-upową – a twórczością Samuela Becketta i Alana Bennetta; uznawany jest za angielskiego solowego wykonawcę. W 2024 roku zaprezentował spektakl o nazwie 'Collaborator' z udziałem 160 członków publiczności z rolami mówionymi.

Daniel Sloss, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Daniel Sloss

Daniel Sloss to szkocki komik, który urodził się 11 września 1990 roku. Jest najstarszym z czwórki dzieci, w tym dwóch braci, Matthew i Jacka, oraz siostry, Josie, która niestety zmarła w wieku 7 lat na skutek mózgowego porażenia dziecięcego. Chociaż jego rodzice są Szkotami, urodził się w Kingston upon Thames w Anglii, zanim rodzina przeniosła się do Fife w Szkocji, gdy miał cztery lata. Uczęszczał do szkoły podstawowej East Wemyss i Waid Academy w okresie dorastania. Sloss rozpoczął swoją komediową przygodę stosunkowo młodo, otrzymując trening od komika Frankie Boyle w wieku 16 lat. W 2007 roku pisał dowcipy dla Boyle do programu BBC Mock the Week . Październik 2007 roku to jego debiut na scenie w The Stand w Edynburgu; następnie, w 2008 roku, współprowadził program 'Life in 2D' z Davey See na Festiwalu Fringe w Edynburgu. W tym samym roku, w wieku zaledwie 17 lat, dotarł do finału konkursu ‘So You Think You’re Funny?’. Jego rosnąca popularność zaowocowała uznaniem jako najmłodszy komik, który zapewnił sobie solowy sezon w londyńskiej West End, co miało miejsce w 2009 roku. Sloss jest uznawany zarówno za komika, jak i twórcę, produkującego kilka udanych programów specjalnych komediowych. W 2018 roku wydał na Netflix DARK i Jigsaw (oryginalnie So? ), spotykając się z uznaniem krytyków. Jego twórczość często porusza złożone i czasami trudne tematy; Jigsaw , w szczególności, podobno znacząco wpłynął na relacje. Poszerzył swój zasięg o kolejne programy specjalne, takie jak 'Daniel Sloss: X', 'Daniel Sloss: SOCIO', 'Daniel Sloss: HUBRiS' i 'Daniel Sloss: CAN’T'. Nagrywane były w różnych lokalizacjach, w tym w Sydney, Australia; Austin, Teksas; Glasgow, Szkocja; i Stambule, Turcja. Jego programy specjalne są dostępne wyłącznie na DanielSloss.com. Pojawiał się w amerykańskich programach telewizyjnych, takich jak Conan i The Late Late Show with Craig Ferguson . Obecnie kończy trasę koncertową 'CAN'T', obejmującą wiele krajów i ogłosił występy robocze w Nowym Jorku i Edynburgu na rok 2025. Trasa koncertowa 'Bitter' jest zaplanowana na październik 2025 roku, a występ na Wembley Arena odbędzie się 28 listopada 2026 roku.

Doon Mackichan, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Doon Mackichan

