Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1810 Komicy

Nicole Ferroni

Nicole Ferroni to francuska komiczka i aktorka. Urodzona 19 marca 1982 roku w Casablance, Maroko, wraz z rodziną przeniosła się do Aubagne niedaleko Marsylii, gdy miała siedem lat. Obaj jej rodzice byli profesorami – matka była profesorką języka niemieckiego z Alzacji, a ojciec profesorem chemii pochodzenia włoskiego. Posiada obywatelstwo francuskie i zezwolenie na pracę w Unii Europejskiej. Ferroni początkowo podjęła studia pedagogiczne, uzyskując licencjat z nauk o życiu i Ziemi na Uniwersytecie w Prowansji Aix-Marseille I w 2002 roku. Zdawała egzamin CAPES na nauczyciela, ale początkowo nie zdała, a później uzyskała go w 2005 roku. Nauczała nauk ścisłych w południowych dzielnicach Marsylii od 2006 do 2010 roku, rezygnując z powodu obaw o swoją profesję i dobrostan uczniów. W tym czasie krótko uczęszczała na Cours Florent w Paryżu i studiowała teatr w Aubagne i Marsylii pod kierunkiem Gillesa Azzopardiego. Około 2010 roku zaczęła występować jako komik stand-upowy. Jej kariera komediowa nabrała tempa wraz z powstaniem jej pierwszego solowego spektaklu, L'Œuf, la poule ou Nicole ? , który miał premierę w Marsylii w listopadzie 2010 roku. W latach 2011–2014 występowała w programie On n’demande qu’à en rire z Laurent Ruquier, wykonując 64 skecze i zajmując drugie miejsce w odcinku prime-time w 2012 roku. Ta ekspozycja doprowadziła do wyprzedanych występów jej solowego spektaklu w Le Point-Virgule w Paryżu. Zdobyła również nagrody na Festiwalu Światańca w Puy-Saint-Vincent i pełniła funkcję chrzestnej Festiwalu Top In Humour. Od października 2020 roku prowadzi humorystyczny talk-show Piquantes ! na Téva. Obecnie pracuje jako felietonistka dla France Inter i regularnie dostarcza segment zatytułowany "Le Billet de Nicole Ferroni", często poruszając bieżące wydarzenia i tematy polityczne. Reprezentowana jest przez Agencję Arc-En-Ciel.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Norman Thavaud

Norman Thavaud, urodzony jako Norman Jacky Cyril Thavaud 14 kwietnia 1987 roku w Arras we Francji, jest francuskim komikiem i osobowością internetową. Urodził się w Arras (Pas-de-Calais) i spędził dzieciństwo w Liévin. Jego ojciec, Jackie Thavaud, pielęgnował zamiłowanie do kultury i był dyrektorem szkoły filmowej Flec w Montreuil. Jego matka, nauczycielka historii i geografii, zmarła na raka, gdy miał piętnaście lat. Ma starszą siostrę o imieniu Daphné. Wczesne życie Thavauda obejmowało siedem lat nauki gry na saksofonie w konserwatorium. Po uzyskaniu świadectwa baccalaureata w 2005 roku, przeniósł się do Paryża, aby studiować kinematografię na Uniwersytecie Paris-1 Panthéon-Sorbonne, uzyskując dyplom z zakresu kinematografii w lipcu 2009 roku. Podczas studiów pracował na różnych stanowiskach i został specjalistą od montażu wideo. W marcu 2008 roku współzałożył grupę komediową „Le Velcrou” z Hugo Dessioux; Marc Jarousseau (Kemar) dołączył później, w 2008 roku, a Cyprien Iov (Monsieur Dream) poznał dzięki tej grupie. Le Velcrou rozpadło się w październiku 2010 roku. Thavaud uruchomił swój solowy kanał na YouTube 'Norman fait des vidéos' 3 stycznia 2011 roku. Jego film ‘The bilinguals’ znacząco zwiększył jego popularność. Film ‘Luigi Clash Mario’ wyróżnia się jako jego najpopularniejszy, osiągając ponad 86 milionów wyświetleń w marcu 2021 roku. Nagrywa filmy w swoim paryskim mieszkaniu ze współlokatorem i dwoma kotami o imionach Sergi i Becassine. Norman wystąpił w programach telewizyjnych takich jak ‘Very Bad Plagues’ autorstwa Palmashow i wziął udział w show 'Zapping Amazing' w Grand Rex w Paryżu w grudniu 2011 roku, co doprowadziło do tournée po Francji od 5 lutego do 15 lutego 2013 roku. Stanem na grudzień 2023 roku jest czwartym najbardziej subskrybowanym francuskojęzycznym twórcą wideo na YouTube z 11,3 miliona subskrybentów. Śledztwo w sprawie tych oskarżeń zostało zamknięte w 2023 roku. Obecnie ma związek z influencerką Marthą Gambet, z którą ma córkę o imieniu Bianca (urodzona w marcu 2019), a para wzięła ślub 14 września 2024 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Olivier Baroux

