Adèle Anderson, brytyjska wokalistka i aktorka, stanowi jedną trzecią grupy kabaretowej Fascynującej Aïda. W 1995 roku wraz z grupą została nominowana do Laurence Olivier Award for Best Entertainment.
Adil Ray pełni funkcję brytyjskiego aktora, komika i prezentera radiowego oraz telewizyjnego. Uczęszczał do Yardley Junior and Infant School oraz Handsworth Grammar School, a następnie podjął studia wyższe na Uniwersytecie w Huddersfield, gdzie ukończył studia licencjackie (BA Hons) z zakresu marketingu z oceną 2:1 w 1997 roku. Jego wczesne zainteresowania wykraczały poza naukę; w latach 80. i 90. XX wieku grał w krykieta dla West Bromwich Dartmouth. Podczas studiów uniwersyteckich, kariera zawodowa Raya rozpoczęła się w 1992 roku, obejmując role takie jak gospodarz programu radiowego na nielegalnej stacji w Huddersfield i DJ w Eden, przestrzeni rozrywkowej uczelni. Od 2002 roku prowadził program The Adil Ray Show w BBC Asian Network, zdobywając nagrodę za najlepszy program radiowy na UK Asian Music Awards w 2008 roku. Pojawił się w kilku dokumentach BBC Radio 4, w tym w Picturing Britain i Towering Ambition . Szeroko uznawany, Adil Ray jest znany jako twórca, współautor i główny wykonawca w sitcomie BBC One *Citizen Khan*, który nadawany był między 2012 a 2016 rokiem. Ta praca przyniosła mu liczne nagrody RTS North West dla Najlepszego Aktorskiego Wykonania w Komedii w latach 2013, 2014 oraz nominację w 2016 roku. Pojawił się również w serialu Channel 4 *Ackley Bridge*, serialu Channel 5 *The Inheritance*, serialu ITV *Beecham House* oraz filmach fabularnych takich jak *Blithe Spirit*, *Arthur’s Whisky* i *Picture This*. Od 2021 roku prowadzi odświeżoną wersję programu *Lingo* i często uczestniczy w programach panelowych, takich jak *Have I Got News For You* i *Have I Got A Bit More News For You*. Za zasługi dla nadawania Adil Ray otrzymał Order Of The British Empire (OBE) i został umieszczony na długiej liście kandydatów do National Television Award w latach 2023 i 2021, a także nominowany do nagrody RTS Midlands Award w 2021 roku.
Alastair James Hay Murray, znany zawodowo jako Al Murray, to angielski komik urodzony 10 maja 1968 roku w Stewkley, Buckinghamshire. Jest krewnym autora Williama Makepeace’a Thackeraya. Uczęszczał do Bedford School i grał na perkusji w Bedfordshire County Youth Orchestra. Jego ojciec zajmował stanowiska zarówno w Royal Engineers, jak i British Rail. Murray ukończył Uniwersytet Oxfordzki, co świadczy o jego wczesnym zaangażowaniu w działalność intelektualną obok jego zainteresowań muzycznych. Murray rozpoczął swoją karierę komediową w 1994 roku, współpracując z Harrym Hillem dla BBC Radio 4 i regularnie występując na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Po raz pierwszy pojawił się jako "Właściciel Pubu" podczas Festiwalu Fringe w 1994 roku, postać, która wyzywa publiczność do nazwania kraju, zanim stwierdzi brytyjską wyższość. Ta persona stała się centralnym elementem jego pracy przez ponad 20 lat. Otrzymując nominacje w latach 1996, 1997 i 1998, ostatecznie zdobył nagrodę Edinburgh Comedy Award w 1999 roku. W trakcie swojej kariery, trwającej ponad dwie dekady, wypełniał areny i duże teatry na całym świecie. Jego praca obejmuje występy w programie Channel 4 "The Word" w listopadzie 1991 roku oraz krótką przygodę jako perkusista w zespole Evangelista w latach 1994-1995. Styl komediowy Ala Murray'ego często koncentruje się na postaci 'Właściciela Pubu', eksplorując brytyjską kulturę i historię z satyrycznym zacięciem. Zaprezentował kilka nagradzanych seriali dla BBC Four, w tym Al Murray: Dlaczego Każdy Nienawidzi Anglików? , Al Murray: Dlaczego Brytyjczycy Wygrywają Wszystkie Wojny? i Al Murray: Dlaczego Każdy Nienawidzi Brytyjskiego Imperium? , a także programy specjalne takie jak Wielkie Brytyjskie Filmy Wojenny Ala Murray'ego i Wielkie Brytyjskie Filmy Szpiegowskie Ala Murray'ego . Pojawił się również wielokrotnie w Royal Variety Performance , prowadził Live at the Apollo i Live at the Palladium oraz zagrał w sitcomie Time Gentlemen Please . Jego praca teatralna obejmuje My Gaff, My Rules , która została nominowana do nagrody Oliviera w 2002 roku. Otrzymał dwie nominacje do nagrody Oliviera za występy w West Endzie i obecnie koncertuje z ‘All You Need Is Guv’ i 'Guv Island', sprzedając ponad 130 000 biletów w 2024 roku. Murray jest również pisarzem, autorem sześciu książek o brytyjskiej kulturze i historii, w tym Victory’45 , której premiera planowana jest na kwiecień 2025 roku, oraz współprowadzącym podcast We Have Ways of Making You Talk z Jamesem Hollandem, skupiający się na historii II wojny światowej.