Doon Mackichan to brytyjska aktorka, komik i pisarka. Studiowała dramat na Uniwersytecie w Manchesterze, co oznaczało początek jej zawodowej kariery. Debiut telewizyjny miała w komediowym serialu "Five Alive" w latach 1987–1988, co utrwaliło jej obecność na ekranie. Styl komediowy Mackichan często obejmuje współpracę z wybitnymi postaciami takimi jak Chris Morris, Armando Iannucci i Steve Coogan. W latach 1999–2003, a następnie ponownie w 2017 roku, Doon Mackichan pisała i grała w serialu komediowym *Smack the Pony*, co zaowocowało dwiema nagrodami Emmy i dwoma dodatkowymi nominacjami do tej nagrody. Jej występy w *The Day Today* (1994) i *Brass Eye* (2001), oba stworzone przez Chrisa Morrisa, świadczą o jej zaangażowaniu w satyryczną i kontrowersyjną komedię. Prowadziła również własny program radiowy BBC, *Doon Your Way*, w 1996 roku, oraz grała różne postacie w serialu radiowym BBC Radio 4 o tej samej nazwie. Grała rolę Cathy Whyte w sitcomie „Dwa drzwi obok” od 2013 do 2023 roku, a następnie ponownie w 2025, wcielając się w tę postać przez pięć serii. Do innych godnych uwagi ról należą Victoria Lender w „Pożyczalnikach” (1997), Cherie Blair w „Bardzo towarzyskim sekretarzu” (2009) oraz role epizodyczne w „BEAST”, „Marzeniach na jawie”, „TRANSAKCJI”, „Zabawnej kobiecie”, „Duchównie”, „FLACK” i „PURE”. Niedawno zagrała w przedstawieniach Narodowego Teatru „Lato u ludu” i „Sen nocy letniej”. Wśród jej filmowych ról są *Szczęśliwego Nowego Roku, Colin Burstead*, który miał premierę na Londyńskim Festiwalu Filmowym BFI, oraz *Działania Godfreya*. Pojawiła się również w serialu „GOOD OMENS” u boku Davida Tennanta, Michaela Sheena i Jona Hamma. Doon Mackichan mieszka w południowym Londynie ze swoimi trzema dziećmi.

Joseph Koo, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Joseph Koo

Joseph Koo, urodzony 25 lutego 1931 roku w Kantonie (obecnie Guangzhou) w Chinach, był kompozytorem z Hongkongu, który znacząco wpłynął na współczesną muzykę Hongkongu. Zmarł 3 stycznia 2023 roku w Richmond w Kanadzie w wieku 91 lat. Pochodzący z Kantonu, Koo przeniósł się do Hongkongu wraz z rodziną w 1948 roku. W jego rodzinie znajdowała się starsza siostra, Koo Mei, piosenkarka i malarka, oraz młodszy brat, Koo Kar-Tseung. Zaczął uczyć się muzyki w wieku 17 lat, biorąc lekcje pianina, dążąc do zostania pianistą, dyrygentem i kompozytorem. Kariera Koo rozpoczęła się pod pseudonimem Moran dla piosenek w języku mandaryńskim na początku swojej drogi. Po ukończeniu studiów pracował w studiach filmowych Shaw Brothers i Golden Harvest. Sir Run Run Shaw sfinansował jego studia w Berklee College of Music we wczesnych latach 60., dzięki czemu stał się jednym z pierwszych chińskich studentów tam. Szybko zyskał uznanie, komponując muzykę do filmów, telewizji (seriali, programów rozrywkowych, reklam) i muzyki pop. W 1972 roku przyczynił się do muzyki w trzech z pięciu filmów Bruce’a Lee, a konkretnie *Pięść Gniewu* i *Droga Smoka*. Ponadto jego kompozycje obejmowały utwór 'Czy Możesz Poznać Żal?' do filmu *Człowiek zwany Tygrysem* (1973) oraz tytułową piosenkę do *Los Lee Khana* (1973). Od późnych lat 70. do lat 90. współpracował z lyricistą Wong Jim nad licznymi motywami muzycznymi do seriali telewizyjnych. Przez całą swoją karierę Koo skomponował ponad 1200 utworów, wpływając na wielu wybitnych przedstawicieli chińskiej muzyki popularnej, telewizji i kinematografii. Od 1973 roku został dyrektorem muzycznym w TVB, produkując muzykę do ponad stu pięćdziesięciu piosenek. W 1982 roku otrzymał tytuł Członka Orderu Imperium Brytyjskiego (MBE), a następnie, w 1998 roku, został uhonorowany Brązową Gwiazdą Bauhinia przez rząd Hongkongu. Koo zorganizował koncert, 'Joseph Koo Concert 2012,' w Hong Kong Coliseum od 30 listopada do 3 grudnia 2012 roku. W 2015 roku ogłosił swoją rezygnację z funkcji dyrygenta i wyemigrował do Kanady w latach 90. XX wieku. Zgodnie z informacjami podanymi przez jego syna, Koo Chi Ho, jego odejście nastąpiło po komplikacjach związanych z COVID-19.

