Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1978 στο Στρασβούργο του Κάτω Ρήνου, ο Άλεξ Λουτς εργάζεται στη Γαλλία ως ηθοποιός, χιουμορίστας, σκηνοθέτης, δραματικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και σκηνοθέτης.
Ο Αλέξ Μετεγιέ, γεννημένος Αλεξάντρ Μαρσέλ Ζακ Μετεγιέ στις 19 Μαρτίου 1930, στο Μπερ-λ'Ετάν, ήταν Γάλλος χιουμορίστας. Οι γονείς του μετέφεραν την οικογένεια στην Αλγερία το 1936, όπου πέρασε τα μορφοποιητικά του χρόνια μέχρι να επιστρέψει στη Γαλλία το 1945 μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έδειξε μουσική ικανότητα από νωρίς, κερδίζοντας πρώτο βραβείο για το κλαρινέτο και εργαζόμενος ως μουσικός πριν ακολουθήσει άλλους ρόλους όπως animator, κοινοτικός αρχηγός και διευθυντής ψυχαγωγίας στο Club Med. Ο Μετέγιε ξεκίνησε την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εμφανιζόμενος σε καμπαρέ, και απέκτησε σημαντική δημοσιότητα ανοίγοντας τις συναυλίες του Ζωρζ Μπρασάν στο Μπομπινό το 1964. Συνέχισε να χτίζει τη φήμη του, συμμετέχοντας στην ραδιοφωνική εκπομπή «L'Oreille en coin» από το 1966 έως το 1968 και выступая σε διάφορα αξιόλογα θέατρα, όπως το Théâtre de la Ville, το Olympia και το Casino de Paris. Το κωμικό του στυλ περιλάμβανε τη φθορά ενός λευκού κοστουμιού στη σκηνή και την παρατήρηση καθημερινών ανθρώπων, συχνά ενσωματώνοντας μια προφορά «pied-noir» από την εποχή του στην Αλγερία. Παρουσίασε επίσης εκπομπές στο Μπομπινό, συμπεριλαμβανομένης της «Les femmes et les enfants d’abord» το 1983. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μετέγιε δημιούργησε πολυάριθμες μονομελείς παραστάσεις, ξεκινώντας με το «Mémoire d'un amnésique» το 1975 και ακολουθούμενο από τίτλους όπως «Nous on s'aime», «La Vie en VO» και «Merci disco». Σκηνοθέτησε τρεις ταινίες: «La Vie des seins» (1973), «Le bonheur se porte large» (1988) και «Mohamed Bertrand-Duval» (1991). Το 1993, η παράστασή του «L'Opéra comique» του απέφερε το Μεγάλο Βραβείο Χιούμορ από το Sacem και μια υποψηφιότητα για τον καλύτερο κωμικό στα Victoires de la musique. Η τελευταία του παράσταση, «Alex perd la tête», που παρουσιάστηκε το 2000 στο Théâtre du Palais Royal, είχε έναν ακαδημαϊκό τόνο και αντάνακλε στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ο Αλέξ Μετέγιε απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2004, στο Λεβάλουά-Περέ, από καρκίνο, και ετάφη στο νεκροταφείο Μονπαρνάς· ένας δρόμος στο Berre-l’Étang φέρει το όνομά του.
Η Άλμα Μπράμι είναι Γαλλίδα συγγραφέας, αναγνωρισμένη για το έργο της τόσο ως μυθιστοριογράφος όσο και ως θεατρική συγγραφέας. Απέκτησε αρχικά φήμη το 2008 με τη δημοσίευση του 'Sans elle', ενός μυθιστορήματος που απέσπασε πολλά βραβεία. Μετά από αυτή την πρώτη επιτυχία, συνέχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα, όπως το 'Ils l’ont laissée là' το 2009 και το 'Tant que tu es heureuse' το 2010. Τα πρώτα αυτά τρία μυθιστορήματα μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν στην Κίνα τον Σεπτέμβριο του 2011, διευρύνοντας το κοινό της διεθνώς. Επέκτεινε περαιτέρω τη λογοτεχνική της παραγωγή με το 'C’est pour ton bien' το 2012 και το 'Lolo' τον Ιανουάριο του 2013, καθώς και το 'J’aurais dû apporter des fleurs' τα έτη 2014 και 2016. Οι δημιουργικές αναζητήσεις της Μπράμι εκτείνονται πέρα από τα μυθιστορήματα. Το 2011, εξέδωσε το πρώτο της παιδικό βιβλίο, «Moi, j’aime pas comme je suis». Έγραψε επίσης τον μονόλογο «Mardi c'est le jour du poulet» για το φεστιβάλ «Le Paris des femmes» το 2016, ο οποίος αργότερα ξαναγράφτηκε ως «L’Ombre» την ίδια χρονιά. Τα