Aristide Bruant
Urodzony 6 maja 1851 roku w Courtenay, Loiret, we Francji, Aristide Bruant był właścicielem klubu nocnego, wykonawcą w kabarecie i komikiem. Pochodził z mieszczańskiej rodziny i jako dziecko otrzymał wykształcenie, w tym studia łacińskie u miejscowego księdza. W wieku jedenastu lat odniósł sukces, zdobywając kilka nagród w różnych dziedzinach, w tym w muzyce wokalnej, w Imperialnym Liceum w Sens. Wczesne życie Bruanta było naznaczone trudnościami finansowymi; jego rodzina przeprowadziła się pięć razy między 1863 a 1867 rokiem. Już w 1862 roku zaczął komponować piosenki. Po śmierci ojca w 1866 roku, Bruant opuścił dom w wieku piętnastu lat, szukając zatrudnienia. Pracował jako uczeń złotnika, a później jako złotnik, a następnie przez krótki czas służył jako ochotniczy strzelec podczas wojny francusko-pruskiej w 1870 roku. Następnie spędził cztery lata pracując dla Northern Railway Company. W tym okresie rozwijał swój występ śpiewaczy i komediowy, występując w cafe-concertach i małych lokalach zwanych 'goguettes'. Zdobył uznanie dzięki tym występom i został zachęcony do występów w miejscach takich jak Robinson, Concert des Amandiers i Concert de l'Époque. Sceniczny wizerunek Bruanta stał się rozpoznawalny, charakteryzujący się wysokimi kozakami, długim czerwonym szalikiem, czarną aksamitną marynarką, a także częstymi pojawieniami w czerwonej koszuli. Szczyt artystyczny Bruanta przypadł między rokiem 1880 a 1905. W 1885 roku otworzył własny klub, 'Le Mirliton', gdzie bawił publiczność komedią obrażania. Klub posiadał również magazyn o tej samej nazwie z ilustracjami autorstwa Henri de Toulouse-Lautrec, który stworzył ikoniczny plakat przedstawiający Bruanta. Bruantowi przypisuje się stworzenie gatunku muzycznego chanson réaliste i uważa się go za jednego z najwybitniejszych poetów paryskiego slangu (argotu). 'Nini Peau d'Chien', 'A la Bastille' i 'Le Chat Noir' to niektóre z utworów, które przyniosły mu znaczne uznanie. Ruch chanson réaliste, w którego powstaniu Bruant pomógł, trwał do połowy XX wieku, a Édith Piaf uważana jest za jedną z jego ostatnich interpretatorek. Po śmierci w Paryżu (18 dzielnica) 11 lutego 1925 roku, Aristide Bruant został pochowany na cmentarzu w Subligny.