Katy Brand, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Katy Brand

Katy Brand, angielska aktorka, komik i pisarka, urodziła się 13 stycznia 1979 roku jako Katherine Frances Brand. Dorastała w Buckinghamshire, w Anglii, i uczęszczała do szkoły St Clement Danes w Chorleywood, Hertfordshire. W okresie dojrzewania na krótko przyjęła ewangelikalne chrześcijaństwo, a następnie studiowała teologię w Keble College, Oxford, gdzie ostatecznie straciła swoje przekonania religijne. Podczas studiów w Oxford (1996-2000) zajmowała się pisaniem i występowaniem w komediach, musicalach i sztukach teatralnych, uzyskując tytuł BA. Po ukończeniu studiów Brand spędziła pięć lat pracując w produkcji telewizyjnej, zanim w 2005 roku zaistniała jako komik wystarczający na festiwalu Fringe w Edynburgu. Zyskała szersze uznanie dzięki serialowi ITV2, "Katy Brand's Big Ass Show" oraz programowi "Comedy Lab Slap" na Channel 4. Jej styl i tematyka komediowa odzwierciedlone są w projektach takich jak serial radiowy BBC Radio 4, "Mouth Trap", we współpracy z Katherine Parkinson w 2008 roku, oraz jej trasie koncertowej z 2010 roku, "Katy Brand's Big Ass Tour". W 2010 roku wzięła udział w "Let’s Dance for Sport Relief" i zaśpiewała w utworze The Hoosiers 'Stop Giving Me Verses'. Jej praca wykracza poza komedię, obejmując gościnny występ jako Tytania w projekcie edukacyjnym BBC Learning 'Off By Heart Shakespeare' w 2011 roku. Brand konsekwentnie rozwijała swoją karierę, biorąc udział w kilku odcinkach Never Mind the Buzzcocks od 2011 roku i występując w Strictly Come Dancing w grudniu 2012 roku. Brand jest autorką kilku książek, w tym Brenda Monk is Funny (2014), I Carried A Watermelon—uznana za Książkę Roku Sunday Times w 2019 roku, z wydaniem w miękkiej oprawie w maju 2020 roku—oraz Practically Perfect w 2020 roku. Prowadziła również Penguin Podcast do lutego 2021 roku. Festiwal filmowy Sundance w styczniu 2022 roku gościł premierę scenariusza Brand, Good Luck to You, Leo Grande, z Emmą Thompson i Darylem McCormack w rolach głównych. Pokaz ten spotkał się z dużym uznaniem, co zaowocowało licznymi nagrodami, takimi jak cztery BIFAs, pięć BAFTAs oraz Złoty Globus. W maju 2021 roku wygrała Celebrity Mastermind, a jej specjalnością był Dirty Dancing. Napisała również scenariusz do filmowej adaptacji 'The Thursday Murder Club', obecnie w produkcji z Helen Mirren i Pierce Brosnan w obsadzie. Praca Katy Brand świadczy o szerokim wachlarzu talentów w dziedzinie komedii, pisarstwa i aktorstwa.