Horace de Vere Cole, urodzony 5 maja 1881 roku w Ballincollig, hrabstwie Cork, w Irlandii, był brytyjskim komikiem znanym z wyszukanych i często śmiałych psikusów. Pochodził z bogatej rodziny; jego ojciec, William Utting Cole, służył jako oficer w trzecim Pułku Dragonów i tragicznie zmarł na cholerę w Indiach. Jego matka, Mary de Vere, odziedziczyła majątek i była spokrewniona z politykiem Sir Stephenem de Vere, co czyniło go prawnukiem anglo-irlandzkiego poety Aubreya de Vere. Od młodego wieku życie Cole’a wiązało się z poważnymi zmianami; uczęszczał do Eton College jako internista w wieku dziesięciu lat i później doznał trwałego uszkodzenia słuchu w wyniku błonnicy. Chociaż jego pochodzenie rodzinne sugerowało tradycyjną ścieżkę, ostatecznie wybrał karierę komediową zamiast wojskowej, krótko studiując na Trinity College, Cambridge, w 1902 roku. Służył jako porucznik w Jordańskim Pułku Huzarów podczas II wojny burskiej (1900), doświadczając rany, która wymagała rekonwalescencji w Kroonstad. Godną uwagi jest fakt, że przekazał swoje świadczenie z tytułu niezdolności do pracy (£1800) wdowom i sierotom po wojnie. Jego najbardziej znane wyczyny to oszustwo Dreadnoughta z 1910 roku, podczas którego on i wspólnik udawali abisyńskiego księcia i z powodzeniem uzyskali zwiedzanie HMS Dreadnought. Podczas studiów w Cambridge Cole i jego przyjaciel, Adrian Stephen, doskonalili swoje umiejętności, podszywając się pod sułtana Zanzibaru, wprowadzając w błąd urząd burmistrza i społeczność, by zapewnić sobie oficjalny odbiór i zwiedzanie, niemal dekonspirowani, gdy misjonarz próbował porozumiewać się w ojczystym języku sułtana. Został ukarany grzywną w wysokości 5 funtów za naruszenie porządku publicznego w związku z psikusami, w których brał udział Oliver Locker-Lampson, a w 1919 roku słynnie wrzucił obornik na plac San Marco w Wenecji. Problemy finansowe również odgrywały rolę w jego życiu; odziedziczył West Woodhay House w Berkshire w 1906 roku, ale sprzedał go w 1912 roku ze względu na koszty utrzymania.