Olivier Baroux, urodzony jako Olivier Marie 5 stycznia 1964 roku w Caen, jest francuskim aktorem, komikiem, pisarzem i reżyserem. Początkowo zyskał uznanie jako część komediowego duetu Kad & Olivier z Kad Meradem. Jego kariera rozpoczęła się od pracy animatora w radiu Adel w Caen, a następnie przez pięć lat był specjalistą w Radio Vallée de Seine, prowadząc program 'Self-service'. W 1991 roku dołączył do Oui FM w Paryżu, gdzie poznał Kad Merada i w konsekwencji w 1992 roku stworzył komediowy duet 'Kad et Olivier'. Razem prowadzili radiowy program 'Rock'n'Roll Circus' od 12 marca 1992 roku, a pomocą w przejściu na telewizję zapewnił im Jean-Luc Delarue, który doprowadził do prowadzenia programu 'La Grosse émission' na Comédie! w latach 1999–2001. Baroux rozwijał karierę solową, jednocześnie utrzymując współpracę z Kad Meradem. Zanim we współpracy napisał scenariusz do filmu ‘Mais qui a tué Pamela Rose?’ w 2003 roku, pojawiał się w filmach. Jego twórczość obejmuje również aktorstwo głosowe i rolę dżina w 'Iznogoud' w 2005 roku. Zaprezentował swoje talenty reżyserskie w filmie 'Ce soir je dors chez toi' w 2007 roku, opartym na komiksie 'Monsieur Jean', a następnie wyreżyserował 'Safari' w 2009 roku z Kad Meradem w roli głównej. Seria ‘Le Tuche’ zajmuje ważne miejsce w jego filmografii; wyreżyserował 'Les Tuche' w 2011 roku, po czym 'Les Tuche 2: Le Rêve américain' w 2016 roku i 'Les Tuche 3: Liberté, Égalité, Fraternituche' w 2018 roku. Ten ostatni film zapewnił mu nagrodę César du public w 2019 roku, a jego praca nad serią jest inspirowana wyzwaniami związanymi z osiągnięciem amerykańskiego snu. Baroux nadal pozostaje aktywny w branży rozrywkowej. W lipcu 2022 roku wydał we Francji album 'Menteur'. Od 2009 roku jest żonaty z Coralie i mają dwójkę dzieci, Enyę Baroux (ur. 1991) i Borisa Baroux (ur. 2001). W trakcie swojej kariery pracował zarówno jako aktor, jak i reżyser, co świadczy o jego wszechstronności we francuskim krajobrazie komedii.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Olivier de Benoist