Marc Silk, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Marc Silk

Marc Silk urodził się 14 września 1972 roku i jest brytyjskim aktorem głosowym z karierą obejmującą kilka dekad. Już we wczesnych latach wykazywał skłonność do kreatywności, prezentując fałszywe audycje radiowe podczas lat szkolnych. Audycja ta zwróciła uwagę BBC Radio 4, co stanowiło wczesne uznanie dla jego talentu. Następnie Silk pracował jako producent radiowy w Coventry, gdzie prowadził program i reżyserował innych aktorów głosowych. Mimo propozycji stanowiska w BBC Radio 1, odmówił z powodu tremy. Jego ojciec, Reg Silk, również miał związek z branżą rozrywkową, występując jako kaskader w filmie 'Wyspa Skarbów'. Te doświadczenia z dzieciństwa położyły podwaliny pod jego przyszłą karierę. W 1996 roku Marc Silk założył The Production Pit, koncentrując się na pracach związanych z aktorstwem głosowym. Czerpie inspirację od postaci takich jak Jim Henson, Frank Oz i Mel Blanc, kształtując swoje podejście do kreacji postaci. W 1998 roku krótko prezentował na żywo ciąg wydarzeń w CITV i współtworzył lektorskie nagrania dla promocji Disney Channel i Cartoon Network. Godny uwagi jest fakt, że w 1999 roku podkładał głos Scooby’emu-Doo w Radio 1 Breakfast oraz grał Teya Howa i Aksa Moe w Star Wars: Epizod I – Mroczne Widmo . Jego wszechstronność kontynuowała się rolami, takimi jak Johnny Bravo w spotach Cartoon Network w latach 2000–2001 oraz szeregiem postaci, w tym Scooby i Shaggy Rogers w różnych materiałach promocyjnych. Rozległe portfolio Marc’a Silka obejmuje podkłady głosowe do postaci w popularnych produkcjach takich jak Chicken Run , Bob Budowniczy , Pingu Show , Danger Mouse i Go Jetters . Od 2015 roku prowadzi Symphonic Star Wars w Royal Albert Hall, rolę, którą ponownie wcieli się w 2023 roku. Jest również znany z odgrywania roli "Czapka Sortująca" w Universal Studios Hollywood i Orlando, Warner Bros Hollywood, The Worldwide Harry Potter Exhibition oraz Warner Bros Wizarding World, a także na gadżetach z Talking Sorting Hat. Marc Silk użycza głosu postaci "Grandmaster Glitch" w nominowanym do nagrody BAFTA serialu BBC "Go Jetters", a także jest znany z podkładów głosowych do Boba Budowniczego (USA i Kanada) oraz Kapitana Rigby’ego w "Thunderbirds Are Go". Podkładał głosy ponad 30 postaciom w Danger Mouse , pojawia się w LEGO Mini-Movies i atrakcjach w LEGOLAND. Poza aktorstwem, pracuje jako Trener Wokalny / Reżyser dla nagradzanego przez BAFTA programu "Share A Story" na CITV i jest patronem oraz wspiera organizację The Brain Tumour Charity w Wielkiej Brytanii.

Richard Herring, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Richard Herring

Richard Herring, urodzony 12 lipca 1967 roku, jest angielskim komikiem i pisarzem. Uczęszczał na St Catherine's College w Oxfordzie, gdzie uzyskał stopień 2:1 z historii. Jako brytyjski komik i pisarz, zdobył znaczącą pozycję we świecie komedii od początku lat 90. XX wieku. Jego kariera rozpoczęła się od udziału w programie 'On the Hour' w 1991 roku u boku Chrisa Morrisa i Armando Iannucciego. Znany jest również ze współpracy w duecie komediowym Lee and Herring ze Stewartem Lee od 1992 do 2000 roku, partnerstwie, które przyczyniło się do stworzenia postaci Alana Partridge'a. W latach 90. Herring i Lee stworzyli dla Radia 4 program 'Niezrozumiały Świat Lionela Nimroda' w latach 1992 i 1993, a także prowadzili serię programów w Radiu 1 w latach 1994 i 1995. W latach 1995–1996 prezentowali również 'Poranek z Richardem, a nie Judy'. Po tym okresie Herring rozpoczął bardzo produktywną karierę solową, tworząc czternaście solowych występów stand-up od 2001 roku. Wykonywał te występy przez jedenaście kolejnych lat na Festiwalu Fringe w Edynburgu w latach 2004–2014. Jego program z 2008 roku, 'Syn Dyrektora', badał jego wychowanie i relacje z ojcem. Wspólnie napisał również sitcom 'Time Gentlemen Please' oraz napisał i wystąpił w komediowym dramacie ITV 'You Can Choose Your Friends' w 2007 roku. Poza występami na scenie stand-upowej, Herring stał się ważną postacią w podcastingu. Współprowadzi podcast "Richard Herring's Leicester Square Theatre Podcast" z Andrew Collins, a także prowadzi podcast "RHLSTP (Richard Herring: Leicester Square to Pettah)". Słuchacze mogą wesprzeć podcast, stając się "Jeżami". "Leicester Square Theatre Podcast" konsekwentnie plasuje się w pierwszej dziesiątce brytyjskiego rankingu podcastów komediowych i zdobył trzy nagrody Chortle Internet Comedy Awards, wyróżniając się jako jedyny program nieemitowany przez BBC, który otrzymał nagrodę Sony Best Comedy Award. Prowadzi blog o nazwie "Warming Up" od 25 listopada 2002 roku i prowadzi kanał YouTube z podcastami, filmami snookerowymi i innymi treściami. Herring jest autorem kilku książek, w tym "Can I Have My Ball Back", dostępnej w różnych formatach, i nadal koncertuje ze swoim spektaklem "Can I Have My Ball Back" w latach 2024 i 2025.

