GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1801 Komicy
Bruno Salomone, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Bruno Salomone

Bruno Salomone, znany również jako Bruno Salomon, był francuskim aktorem i komikiem. Urodził się 13 lipca 1970 roku w Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne), część swojego dzieciństwa spędził w Marsylii, zanim przeniósł się na przedmieścia Paryża. Był jedynym dzieckiem, z matką krawcową i ojcem hydraulikiem, który interesował się astrologią. Pomimo tego, że czuł się nieśmiały w latach szkolnych, Salomone rozwinął pewność siebie poprzez naśladowanie swoich nauczycieli. We wczesnych latach 90. Salomone zdał maturę w Lycée Georges Brassens; jednak pierwotnie zamierzał studiować medycynę weterynaryjną. Salomone rozpoczął karierę występując w kawiarniach teatralnych, pisząc scenki i przez dwa lata pracował jako Dingo w Euro Disney. Pojawił się również w promocyjnej kasecie VHS na PlayStation z 1995 roku. W 1996 roku zyskał rozgłos dzięki programowi talentów Graines de star za swój absurdalny humor i wygrał konkurs. Regularnie występował w kawiarni teatralnej Le Carré Blanc od 1998 roku, a także był częścią grupy komediowej Nous Ç Nous z Éric Collado, Manu Joucla, Éric Massot i Jean Dujardin. Grupa często pojawiała się w programie Patricka Sébastiena Fiesta , a on również wystąpił w Farce Attaque z Jeanem Dujardin przed rozpoczęciem kariery solowej na początku lat 2000. W 2000 roku wystąpił ze swoim pierwszym programem jednoosobowym zatytułowanym 'N'est pas cochon d'Inde qui veut'. Bruno Salomone zyskał szerokie uznanie dzięki roli Denisa Bouleya w serialu telewizyjnym Fais pas ci, fais pas ça (2007-2017). Pojawił się również w serialach Kaamelott (w latach 2005 i 2009) oraz filmie Brice de Nice (2005), wcielając się w postać Igora d'Hossegor. Jego praca obejmowała również aktorstwo głosowe, w tym rolę w animowanym filmie Lucky Luke (2009) oraz lektora w grze 'Burger Quiz' autorstwa Alain Chabat. W 2019 wydał powieść zatytułowaną Les Misophones . W 2016 jego program 'Euphorique' zdobył Kryształową Kulę za najlepszy pokaz jednego aktora. Salomone zmarł 15 marca 2026 roku w Joinville-le-Pont (Val-de-Marne) w wieku 55 lat, po długiej chorobie. Jego śmierć została potwierdzona przez jego agenta, Laurenta Grégoire, i wywołała falę hołdów od Jean Dujardin, Florence Foresti, Nagui i Tiphaine Haas. Pamiętany jest jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych komediowych aktorów francuskiej telewizji.

Denis Maréchal, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Denis Maréchal

Denis Maréchal to francuski komik i aktor urodzony w Lyonie 29 listopada 1969 roku. W wieku 21 lat, w 1990 roku, dążył do zostania aktorem. W wieku 24 lat przeniósł się z Lyonu do Paryża, aby realizować tę karierę, ucząc się przez dwa lata w szkole aktorskiej Cours Florent. W 1997 roku on i Fournel wygrali w programie 'Graines de star', pokonując Jean Dujardina. Niedługo potem wystąpili w programie Philippe’a Bouvarda 'Bouvard du Rire', a Thierry Ardisson zaprosił go do programu 'Vue sur la mer' na stanowisko barmana. W latach 1997–1999 Maréchal dołączył do 'Bande du Carré Blanc' w kabarecie Carré Blanc, występując w programach takich jak 'Soirée d’Enfer', 'Graines de star', 'Demandez le Programme' i 'Vivement dimanche'. Uczestniczył również w konkursie Coluche Prize w Montrouge. Maréchal kontynuował budowanie swojej kariery, zajmując drugie miejsce w 'Coups d'Humour' w 2000 roku po Maxime, i wygrywając konkurs w 2001 roku, co zaowocowało kontraktem z Glem. W 2005 roku zagrał Narses w serialu telewizyjnym 'Kaamelott', oraz stworzył swój pierwszy solowy występ, 'J’dis franchement'. Następnie pojawił się z 'Denis Maréchal passe la seconde' w 2007 roku i wyprodukował tuzin humorystycznych szkiców pod nazwą 'Gym Comic'. W 2008 roku wystąpił w filmie 'La Personne aux deux personnes'. Od lipca 2010 roku regularnie pojawia się w programie typu quiz 'Mot de passe'. Wystąpił w 'Denis Maréchal joue!', wyreżyserowanym przez Florence Foresti, w 2012 roku. Pojawia się również w filmie telewizyjnym z 2024 roku 'Les Fantômes des Saintes', oraz wykonuje lektorskie prace dla programów takich jak 'Battlebots: Le Choc des robots' (2022) i 'Transformers: EarthSpark' (2023).