James Cameron Davidson, znany zawodowo jako Jim Davidson, to angielski artysta rozrywkowy urodzony 13 grudnia 1953 roku. Jego rodzice reprezentują mieszankę brytyjskiego i irlandzkiego dziedzictwa; jego ojciec pochodził z Glasgow w Szkocji, a matka z hrabstwa Cork w Irlandii. Dorastał w Kidbrooke, Londyn, i doświadczył różnorodnych wczesnych prac przed podążaniem za swoją pasją do komedii, w tym stanowisk jako układacza regałów w supermarkecie, posłańca, kasjera biletowego lotniczego, kasjera lodów oraz myjki okien. W wieku 12 lat uczestniczył w Gang Show Ralpha Readera w Golders Green Hippodrome, co sugeruje wczesne zainteresowanie sztuką performansu. Kariera komediowa Davidsona rozpoczęła się nieoczekiwanie, gdy zastąpił regularnego komika w pubie w Woolwich. Choć przesłuchanie do programu "Opportunity Knocks" w 1975 roku zakończyło się niepowodzeniem, rok później odniósł znaczący sukces, wygrywając program "New Faces" różnicą jednego punktu. W latach 1983–1985 zagrał główną rolę w sitcomie telewizyjnym "Up the Elephant and Round the Castle", a następnie w "Home James!" w latach 1987–1990. Prowadził również program "Big Break" w latach 1991–2002 oraz "The Generation Game" w latach 1995–2002, co świadczyło o jego wszechstronności jako prezentera telewizyjnego. Obecnie Jim Davidson nadal występuje jako komik. Jego oficjalna obecność w sieci jest utrzymywana na tej stronie internetowej, która dostarcza informacji o jego działalności, w tym datach koncertów. Obecnie koncertuje z programem 'Jim's Christmas Cracker'. Strona umożliwia również zakup osobistych filmów. Znajduje się tam galeria ze zdjęciami z jego kariery, zarówno starymi, jak i nowymi. Artykuły promocyjne są dostępne w sklepie Ustreme Store.
Leonard Maxwell Boyce, komik, piosenkarz i artysta z Glynnee w Walii, po raz pierwszy zyskał uwagę publiczną w połowie lat siedemdziesiątych, mieszając komedię muzyczną z entuzjazmem do unii rugby i korzeniami w południowo-walijskiej społeczności górniczej. Jego 1975 rekord We All Had Doctors 'Papers pozostaje jedynym albumem komediowym kiedykolwiek na szczycie UK Albums Chart, i w ciągu czterech dekad kariery sprzedał ponad Dwa miliony albumów.
Paul Putner to angielski aktor i komik, urodzony 18 marca 1966 roku w East Grinstead, West Sussex. Pochodzący z klasy średniej, wcześnie zetknął się z branżą rozrywkową dzięki swojemu wuju, Johnowi Masonowi, który pracował w dziale oświetleniowym BBC i otrzymał nagrodę BAFTA. Putner rozpoczął formalną edukację artystyczną w London Academy of Music and Dramatic Art (LAMDA), kończąc ją w 1988 roku. W czasie studiów skupiał się na aktorstwie charakterystycznym, improwizacji i pracy głosu, a jego zdolności komiczne zostały docenione zdobyciem nagrody Kennetha More dla aktorskiej komedii. Kariera Putnera obejmuje szeroki zakres ról komediowych i współprac. W połowie lat 90. Putner połączył siły ze Stevem Furstem i Oliverem Darlym, aby założyć klub komediowy The Regency Rooms w Londynie; pamiętany jest tam za występ jako jedna z połówek meksykańskiego duetu Laurel i Hardy. Zdobył dalsze doświadczenie występując na Festiwalu Fringe w Edynburgu, początkowo pojawiając się w Punk’s Not Dead Richarda Herringa, a później pisząc i występując w Earl Stevens w 2001 roku. Jego występy telewizyjne obejmują role w The Glam Metal Detectives na BBC2, a także występy w This Morning with Richard Not Judy (1998), gdzie grał The Curious Orange, oraz Sir Bernard's Stately Homes (1999). Otrzymał również zapamiętaną rolę w popularnym sitcomie Spaced (1999). Praca Putnera z biegiem lat stale ewoluowała. Jest rozpoznawalny dzięki krótkemu, ale znaczącemu występowi jako zombie w filmie "Shaun of the Dead" (2004) oraz roli pantomima w filmie "Paris, je t'aime" (2005). Od późnych lat 2005 do początku 2007 roku intensywnie występował na scenie jako część trasy koncertowej "Little Britain Live". Współpracował również z programem "Comedy Vehicle" Stewarta Lee’a w latach 2009, 2014 i 2016. Putner zagrał Geralda 'Jelly' Kelly w prequelskiej trylogii "Rock & Chips" (2010-2011), będącej spin-offem serialu "Only Fools and Horses", oraz wielokrotnie pojawiał się w programie BBC "Little Britain" od 2003 do 2006 roku, zarówno w telewizji, jak i radiu. Kontynuuje pracę jako aktor i komik.