Olivier de Benoist, urodzony jako Olivier Marie Emmanuel de Benoist de Gentissart 14 czerwca 1974 roku w Reims, jest francuskim komikiem i aktorem z korzeniami sięgającymi Belgii, a nawet Karola Wielkiego. Pochodzi z rodziny o szlachetnym pochodzeniu i siedmiu dzieciach i spędził dzieciństwo w Szampanii. Jego wychowanie było surowe i religijne, obejmujące naukę w szkołach jezuickich. Jest żonaty z Caroline Menand od piętnastu lat, którą poznał podczas studiów, i mają czworo dzieci: trzech synów i córkę w wieku 14, 13, 9 i 2 lata. Jego pełne imię odzwierciedla jego arystokratyczne pochodzenie, jako Olivier, Marie, Emmanuel, baron de Benoist de Gentissart. Początkowo studiując prawo przez pięć lat na Uniwersytecie w Paryżu i uzyskując kwalifikacje prawnicze, kariera Oliviera de Benoista skręciła niespodziewanie w kierunku rozrywki. Trenował w Studio Pygmalion i rozpoczął swoją przygodę sceniczną występując w sztuce stworzonej przez Benoît Poelvoorde, "Modèle déposé". Do jego wczesnych prac należą reklamy telewizyjne dla kanału Téva w 2002 roku oraz stworzenie jego pierwszej sztuki, 'Né sous X' w 2003 roku, a następnie parodia programów typu reality show o nazwie 'Loft Sorry' w 2004 roku. Od 2005 roku rozwijał i występował w swoich popularnych solowych przedstawieniach, 'Haut débit', 'Très haut débit' i 'Très très haut débit', które łączyły skecze i sztuczki magiczne, występując w miejscach takich jak Le Petit Palais des Glaces i Point Virgule. Olivier de Benoist zyskał znaczną rozpoznawalność w 2010 roku jako pierwszy uczestnik programu ‘On n’demande qu'à en rire,’ występując rekordowe 50 razy w sezonie 1 i współpracując z Kev Adams. Jego komedia często krąży wokół tematów mizoginii, relacji między mężczyznami a kobietami oraz podtekstów seksualnych, często rozpoczynając się od frazy "Bonsoir, bonsoir. L’autre jour." Rozlegle koncertował, występując na ponad 650 pokazach, w tym 'Très Très Haut Débit', docierając do ponad 300 000 widzów, z dwoma wyprzedanymi występami w Olympia. Jego twórczość stale ewoluuje; stworzył '0/40' w 2016 roku z Pierre-Marie Debrie i zaczął występować z nowym show zatytułowanym 'Le petit dernier' w 2019 roku. Obecnie tworzy ‘Le droit au bonheur’, który rozpocznie występy w październiku 2024 roku, a także ma się pojawić w serialu telewizyjnym 'Capitaine Marleau' (2023) i filmie 'Sur la dalle' (2025), a także w szóstym sezonie 'Astrid et Raphaëlle' (2025). Opublikował również komiks, ‘Le Dernier Rempart face à la dictature des femmes,’ i często pojawia się w programie telewizyjnym Michela Druckera “Vivement Dimanche”.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Patrick Bosso