Didier Bénureau, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Didier Bénureau

Didier Bénureau to francuski humorysta i aktor urodzony 28 października 1956 roku w Courbevoie, zachodnim przedmieściu Paryża. Rozpoczął swoją muzyczną przygodę w wieku 15 lat z zamiłowaniem do gitary, co doprowadziło do powstania zespołu akustycznego o nazwie 'Quasifolklo' w 1975 roku. Zespół ten zdobył uznanie, wygrywając medal w programie telewizyjnym prowadzonym przez Patrice Laffonta. Następnie odbył służbę wojskową w latach 1977–1978. Po zakończeniu służby wojskowej, Bénureau poszukiwał możliwości występowania, pracując jako animator dla MSC de Villeneuve-la-Garenne oraz zajmując stanowiska opiekuna w letnisku i nadzorcy w szkolnej stołówce. W 1979 roku brał udział w zajęciach aktorskich w MSC w Villeneuve-la-Garenne. W latach 1981–1984 pojawiał się w epizodycznych rolach w filmach i programach telewizyjnych. W 1985 roku po raz pierwszy wystąpił w Petit Théâtre de Bouvard z postaciami neurotycznymi. W 1986 roku współpracował z Muriel Robin przy współtworzeniu sztuki zatytułowanej 'MAMAN ou donne-moi ton linge ou je fais une machine !'. Kariera Bénureau nabra tempa wraz z jego pierwszym solowym występem, 'Enfin Bénureau,' w 1988 roku. Następnie wystąpił w filmie Bertranda Bliera *Trop belle pour toi* po przedstawieniu Blierowi nagrania swojego występu. W latach 1990–2000 zagrał role drugoplanowe w kilku filmach, w tym w *Palais Royal!*. W 1993 roku rozpoczął swój drugi solowy występ, reżyserowany przez Dieudonné, i poznał Dominique Champetier, która stała się jego częstą współpracowniczką. W 1998 roku wydał krótki film zatytułowany *Zanzibar*. Od 1997 do 1999 roku występował ze swoim trzecim solowym występem w Café de la Gare i Comédie Caumartin. Pojawił się w licznych produkcjach obejmujących komedie, romanse i seriale telewizyjne, biorąc udział w ponad 60 realizacjach do 2008 roku. Krytycy chwalili jego występy, a w 2007 roku otrzymał Grand Prix de l’Humour Noir za swój występ *Bobo*, który zdobył nagrodę SACD dla Najlepszego Solowego Pokazu w 2009 roku. Grał Gilberta w serialu telewizyjnym *Scènes de ménages* od 23 stycznia 2023 roku, ale opuścił serial w czerwcu 2024 roku z powodu konfliktów harmonogramu.