Ronnie Barker, komik z Wielka Brytania
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Ronnie Barker

Ronnie Barker, urodzony 25 września 1929 roku w Bedford, był brytyjskim aktorem, komikiem i pisarzem. Jego rodzicami byli Leonard William Barker, znany jako Tim, oraz Edith Eleanor Carter, znana jako Sis; miał dwie siostry, Verę (ur. 1926) i Eileen (ur. 1933). Rodzina przeniosła się do Oxfordu w 1933 roku, gdy miał cztery lata, z powodu zatrudnienia jego ojca w Shell-Mex. Uczęszczał do Donnington Junior School oraz City of Oxford High School for Boys, a następnie przez krótki czas studiował architekturę, porzucając tę ścieżkę po sześciu miesiącach. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej Barker pracował jako urzędnik bankowy w Westminster Bank, zdobywając doświadczenie w amatorskich przedstawieniach teatralnych w Oxfordzie i osiągając wczesny sukces w Oxford Playhouse. Kariera Barkera rozwijała się stopniowo, obejmując takie etapy jak dołączenie do Aylesbury Repertory Company w 1948 roku i występy w produkcjach West Endu, takich jak Prawdziwy inspektor Hound Toma Stopparda. Szersze uznanie zyskał dzięki rolom w komediowych programach radiowych i telewizyjnych BBC, takich jak The Navy Lark oraz The Frost Report Davida Frosta (1966-1967). Znaczną część swojego życia zawodowego poświęcił długotrwałemu partnerstwu komediowemu z Ronnie Corbettem, tworząc duet, który stał się centralnym punktem serialu szkiców BBC, The Two Ronnies . Ich styl komediowy obejmował kreacje postaci, werbalne nieporozumienia i rutyny muzyczne, przyczyniając się do 24 oficjalnie uznanych ról i 24 szkiców, w których grał 14 różnych postaci. Barker przyczynił się również do jednego programu. Najbardziej cenione dzieła Barkera obejmowały rolę w sitcomach Porridge (1974-1977) i Open All Hours (1976-1985), a także późniejsze role w The Magnificent Evans (1984) i Clarence (1988). Pisał komedie pod własnym nazwiskiem i pseudonimami, takimi jak Gerald Wiley. Jego poczucie humoru często charakteryzowano jako absurdalne i oparte na grach słownych, z dowcipami opartymi na nietypowych scenariuszach, takich jak statek przewożący czerwoną farbę zderzający się z statkiem przewożącym fioletową farbę lub pożar w londyńskiej siedzibie Urzędu Skarbowego. Barker otrzymał cztery nagrody BAFTA za najlepszy występ w lekkiej rozrywce i został mianowany OBE w 1978 roku. Zakończył karierę aktorską w grudniu 1987 roku, ale po 1999 roku nadal pojawiał się w mniejszych rolach filmowych. Po przejściu na emeryturę otworzył z żoną Joy antykwariat w 1988 roku. Ronnie Barker zmarł 3 października 2005 roku w wieku 76 lat w wyniku niewydolności serca.