Peter Richardson to angielski reżyser, scenarzysta, aktor i komik, urodzony 15 października 1951 roku. Spędził lata formowania się w Newton Abbot, w hrabstwie Devon, przed przeniesieniem się do Dartmoor w wieku dziesięciu lat. Jego rodzice prowadzili szkołę-obóz letni dla dzieci, co prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą pracę z komedią. Wczesne zainteresowanie aktorstwem Richardsona jest widoczne z jego występu w dorastaniu w 'Forty Years On' Alana Bennetta. Następnie uczęszczał do Bristol Old Vic Theatre School od 1971 do 1973 roku, doskonaląc swoje umiejętności. Kariera Richardsona nabrała charakterystycznego obrotu, gdy zaczął tworzyć eksperymentalne przedstawienia teatralne z Nigelem Planerem. Te występy łączyły w sobie komedię i improwizację z muzyką rockową, co zaowocowało produkcjami koncertowymi, takimi jak 'Rank' i 'The Wild Boys'. Następnie współzałożył wpływowy zespół Comic Strip wraz z Nigelem Planerem, gromadząc talenty takie jak French i Saunders, Rik Mayall, Adrian Edmondson i Alexei Sayle. Dostrzegając potencjał tego kolektywu, Richardson zwrócił się do Channel 4 z propozycją stworzenia serii 'The Comic Strip Presents...', która miała premierę w 1982 roku. Wyreżyserował 17 z ponad 40 filmów Comic Strip, stając się centralną postacią w twórczej działalności grupy. Sukces 'The Comic Strip Presents...' doprowadził do powstania filmów fabularnych, takich jak 'The Supergrass,' 'Eat the Rich,' 'The Pope Must Die' i 'Churchill: The Hollywood Years'. W latach 90. Richardson kontynuował wspieranie rozwijających się talentów komediowych, wprowadzając wykonawców takich jak Doon Mackichan i innych. Współpracował z Philem Cornwellem i Johnem Sessions nad serialem mockumentalnym 'Stella Street'. W 2004 roku współzałożył Great Western Features w Totnes, Devon. Jego praca reżyserska obejmuje film z serii Comic Strip 'Sex Actually' (2005), a ostatnio napisał i wyreżyserował 'The Hunt for Tony Blair' (2011), 'Five Go To Rehab' (2012) i 'Red Top' (2016). Richardson obecnie pracuje nad książką o The Comic Strip, której publikacja spodziewana jest w 2022 roku, oferując kompleksowe spojrzenie na jego znaczący wkład w brytyjską komedię.
Rufus Hound, urodzony jako Robert James Blair Simpson 6 marca 1979 roku, to wszechstronny artysta z Essexu. Przeniósł się do Surrey w wieku siedmiu lat i pochodzi z rodziny, w której ojciec jest księgowym, a matka urzędnikiem państwowym; ma również bliźniacze braci. Jego wczesna edukacja obejmowała naukę w Hoe Bridge School Woking, Frensham Heights oraz Godalming College, gdzie pełnił funkcję Przedstawiciela Uczniów i założył stację radiową uczelni. To doświadczenie w komunikacji i występach później ukształtowało jego karierę. Początkowo pracując dla agencji PR, Rufus Hound zaczął występować komediowo wieczorami, zanim w 2000 roku zrezygnował z tej roli, aby poświęcić się komedii na pełny etat. W tym czasie, podczas Festiwalu Edynburskiego, przyjął pseudonim "Rufus Hound". Jego styl komediowy zaczął się od stand-upu, a następnie przeszedł do występów telewizyjnych. Był stałym członkiem jury w programach takich jak "Mock the Week" i "Celebrity Juice", prezentując swój błyskawiczny dowcip i humor obserwacyjny. W latach 2005 i 2006 dzielił się obowiązkami gospodarza relacji z festiwalu Glastonbury dla Destination Three, programu "Top of the Pops" oraz dodatkowo prowadził "Grime Scene Investigation" na BBC Three. Narratorem serialu "MythBusters" na BBC Two udowodnił, że jako prezenter potrafi robić wiele różnych rzeczy. Zasoby aktorskie Rufusa Hunda są rozległe, obejmują role w filmach takich jak "Big Fat Gypsy Gangster" (2011), "The Wedding Video" (2012), "Doctor Who" (2015) jako Sam Swift oraz "Trollied" (2016) jako Duncan. Do jego ról teatralnych należą występy w musicalach West End, takich jak "Dirty Rotten Scoundrels" (jako Freddy), "The Wind in the Willows" (jako Toad), "One Man, Two Guvnors" (jako Francis Henshall) oraz "Neville’s Island" w Chichester Festival Theatre. Jego praca jako lektora obejmuje role w audiodramach Big Finish jako The Meddling Monk od 2017 roku, "Waffle on Waffle the Wonder Dog" od 2018 do 2020 roku, "Ronja the Robbers Daughter" (jako Borka) oraz "Sadie Sparks" (jako Gilbert). Niedawno pojawił się w serialu "Doctors" jako Keith 'Starbuck' Dursley od października do listopada 2021 roku. Obecnie występuje w spektaklu "The Mesmerist" w Watford Palace Theatre, gdzie gra do 21 marca. Rufus Hound jest komikiem, aktorem i prezenterem, który otrzymał nagrody i może poszczycić się rozległą karierą na różnych platformach.