Didier Porte, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Didier Porte

Didier Porte to francuski komik, gospodarz programu radiowego, dziennikarz i humorysta urodzony 29 stycznia 1958 roku w Compiègne. Obecnie ma 68 lat. Jego rodzice są Francuzami i od pokoleń mieszkają we Francji. Porte uzyskał dyplom z ekonomii na Uniwersytecie Paris-X Nanterre w 1980 roku. Opisuje siebie jako „dziennikarza de complément” (dziennikarza uzupełniającego) a nie zwykłego rozrywacza. Porte rozpoczął karierę dziennikarską w 1984 roku w La Dépêche du Midi, a następnie współpracował z różnymi mediami, w tym z Le Matin de Paris, L’Étudiant, Canal 102, TSF 93, RMC, RFM, Europe 2 i Ouï FM. W latach 1984–1992 pracował jako reporter-reżyser przy programie 'Culture Pub' na M6. Wspólnie z Anne Magnien współtworzył program 'La Nuit de la connerie' na Canal+ oraz książkę 'Le Grand Livre de la connerie' z Williamem Reymond. Jego praca obejmowała również udział w programach takich jak 'Les Lois de la jungle', 'Éconoclaste', 'Tutti frutti', 'Comme au cinéma' i 'Héros vinaigrette'. Kariera Didiera Portego obejmuje stałe rubryki w radiu France Inter, rozpoczynając w 1993 roku od 'Zappinge' i kontynuując przez programy takie jak 'Zoom', 'Audimatraquage', 'Rien à cirer', 'Les P’tits Déj’s', 'Changement de direction', 'Rien à voir' i 'Le Fou du roi'. Kilkakrotnie stanął przed procesami o zniesławienie w związku z jego komentarzami. Zadebiutował jako performer w 1998 roku z L'Ami des vedettes , a następnie wystąpił w innych programach, w tym Entracte manqué , Didier Porte joue et gagne à être connu , Didier Porte aime les gens i Didier Porte fait rire les masses . Od 2013 roku występuje z programem Didier Porte à droite! Parodiuje Nicolasa Sarkozy'ego i jego administrację, znany jest ze swojej 'bezlitosnej' satyry; w zeszłym tygodniu wyśmiewał Bernarda Kouchnera, ówczesnego ministra spraw zagranicznych. Jego praca przyciąga coraz więcej słuchaczy, przyczyniając się do odrodzenia politycznie zaangażowanej francuskiej komedii. Pojawił się jako sam siebie w filmie 'Satire dans la campagne' i nadal współpracuje z wersją internetową 'Là-bas si j'y suis' od 2015 roku.

Dominique Farrugia, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Dominique Farrugia

Dominique Farrugia, urodzony 2 września 1962 roku w Vichy we Francji, jest wszechstronnym francuskim twórcą. Pełni funkcję aktora, reżysera filmowego, scenarzysty, producenta, humorysty i komika. Jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne dziedzictwo, w tym żydowskie pied-noir i maltańskie korzenie; jego rodzice, którzy opuścili Algierię po uzyskaniu przez nią niepodległości w 1962 roku, osiedlili się w Vichy. Prowadzili bar-restaurację o nazwie Le Verdier, a jego ojciec pracował jako lider zespołu w kasynie Vichy. Pełne imię Dominique Farrugii to Dominique Spiridion Léon Farrugia. Od 1986 do 1992 roku Les Nuls byli aktywni, w znaczący sposób przyczyniając się do francuskiej komedii. Napisał scenariusze do serialu telewizyjnego "Cel: nul" w 1987 roku, za co otrzymał nagrodę 7 d'Or. W tym okresie przez krótki czas prowadził parodię prognozy pogody w programie "Nulle part ailleurs" od 1987 do 1988 roku i przypadkowo wystąpił jako aktor w jednym z odcinków "Cel: nul" z powodu nieobecności aktora. Specjalny program telewizyjny "TVN 595" z 1988 roku również otrzymał nagrodę 7 d'Or. Wspólnie założył firmę produkcyjną RF2K z Olivierem Granierem i w 1997 roku uruchomił kanał telewizyjny Comédie!, pełniąc funkcję dyrektora generalnego i prezesa od kwietnia 2002 do lutego 2003 roku. W 1994 roku wyreżyserował film *La Cité de la peur*, który przyciągnął 2,2 miliony widzów we Francji. Do jego prac reżyserskich należą: *Delphine 1, Yvan 0* (1996), *L'amour, c'est mieux à deux* (2010), *Bis* (2015), *Return to 17* (2015) oraz *Under the Same Roof* (2017). Obecnie kieruje Shine Fiction wraz z Guillaume Thouret jako dyrektorem operacyjnym, koncentrując się na produkcji wysokobudżetowych seriali fabularnych dla francuskich nadawców i globalnych platform streamingowych.