Patrick Bosso to francuski komik i aktor, urodzony 12 października 1962 roku w Marsylii. Urodził się w oddziale położniczym szpitala La Belle de Mai. Jego rodzice byli włoskimi imigrantami, którzy osiedlili się we Francji. Dorastał w dzielnicy Panier w Marsylii, a później przeniósł się do północnych dzielnic w ramach osiedla mieszkaniowego "Les Lauriers". Wczesne życie Bosso odzwierciedla jego pochodzenie z klasy robotniczej; jego ojciec pracował na stoczni portowej w Marsylii, a Bosso przez krótki czas podążył jego śladami jako stolarz okrętowy. Podjął również próbę nauki zawodu hydraulika, ale nie ukończył jej. Zanim odnalazł swoje powołanie w komedii, pracował na różnych stanowiskach, w tym jako kurier na Vieux-Port, dostawca piwa, zmywacz naczyń w restauracji oraz urzędnik w ratuszu. Zmieniła się kariera Bosso, gdy zaczął pracować w Paryżu jako ochrona w Pigalle i sprzedawał towary dla muzyków takich jak Madonna, Roch Voisine i Michel Sardou. W 1989 roku rozpoczął zajęcia aktorskie z Niels Arestrupem, który zachęcił go do realizacji monodramów. Debiutował w wykonie solowym tego samego roku sztuką 'C’est méchant' w Théâtre Marie Stuart. Jego pierwszy duży występ, 'Qui ?!? Moi !?!', miał premierę w Palais des Glaces w 1995 roku. Spektakl 'Les talons devant' (1997) znacząco zwiększył jego rozpoznawalność publiczną. Krótko prowadził program 'La Grosse émission' na kanale Comédie! od września do października 1998 roku, a w 2000 roku Pierre-François Martin-Laval (Pef) wyreżyserował jego drugi spektakl, 'Bosso exagère trop!'. Bosso stale rozwijał swoje talenty komediowe na przestrzeni lat. W listopadzie 2005 roku zaprezentował 'Du Bonheur', które ukazało się na DVD w 2007 roku. 'Le spectacle de ma vie' miał premierę w Olympia w październiku 2003 roku. Podczas swojej kariery wystąpił w ponad dwudziestu filmach od 1996 roku i zagrał główną rolę w miniserialu 'Hep Taxi!' (2003), a także w różnych filmach telewizyjnych pomiędzy występami. W 2016 roku zagrał główną rolę w filmie 'Marseille' w reżyserii Kad Merad. Zaprezentował również swoją wszechstronność, reżyserując krótki film 'Rien ne sert de courir' w 1999 roku i wydając książkę 'Melon et Melèche: le grand concours' w 2001 roku. Jego solowy występ 'La courte échelle' miał premierę w Comédie de Paris w styczniu 2009 roku, a na DVD ukazał się w 2010 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Patrick Font

Patrick Font, urodzony 27 września 1940 roku w Vésinet, był francuskim humorystą i chansonierem. Rozpoczął karierę jako nauczyciel (instituteur) w latach 1961–1968. Od lat 70. do 1995 roku tworzył duet komediowy Font et Val z Philippe Val. W trakcie swojej kariery pisał teksty dla innych artystów, w tym Thierry Le Luron i Christophe Alévêque, co świadczyło o jego wszechstronności we francuskim świecie rozrywki. Opublikował kilka książek, w tym *J'exagère, mais pas assez* w 1992 roku i *Souvenirs d'un cow-boy d'opérette* w 2018 roku. W 1992 roku został felietonistą satyrycznego magazynu Charlie Hebdo , a także współtworzył audycję radiową Rien à cirer na antenie France Inter. W 1994 roku założył Marie Pantalon, szkołę sztuk performatywnych w Haute-Savoie. Od 2007 roku był stałym komikiem w Théâtre des Deux Ânes w Paryżu, występując w spektaklach takich jak 'Sarkozix Le Gavlois', 'Kadhafi à Paris' i 'Nicolas s'remarie'. Jego komedia często obejmowała satyryczne rewue o bieżących wydarzeniach, czasem opisywane jako ‘façon Riviera’, odnoszące się do postaci takich jak Sarkozy i Fillon. Kariera Fonta została znacząco wpłynięta przez postępowania sądowe rozpoczynające się w 1996 roku. Został skazany za wykorzystanie seksualne nieletnich i odbył cztery lata i dwa miesiące więzienia od 1996 do 2000 roku, po procesie w Annecy w marcu 1998 roku. Pomimo tych wydarzeń, pozostał zaangażowany w działalność artystyczną, współzakładając Les Auteurs Réunis w 2005 roku, które odpowiadało za i . Wziął udział w albumie w 2011 roku. Patrick Font zmarł 6 kwietnia 2018 roku w wieku 77 lat, w wyniku powikłań związanych z długotrwałą chorobą wątroby, pozostawiając po sobie złożone dziedzictwo we francuskiej komedii.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Patrick Raynal