Urodzona w Londynie w 1963 roku, Stella Duffy spędziła lata formowania się na osiedlu socjalnym w Woolwich. Kiedy miała pięć lat, jej rodzina wyemigrowała do Tokoroa, Nowa Zelandia. Jest najmłodsza z siedmiu dzieci, a jej wychowanie obejmowało znaczną ilość czasu spędzonego zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Nowej Zelandii. Na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington talent Duffy do pracy twórczej i scenicznej stał się widoczny podczas studiów z literatury angielskiej połączonych z dramaturgią. Kariera Duffy obejmuje szeroki zakres działań artystycznych. Napisała ponad sześćdziesiąt opowiadań i wiele sztuk teatralnych, a także szesnaście powieści od 1994 roku, w tym *Calendar Girl* (1994), *Wavewalker* (1996), *Beneath the Blonde* (1997), *Singling Out The Couples* (1998), *Fresh Flesh* (1999) i *The Room of Lost Things* (2008). Jest znana z serii o Saz Martin, rozpoczynającej się od *Calendar Girl*, która przedstawia prywatnego detektywa. Jej twórczość porusza różne tematy, co widać na przykład w powieściach takich jak *Singling Out The Couples*, która została opcjaowana do filmu, i *The Room of Lost Things*, która znalazła się na długiej liście nominowanych do nagrody Orange Prize w 2004 roku. Duffy przyczyniła się również do antologii fikcji *Tart Noir* (2002), współredagowanej z Val McDermid, i ukończyła niedokończoną powieść Ngaio Marsh, *Money in the Morgue*, w 2018 roku. Adaptowała scenariusz filmowy *State of Happiness* i wystąpiła w serialach *The Bill* (1997) i *Absolution* (2001). Talenty Duffy sięgają komedii i improwizacji – od 1988 roku jest członkinią grupy Spontaneous Combustion. Jest również artystką stowarzyszonej z Improbable. Jej solowy spektakl, *Breaststrokes*, był wystawiany w miastach takich jak Londyn, Belfast, Cardiff, Dublin, York i Amsterdam. Napisała i poprowadziła dokument zatytułowany *Jak napisać romans Mills and Boon* dla programu BBC Time Shift (2008). Praca Duffy spotkała się z uznaniem, w tym Macallan Short Story Dagger Stowarzyszenia Krytyków Policyjnych w 2002 roku za 'Martha Grace', nagrodę CWA Short Story Dagger w 2013 roku za 'Come Away With Me' oraz nagrody Stonewall Writer of the Year w latach 2008 i 2010. Imperium Brytyjskie uhonorowało Stellę Duffy tytułem Oficera (OBE) w 2016 roku. Obecnie mieszka na południe od Tamizy ze swoją partnerką, dramaturgiczką Shelley Silas. Duffy jest również inicjatorką i współdyrektorką kampanii Fun Palaces, której celem jest ułatwianie dzielenia się talentami w lokalnych społecznościach.