Dranem, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Dranem

Francuski artysta Charles Armand Ménard, występujący pod pseudonimem Dranem, był śpiewakiem piosenek komediowych, wykonawcą w teatrach muzycznych i na scenie oraz aktorem filmowym. Urodził się 23 maja 1869 roku w Paryżu, w dzielnicy 10., a zmarł 13 października 1935 roku w Paryżu, w dzielnicy 7. Jego ojciec był rzemieślnikiem-jubilerem, a Dranem nauczył się tego fachu od niego. Przyjął pseudonim Dranem jako anagram imienia Ménard. Dranem rozpoczął swoją karierę jako uczeń złotnika, zanim wszedł do świata rozrywki. Początkowo pracował krótko jako sprzedawca pasów i sprzedawca instrumentów ortopedycznych. Debiut na scenie amatorskiej miał we wrześniu 1890 w La Verrerie. Jego profesjonalny debiut nastąpił 24 marca 1894 roku w Electric-Concert. Od 1895 roku występował z Félix Mayol i Max Dearly w 'Concert Parisien'. Około 1896 roku stworzył swój charakterystyczny strój: małą marynarkę, paski spodnie, ogromne buty i kapelusz, a także charakteryzację twarzy. Został czołowym artystą muzycznego teatru, znanym z komicznego absurdu. Rutyn komediowych piosenek Dranema zyskała mu wierną publiczność i uczyniła go bogatym. Pojawił się w wielu filmach, w tym w 'Bonsoir m'sieurs dames' w 1902 roku oraz w kilku krótkich filmach niemych wyreżyserowanych przez Ferdinanda Zeccę, takich jak 'Le salut de Dranem' (1901). Alice Guy nakręciła jedenaście początkowych filmów dźwiękowych, zwanych 'Phonoscènes,' z udziałem Dranema dla Gaumont w 1905 roku. Jego humor był niespójny i często ryzykowany, a piosenki takie jak ‘Le Fils d'un gniaf’ cieszyły się ogromną popularnością. Zdobywając Zamek Château de Ris w 1910 roku, założył następnie organizację filantropijną, która pomagała starzejącym się artystom; dom emerytalny został otwarty przez prezydenta Armandsa Fallièresa w 1911 roku. Fundacja Dranema działała do 2000 roku, a nieruchomość jest obecnie domem spokojnej emerytury prowadzonym przez państwo. Pojawiał się w operetkach, teatrze na żywo i filmach, w tym w 'La fille de Madame Angot' (1918) w Paryskiej Operze Komicznej oraz ‘Les brigands’ (1931). W 1910 roku Dranem wziął również udział w produkcji 'Le Médecin malgré lui' Moliera w teatrze l'Odéon. W 1923 roku otrzymał odznaczenie Rycerza Legii Honorowej, a w 1935 roku awansowano go na Oficera. Zamek Château de Ris-Orangis jest miejscem wiecznego spoczynku Dranema. Podczas I wojny światowej Dranem występował dla żołnierzy i rannych, pojawiając się w szpitalach. Pojawił się również u boku Maurice’a Chevaliera w filmie ‘Là-Haut’. Film ‘Le Ménage Dranem’ (Dom Dranema), nakręcony przez Pathé, przedstawia odwrócenie tradycyjnych ról płciowych, z żoną maltretującą męża. Brał udział w licznych programach radiowych i wystąpił w tuzinie filmów między 1919 a 1935 rokiem. Zmarł 13 października 1935 roku w Klinice de l’Alma w Paryżu, dożywszy wieku 66 lat.