Patrick Raynal, urodzony jako Bernard Giraud w Vierzon 29 maja 1926 roku, był francuskim chansonierem i humorystą. Rozpoczął swoją artystyczną karierę po II wojnie światowej, w wieku 20 lat, podejmując decyzję o podążaniu ścieżką artysty. Wychowany w skromnej rodzinie z ojcem komunistą, doświadczył wczesnych zakłóceń, w tym częstych wyrzuczeń ze szkoły i krótkiego epizodu ucieczki w wieku 13 lat. Jego pierwsze doświadczenia sceniczne obejmowały naśladowanie Charlesa Treneta podczas służby wojskowej, co przyniosło mu przydomek „śpiewający szaleniec z Vierzon”. Następnie rozpoczął karierę w music-hall jako „wiejski komik”, przyjmując swoje wiejskie korzenie. Raynal zyskał rozgłos w latach 50., występując początkowo na terenie regionu Berry, a następnie ogólnokrajowo. Jego styl komediowy często zawierał satyryczne przedstawienia rolników z Berry, uosabiane przez rodzinę Berlodiot i zwłaszcza postać Berlodiota – karykatury o charakterystycznym akcencie. Występował w miejscach takich jak Caveau de la République, gdzie zawiązał przyjaźnie z Pierre Dac i Francis Blanche, a później gościł na scenach takich jak Bobino i Olympia. Podczas swojej kariery, trwającej około 50 lat, nagrał liczne płyty 45 obr./min., osiągając znaczną popularność na terenie regionu Berry i poza nim, zdobywając po drodze dwie złote płyty. Poza występami na scenie i nagraniami, Raynal pojawił się również w kilku filmach, w tym Le journal d'une femme en blanc (1965) u boku Marie-José Nat, a także Babette s'en va-t-en guerre (1960), Le Magot de Josepha (1962) i Les grandes familles (1966). Otwarcie krytykował aspekty paryskiej kultury, szczególnie społeczeństwo konsumpcyjne, postrzegając je jako zestresowane, pozbawione szacunku i jednorodne, a także wyrażał dezaprobatę wobec „nouvelle cuisine”. Otrzymał uznanie za swoją pracę, w tym Prix de l'humour w 1971 roku oraz dwukrotnie Prix Fernand Raynaud, w 1971 i ponownie w 1989 roku. Przyznano mu również tytuł Chevalier des Arts et des Lettres, Grand Officier de la Ligue du Bien Public oraz medale od miasta Paryża i Sacem. Po przejściu na emeryturę do Anzy-le-Duc ze swoją żoną Claudie, kontynuował występy charytatywne dla organizacji takich jak liga walki z rakiem i stowarzyszenie dla niewidomych psów. Patrick Raynal zmarł w szpitalu w Paray-le-Monial 1 maja 2010 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Lellouche

Philippe Lellouche travaille comme acteur, réalisateur, scénariste, animateur de télévision et chanteur. Il partage le métier d 'acteur avec son frère, Gilles Lellouche.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Meyer