Urodzona w Dorking, Surrey, Anglia, 27 sierpnia 1978 roku, Susy Kane jest wszechstronnym talentem, pracującą jako angielska aktorka, autorka komediowa i muzyczka. Jej rodzinne pochodzenie znacząco wpłynęło na jej karierę; jej ojciec, John Kane, był byłym artystą stowarzyszenia Royal Shakespeare Company i stworzył sitcom Terry and June , a jej matka, Alison Warner, jest śpiewaczką operową. Ma również brata, Simona Kane, który dzieli z nią twórcze pasje jako autor komediowy i aktor. Dorastała w Wandsworth, Londyn, uczęszczając do Westminster School po otrzymaniu stypendium na ostatni rok szkoły średniej. Jej edukacja objęła również Uniwersytet Edynburski, gdzie studiowała język chiński, sztukę i film. Już we wczesnych latach wykazała talent muzyczny, zaczynając śpiewać w klubach jazzowych w wieku 16 lat i przyczyniając się jako muzyczka, grając na skrzypcach cygańskich na albumie Charlotte Church Tissues and Issues . Kariera Kane obejmuje szeroki zakres ról zarówno przed, jak i za kamerą. Jej dorobek telewizyjny jest rozbudowany, obejmuje występy w serialach Saxondale , Maron , Specjalny Odcinek Świąteczny Extras , The Thick of It , The IT Crowd , Lodge 49 , Endeavour , A Touch of Cloth , Death in Paradise i Agatha Raisin . Współpracowała również jako scenarzystka, aktorka i reżyserka z Funny Or Die UK oraz pisała skecze dla różnych programów komediowych BBC i ITV. Znaczące role aktorskie to Pippa w radiowym serialu Bleak Expectations i Andrée Melly w rekonstrukcji brakujących odcinków Hancock's Half Hour na antenie BBC, a także Caroline Denby w House of Anubis . Pojawiła się również jako Cynthia w filmie Stan & Ollie (2018) i zagrała Genevieve w Lodge 49 (2019), oraz wystąpiła w roli Samantha Darling w pilotowym odcinku Comedy Central Chasers (2019). Poza aktorstwem, pisarstwo Kane zyskało uznanie. Napisała muzykę na potrzeby wydarzeń dla London Eye, a jej scenariusz pilotażowy Jurgatory został sprzedany do FX Channel w 2014 roku. Narratorka dokumentu Channel 4 The Million Pound Holiday Club (2018). Obecnie mieszka między Londynem a Los Angeles. Jej różnorodne umiejętności i obfita produkcja dowodzą stałym zaangażowaniem w komedię i występy w różnych mediach, co umacnia jej pozycję wszechstronnego talentu w branży rozrywkowej.
Tony Slattery, urodzony 9 listopada 1959 roku w Stonebridge, Londyn, był angielskim aktorem i komikiem. Jego rodzice, Michael i Margaret Slattery, byli katolikami pochodzenia irlandzkiego. Uczęszczał do szkoły dla chłopców Gunnersbury, a następnie otrzymał stypendium na studia z zakresu języków nowożytnych i średniowiecznych w Trinity Hall, Cambridge. Tam specjalizował się we francuskiej literaturze i hiszpańskiej poezji. Ponadto uzyskał czarny pas w judo i rywalizował w międzynarodowych zawodach w reprezentacji Anglii do lat 15. Jego pobyt w Cambridge okazał się przełomowy, ponieważ poznał Stephena Fry'a i dołączył do Cambridge Footlights. Wczesna kariera Slatteriego przyniosła znaczny sukces z Cambridge Footlights. W 1981 roku, wraz ze Stephenem Frym, Hugh Laurie, Emmą Thompson i Benem Toksvigem, wygrali nagrodę Perrier za swój rewia, *The Cellar Tapes*. Pełnił funkcję prezydenta Footlights w 1982 roku. Następnie wystąpił w programie Chrisa Tarranta, *Saturday Stayback* w 1983 roku. W latach 80. i 90. XX wieku zagrał w filmach takich jak *The Crying Game*, *Peter’s Friends* i *How to Get Ahead in Advertising*. Jego talent improwizacyjny zyskał szerokie uznanie dzięki regularnym występom w programie *Whose Line Is It Anyway?* od 1988 roku, biorąc udział w 48 odcinkach do 1995 roku. Grał również u boku Mike’a McShane’a w improwizowanym serialu komediowym *S&M* (1991) i był stałym gościem w programie *Have I Got News for You* w latach 90. Slattery kontynuował pracę na szeroką skalę w teatrze i telewizji, obejmującą role w filmie The Wedding Tackle (1999), serialu Coronation Street (2005) oraz wersji teatralnej programu Whose Line Is It Anyway? na Festiwalu Edynburskim. W 1995 roku otrzymał nominację do nagrody Oliviera za Neville’s Island , a występował w produkcjach takich jak Privates on Parade i musicalu z West Endu Radio Times . W 2005 roku wygrał celebrycką edycję programu The Weakest Link , przekazując nagrodę Terrence Higgins Trust. W październiku 2024 roku uruchomił podcast o nazwie Tony Slattery’s Rambling Club . Tony Slattery zmarł 14 stycznia 2025 roku w wieku 65 lat w wyniku zawału serca, który wystąpił w niedzielny wieczór.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
327
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
28
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
7
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