Fabrice Éboué, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Fabrice Éboué

Fabrice Éboué urodził się 7 czerwca 1977 roku w Maisons-Alfort (Val-de-Marne). Dzieciństwo spędził w Vincennes i Nogent-sur-Marne. Jego pochodzenie jest zróżnicowane; ojciec jest ginekologiem-położnikiem pochodzenia kameruńskiego, a matka jest Francuzką z normandzkimi korzeniami. Éboué ma czworo rodzeństwa. Już we wczesnym dzieciństwie wykazywał skłonności twórcze, uczestnicząc w 1999 roku w miksu 'Embauche pour la débauche' kolektywu Val-de-Marnais Splifton, rapowując pod pseudonimem Mr. Faf. Droga edukacyjna Éboué obejmowała doświadczenia w prywatnym liceum Albert-de-Mun, z którego został wydalony, a później w Branly, Montalembert (Nogent-sur-Marne) i La Providence d'Amiens. Zdobył maturę jako kandydat zdanym eksternem i uzyskał BTS z Turystyki dzięki pomocy swojego nauczyciela języka niemieckiego. W tym czasie pracował jako przewodnik w jaskini Lombrives, początkowo recytując informacje geologiczne, a następnie dodając żarty i zmyślone anegdoty historyczne, aby bawić gości. Od 2000 roku zaczął występować na różnych paryskich scenach, takich jak Théâtre des Blancs-Manteaux i Trianon. Kariera Éboué znacznie się rozwinęła w połowie lat 2000. Wystąpił w krótkim filmie 'Un crime d'eau' w 2005 roku i dołączył do trupy Jamel Comedy Club w latach 2006–2008. Wspólnie z Thomasem N'Gijolem napisał 'Inside Jamel Comedy Club' i uczestniczył w programie telewizyjnym 'T'empêches tout le monde de dormir' w latach 2006–2008. Był stałym felietonistą w programie 'On va s'gêner' na Europe 1 w latach 2008–2014 i we współpracy z Thomasem N'Gijolem założył teatr Comedy Club w Paryżu w kwietniu 2008 roku. Jego styl komediowy charakteryzuje się czarnym humorem i ostrym spojrzeniem, często dokonując obserwacji dotyczących relacji, mediów społecznościowych i społeczeństwa. W marcu 2009 roku otrzymał nagrodę 'Macho d'argent'. Éboué wyreżyserował filmy takie jak 'Case départ' (2010), 'Le Crocodile du Botswanga' (2014) i 'CoeXister' (2016). Obecnie występuje w nowym spektaklu o nazwie 'SolitudeS', który bada paradoks połączenia i samotności, zaplanowanym na 19 listopada 2026 roku w Roubaix.

Francis Ginibre, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Francis Ginibre

Francis Ginibre to francuski komik i humorysta, urodzony 17 czerwca 1959 roku w Tuluzie we Francji. Spędził dzieciństwo w Tuluzie i uzyskał dyplom ze szkoły Beaux-Arts, studiując sztuki piękne w École des Beaux-Arts de Toulouse. Początkowo realizował karierę artystyczną, uzyskując dyplom z tej instytucji. Około początku lat 80. przeszedł na ścieżkę muzyczną, stając się samoukiem perkusistą. Grał na perkusji w kilku zespołach, często występując z muzyką taneczną, aby zarabiać na życie, a nawet brał udział we wczesnych trasach i koncertach dzięki zaangażowaniu w chór. Kluczowym momentem w karierze Ginibre'a było spotkanie z Éric Carrière wczesnych latach 80., który potrzebował perkusisty. To spotkanie doprowadziło do natychmiastowego powstania komediowego duetu Les Chevaliers du Fiel. Zrodziło się między nimi profesjonalne i przyjacielskie partnerstwo, występujące razem pod tą pseudonimem scenicznego. Ich pierwszy występ nosił tytuł "Le détournement d’avion le plus fou de l’année", a znaczną rozpoznawalność zyskali dzięki przebojowi "La Smica 2000" w 1996 roku. Regularnie pojawiali się w telewizji i radiu, a w 1995 roku przenieśli się do Paryża. Ginibre ma również doświadczenie w pisaniu dla innych artystów; pisał skecze i współtworzył dla różnych wykonawców, w tym Les Vamps i Michel Galabru, oraz przyczyniał się do programów telewizyjnych i radiowych. Praca Ginibre’a wykracza poza stand-up comedy. Pojawił się w kilku filmach, w tym & Repas de famille (2014), & Les Municipaux, ces héros (2018), & Les Municipaux, trop c'est trop (2019) i & Bingbodi (1998). Współreżyserował i zagrał w & Municipal Hero (2018) oraz & Municipal Hero, Too Much is Too Much (2019) z Éric Carrière. W 2016 roku wspólnie założyli & Championnat du monde du cassoulet de Toulouse , co świadczy o zainteresowaniu lokalną kulturą. Obecnie Ginibre nadal utrzymuje regularną obecność na scenie, występując z Les Chevaliers du Fiel w ich spektaklu "Vacances à Dubaï". Ich poczucie humoru jest zakorzenione w życiu codziennym, a ich program 'Le Best of collector' cieszy się dużą popularnością. Zagrał również w sztuce teatralnej 'Vacances d'enfer' w Théâtre du Gymnase Marie Bell od 14 stycznia 2011 roku, opisywanej jako parodia teatru boulevardowego.