Philippe Meyer, urodzony 25 grudnia 1947 roku w Germersheim, Niemcy, jest osobą o wielu talentach, znaną jako dziennikarz, humorysta, pisarz oraz osobowość radiowa i telewizyjna. Jego kariera rozpoczęła się w 1965 roku, kiedy rozpoczął studia prawnicze i socjologiczne na Uniwersytecie Paris-Nanterre. W tym okresie pracował również jako wychowawca w klubie zapobiegania przestępczości wśród młodocianych w Paryżu, co świadczy o jego wczesnym zainteresowaniu problemami społecznymi. Zaangażowanie Meyera w działalność studencką jest widoczne w jego roli przewodniczącego komitetu strajkowego na Nanterre w listopadzie 1967 roku oraz w uczestnictwie w protestach z maja 1968 roku u boku Paula Ricœur. Inteligentne zainteresowania Meyera wykraczały poza granice Francji, ponieważ w 1968 roku otrzymał stypendium od Biura Młodzieży Franco-Kanadyjskiej na badania nad reakcjami na bezdomność wśród młodocianych w Quebecu. To doświadczenie okazało się przełomowe, prowadząc do relacji z wybitnymi postaciami takimi jak René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand i Gilles Vigneault. Obronił rozprawę doktorską zatytułowaną „Dziecko i rozum państwa” w 1977 roku pod opieką Annie Kriegel i Philippe Ariès. Pracował również jako badacz w Centrum Zdrowia Psychicznego pod kierownictwem profesora Philippe Paumelle. Od marca 1982 roku Meyer zaczął pracować na stacjach radiowych dla publicznego nadawania, a od 1982 do 1989 roku prowadził program 'Télescopages' w France Inter. Kariera Meyera w mediach trwała dalej dzięki audycjom 'Allegro serioso' na France Culture (1984-1995) i 'Libre examen' (1995-1998). Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki codziennemu humorystycznemu segmentowi w radiu France Inter od 1989 do 2000 roku, który rozpoczynał się od 'Szczęśliwi mieszkańcy...' i kończył frazami typu 'Żyjemy w nowoczesnej epoce'. Prowadził audycję 'L'Esprit public' na France Culture od 1998 do 2017 roku, kontynuując ją jako podcast po jej zakończeniu. Prezentował również program ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ w radiu France Inter od 2000 do 2016 roku. Meyer wystąpił w filmach takich jak 'It begins today' i 'The Case Picpus,' oraz w serialu telewizyjnym 'Maigret.' Niedawno wydał książkę 'La prochaine fois, je vous l'écrirai', zbiór portretów i hołdów, i nadal prowadzi podcast 'Le Nouvel Esprit Public', współpracując z intelektualistami życia publicznego.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Val

Philippe Val, urodzony 14 września 1952 roku w Neuilly-sur-Seine, jest francuskim dziennikarzem, piosenkarzem i komikiem. Jego rodzicami byli rzeźnik, René Vol, który później zmienił nazwisko na Val, oraz fryzjerka; był czwartym z czwórki rodzeństwa. W wieku 17 lat porzucił szkołę, by realizować się w muzyce, co świadczyło o wczesnym skłonności do ekspresji artystycznej. Komiczna podróż Val’a rozpoczęła się duetem Font et Val, założonym w latach 70. z Patrickiem Font. Początkowo występował jako zaangażowany autor piosenek w miejscach takich jak La Pizza du Marais, Théâtre de Dix heures i Vrai Chic Parisien, towarzysząc mu Paul Castanier do 1989 roku, a później Emmanuel Binet. We wczesnych latach 80. sporadycznie występował solo, czasami z udziałem swojego psa, Jeffa. W 1973 roku współpracował z piosenkarką Anne Vanderlove przy jej politycznie zaangażowanym albumie 'Non'. Przez krótki czas redagował La Grosse Bertha w 1991 roku i współzałożył drugą iterację Charlie Hebdo w 1992 roku u boku Cabu, pełniąc funkcję redaktora i dyrektora do 1992 roku. Później powrócił, aby kierować Charlie Hebdo od 2004 do 2009 roku, publikując w 2005 roku karykatury Muhammada z Jyllands-Posten, co doprowadziło do uniewinnienia w 2007 roku od zarzutów podżegania do nienawiści. Opublikował kilka książek, w tym 'Vingt ans de finesse' (1992) i 'Malaise dans l’inculture' (2015). Po odejściu z Charlie Hebdo w 2009 roku, Val został dyrektorem France Inter, stanowisko to zajmował do 2014 roku. Wydał albumy 'Paris-Vincennes' (1996), 'Hôtel de l’univers' (1999) i 'Philippe Val' (2004). Val wyrażał silne poglądy polityczne, opracowując w 2018 roku manifest przeciwko antysemityzmowi oraz sprzeciwiając się takim grupom jak Front National i integranci katoliccy. Obecnie od 2021 roku pełni funkcję cotygodniowego komentatora w radiu Europe 1. Jego kariera odzwierciedla różnorodne zaangażowanie we francuską kulturę i społeczeństwo, naznaczone zarówno twórczą współpracą, jak i kierownictwem redakcyjnym.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Pierre Levassor