Juliette Arnaud, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Juliette Arnaud

Juliette Arnaud to francuska aktorka, scenarzystka, prowadząca program radiowy, telewizyjny oraz komik, urodzona 6 marca 1973 roku w Saint-Étienne. Jej rodzina stworzyła humorystyczną atmosferę, jej ojciec pracował jako brygadzista budowlany, a matka była profesorką klasologii. Początkowo rozważała studia politologiczne, ale porzuciła je po roku i następnie ukończyła kurs komedii i sztuki dramatycznej w Cours Florent. To szkolenie doprowadziło do znaczących współprac z Christine Anglio i Corinne Puget. Kariera Arnaud obejmuje różnorodne role i dorobek pisarski. Współtworzyła i występowała w sztuce teatralnej w kawiarni 'Arrête de pleurer Pénélope' u boku Anglio i Puget, która miała premierę w 2002 roku w Café de la Gare i od tamtej pory została obejrzana przez ponad dwa miliony widzów. Sztuka, osadzona podczas wieczoru panieńskiego, przedstawia trzy przyjaciółki, których przyjaźń się rozpada. Współtworzyła sequel, 'Arrête de pleurer Pénélope 2 La Suite!' w 2006 roku i wyreżyserowała adaptację filmową w 2012 roku. Była również współautorką filmu 'La Beuze' w 2003 roku i wystąpiła w kilku filmach, w tym 'Les Onze Commandements' (2004), 'L’Un reste, l’autre part' (2005), 'Ensemble, c'est tout' (2007) oraz 'Tu peux garder un secret ?' (2008). Grała role w serialach telewizyjnych takich jak 'Drôle de famille!' od 2009 do 2013 roku. Przez całą swoją karierę Arnaud pracowała również jako prezenterka radiowa i telewizyjna. Współprowadziła program 'Intervilles' z Nagui w 2004 roku oraz '20 h 10 pétantes' na Canal+. Od 2014 do 2024 roku była felietonistką w programach France Inter, w tym w 'Si tu écoutes, j’annule tout,' później przemianowanym na 'Par Jupiter!' a następnie 'C’est encore nous.' Od 1998 do 2004 roku miała związek z komikiem Michaëlem Younem. Obecnie, w 2024 roku, współzałożyła program radiowy 'La Dernière' na Radio Nova wraz z Guillaume Meurice, Pierre-Emmanuel Barré i Aymeric Lompret; wcześniej ona i Meurice wspólnie prowadzili program 'Le Grand Dimanche Soir' oraz audycje we France Inter od 2019 do 2023 roku. Program 'Par Jupiter' osiągnął rekordową liczbę słuchaczy – 1,3 miliona dziennie w 2021 roku, a 'La Dernière' jest obecnie udanym podcastem.

Maxime Godart, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Maxime Godart

Maxime Godart to francuski aktor, humorysta, scenarzysta i reżyser filmowy. Urodził się w Compiègne we Francji 2 października 1998 roku (lub 9 października 1999 roku, według innych źródeł) i rozpoczął karierę aktorską w 2009 roku. W wieku ośmiu lat zaczął uczęszczać na zajęcia teatralne w Noyon Cultural Center, zmotywowany wczesną ambicją zostania aktorem. Jego determinacja zaimponowała reżyserowi Laurentowi Tirardowi, który po zobaczeniu reklamy online i przesłuchaniu obsady, wybrał go na znaczącą rolę w filmie Le Petit Nicolas w 2008 roku. Godart jest najbardziej znany ze swojej roli Petita Nicolasa w filmie z 2009 roku Le Petit Nicolas, opartym na twórczości René Goscinny’ego i wyreżyserowanym przez Laurenta Tirarda. Zagrał główną rolę, zdobywając ją dzięki swojemu podobieństwu do postaci z komiksu oraz widocznemu pragnieniu aktorstwa. Film został wydany na kontynentalnym Chinczyku 10 lutego 2013 roku i otrzymał nominacje do nagrody za najlepszy film nieanglojęzyczny zarówno na Europejskich Festiwalach Filmowych, jak i Brazylijskich Nagrodach Filmowych. Pojawił się również w Les Meilleurs Amis du Monde (2009) jako Bruce oraz w Le Grand Restaurant (2010) jako Charles, a także miał epizodyczną rolę w The Best Friends in the World (2010). W tym okresie wręczył nagrodę The Black Eyed Peas podczas NRJ Music Awards w 2010 roku i uczestniczył w Prix Louis Lumière. Poza aktorstwem, Godart poszerzył swoje działania twórcze. W 2015 roku zaprezentował konferencję astrofizyka Huberta Reeves w szkołach na całym terenie Pikardii. W 2017 roku został chrzestnym stowarzyszenia "Coming Alive" i wystąpił w teledysku dla Christophe Madrolle. Zagrał w krótkich filmach *Par un Regard* (2019) i *Par un regard : chapitre 2* (2019). Godart spróbował również sił jako reżyser, produkując i reżyserując krótki metraż *Constellation* z 2024 roku, w którym również występuje jako aktor. Uczestniczył w premierze filmu *Le Petit Nicolas* w Paryżu oraz na 81. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji z Claude Lelouchem i brał udział w wydarzeniach charytatywnych dla organizacji takich jak ‘Premiers de Cordée’, która zapewnia zajęcia sportowe dzieciom hospitalizowanym.

Pierre Étaix, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Pierre Étaix

Pierre Étaix, urodzony 23 listopada 1928 roku w Roanne we Francji, był francuskim klaunem, komikiem i filmowcem. Jego rodzicami byli Edmond Étaix, handlarz wyrobami skórzanymi, oraz Berthe Tacher. Początkowo podjął studia graficzne, ucząc się witrażu u Théodore-Gérarda Hanssena i dorabiając jako ilustrator magazynów. Na początku kariery występował w różnych kabaretach i teatrach muzycznych, takich jak Le Cheval d'Or, Les Trois Baudets, l'ABC, l'Alhambra, Bobino i Olympia, a także pracował jako performer cyrkowy z klaunem Nino. Kariera Étaixa nabrała znaczącego obrotu, gdy w 1954 roku zaczął pracować dla Jacquesa Tatiego. Współpracował jako rysownik i twórca gagów przy filmie *Mój wujek*, pomagał przy jego kręceniu w 1958 roku oraz projektował plakaty do filmu i jego późniejszej reedycji, *Wakacje pana Hulota*. Pojawił się również w filmie Tatiego *Dzień święta* w Olympia w 1960 roku. Zainspirowany komikami slapstickowymi takimi jak Buster Keaton, Harold Lloyd, Harry Langdon, Max Linder, Charlie Chaplin i Laurel i Hardy, Étaix zaczął kształtować swój własny styl komediowy, charakteryzujący się elegancją slapsticku i skrupulatnym wyczuciem czasu. Zareżyserował swój pierwszy krótki film, *Rupture*, współpodpisany z Jean-Claude Carrière, a następnie nakręcił krótkometrażowy film *Szczęśliwe urodziny*, który zdobył Oscara w 1963 roku, również współpodpisany z Carrière. Filmy fabularne Étaixa obejmują Podrywacza (1962), Yoyo (1965), Dopóki mamy zdrowie (1965), Wielka miłość (1968) i Kraj nadobnego życia (1971). Jego filmy często kpią z nowoczesnego życia, hałasu i reklamy. Konflikt prawny spowodował, że filmy Étaixa stały się niedostępne od lat 70.; jednakże po decyzji sądu zostały przywrócone i ponownie pokazane publicznie w 2010 roku. Étaix i Annie Fratellini wspólnie założyli École nationale de cirque w 1973 roku; wzięli ślub w 1969 roku i następnie występowali z własnym cyrkiem, podczas którego Étaix występował jako klaun białej twarzy. W 1962 roku otrzymał nagrodę Louisa Delluca za Le Soupirant , a w 2013 roku został odznaczony Orderem Zasługi Kultury i Sztuki. Pierre Étaix zmarł 14 października 2016 roku w Paryżu w wieku 87 lat, pozostawiając po sobie spuściznę mistrza poetyckiej burleski i ważnej postaci francuskiego slapsticku filmowego.