Pierre- Thomas Levassor (urodzony 25 stycznia 1808 w Fontainebleau) jest francuskim aktorem. 4 stycznia 1870 w drugim okręgu Paryża. Jego pogrzeb jest na cmentarzu Montmartre.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Pierre Repp

Pierre Repp, urodzony jako Pierre Alphonse Léon Frédéric Bouclet 5 listopada 1909 roku w Saint-Pol-sur-Ternoise, był francuskim humorystą i aktorem. Początkowo studiował w Konserwatorium w Lille i uzyskał dyplom Baccalauréat przed odbyciem służby wojskowej na początku lat 30. XX wieku. Po zakończeniu służby wojskowej przeniósł się do Paryża i rozpoczął karierę występując w kabaretach. Jego ślub z Ferdinande Alice Andrée Bouclet, jego kuzynką, odbył się 14 sierpnia 1930 roku w Lille. Często występował w muzycznych kabaretach i kabaretach zarówno w Paryżu, jak i podczas tournée, co zapewniło mu pozycję wybitnej postaci we francuskiej rozrywce. Styl komediowy Reppa charakteryzował się jego unikalnym "talent de bafouilleur", czyli talentem do jąkania. Humorystycznie imitował jąkanie, często zastępując słowa zaskakującymi alternatywami i posługując się grą słów. Szczególnie znany odcinek, "Les crêpes" (Naleśniki), prezentował przepis z komicznymi wypowiadaniem słów i pozostaje humorystycznym punktem odniesienia, jak zauważył Stéphane De Groodt. Odcinek ten został również wydany jako piosenka na płycie w 1960 roku, obok innych utworów takich jak 'La Machine à laver' (Pralka). Współpracował z artystami takimi jak Boris Vian i Fernand Raynaud, oraz występował w licznych sztukach teatralnych i programach telewizyjnych, w tym w programach telewizyjnych Guya Luxa w latach 70. i programach Michela Druckera. Jego występy sięgały również belgijskiej telewizji w "Zygomaticorama". Przez całą swoją karierę Repp zagrał w około 100 filmach, często jako postać drugoplanowa, w tym w takich znanych tytułach jak „Bonjour sourire” i „Les Quatre Cents Coups”, co przyczyniło się do jego miejsca w historii francuskiego kina. Wziął również udział w filmie „Le Nouveau Testament” u boku Fernand Gravey. W 1982 roku wystąpił w Casino de Paris dla Fondation Perce-Neige. Był członkiem Société des Rosati. Pierre Repp zmarł 1 listopada 1986 roku, w wieku prawie 77 lat, w Plessis-Trévise i został pochowany na nowym cmentarzu w Vincennes. W 2018 roku ukazał się esej autorstwa Nicolasa Le Golvana zatytułowany „Pierre Repp, Bégayer, exister, écrire”, który zgłębia jego życie i twórczość.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Francja 214

Wielka Brytania 236

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 28

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Litwa 1

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 7

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Nicole Ferroni

Norman Thavaud

Olivier Baroux

Olivier de Benoist

Patrick Bosso

Patrick Font

Patrick Raynal

Philippe Lellouche

Philippe Meyer

Philippe Val

Pierre Levassor

Pierre Repp

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?