πρόσφατα έργα της περιλαμβάνουν το μυθιστόρημα «Ils sont moi, je suis eux», που κυκλοφόρησε το 2023. Επιπλέον, η Μπράμι είναι συγγραφέας για ταινίες και συνέγραψε το σενάριο για το «A Dangerous Game» με την Καρί Ντιλά. Αυτό το δράμα, που επικεντρώνεται σε ένα ζευγάρι και τον καλεσμένο τους, παράγεται από την Thelma Films και προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στη Γαλλία στις 20 Ιανουαρίου 2027 με τίτλο «Un jeu dangereux», με προγραμματισμένη κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματός της «Qui ne dit mot consent». Η συγγραφική δραστηριότητα της Μπραμί περιλαμβάνει επίσης παιδική λογοτεχνία με το 'Je ne veux plus être un loup' (Δεν θέλω πια να είμαι λύκος), απευθυνόμενο σε παιδιά από 3 ετών και άνω. Αυτό το βιβλίο, με εικονογραφήσεις της Ορέλι Γκραντ, αντιμετωπίζει τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα εναντίον των ζώων μέσα από μια ιστορία όπου διάφορα ζώα—συμπεριλαμβανομένου ενός λύκου, ενός χοίρου, μιας κατσίκας, ενός σαλιγκαριού, ενός σκώληκα, ενός κροκοδείλου, ενός αρκούδας και ενός ποντικιού—επαναστατούν εναντίον των αρνητικών φημών τους και διοργανώνουν ένα πάρτι για να φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Το βιβλίο περιγράφεται ως ένας ύμνος στην ελευθερία και την αδελφοσύνη, ενθαρρύνοντας τους αναγνώστες να απελευθερωθούν και να είναι ο εαυτός τους. Από το 2024, διεξάγει συνεντεύξεις υπό τη σειρά 'Alma invite,' συνεχίζοντας τη δέσμευσή της με το κοινό και τους συναδέλφους δημιουργούς.
Ο Άλμπαν Ιβάνωφ είναι Γάλλος χιουμορίστας, κωμικός και αυτοσχεδιαστής. Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1984 στο Ναρμπόν της Γαλλίας, και έχει ρωσική καταγωγή. Ανέπτυξε πάθος για την κωμωδία στην ηλικία των 11 ετών και άρχισε να παρουσιάζεται καλλιτεχνικά το 1997 με τη Ligue d'improvisation des Yvelines. Εκπαιδεύτηκε στην θεατρική αυτοσχεδιασμό με τον Αλάν Ντεγκουά στο Déclic Théâtre, και αργότερα εντάχθηκε στην ομάδα Déclic Théâtre. Το πλήρες όνομά του είναι Άλμπαν Μωρίς Ίγκορ Ιβιναί Ζυβενάλ. Η καριέρα του Ivanov περιλαμβάνει διάφορους ρόλους και συνεργασίες. Από το 2002 έως το 2004, εμφανίστηκε σε τηλεοπτικά διαφημιστικά για την AOL και την Bouygues Telecom, και είχε ρόλους σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές όπως η Âge sensible , η L'Instit και η SOS 18 . Παίξε με την ομάδα Trait d'Union το 2002 και στο ντουέτο Not mo Molière με τον Djemel Barek το 2005. Επίσης, εμφανίστηκε σε ομαδικές παραστάσεις από το 2004, συμπεριλαμβανομένων των Les Soirées Cecilia και La Famille . Το 2008, πρωταγωνίστησε στην κωμική μίνι-σειρά Dur dur d’être le fils de… , και παρουσίαζε βραδιές ανοιχτής σκηνής στο Jamel Comedy Club από το 2009. Γνώρισε τον Jamel Debbouze ο οποίος βοήθησε να εκτοξευτεί η καριέρα του, και ο Debbouze αργότερα του έδωσε τα ηνία του Jamel Comedy Club. Ο Ιβάνοφ έχει αποκτήσει αναγνώριση για το αυθόρμητο χιούμορ και τις σατιρικές κωμωδίες του. Έκανε την κινηματογραφική του ντεμπούτο το 2011 στην ταινία Les Mythos , ακολουθούμενος από ρόλους σε ταινίες όπως το Anyone (2014), το Le Sens de la fête (2017), το Le Grand Bain (2018) και το Patients (2017), για το οποίο κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαρλά στις Σαρλαδάκες το 2016. Προσέφερε τη φωνή του στον Μπούμπαα στην γαλλική μεταγλώττιση του The Lion King (2019) και εμφανίστηκε στο Le Dernier Mercenaire (Netflix) με τον Ζαν-Κλοντ Βαν Νταάμ. Παρουσίασε την πρώτη του μονολογική παράσταση, Alban Ivanov et les autres , το 2012, ακολουθούμενη από το Élément perturbateur το 2015. Σήμερα, περιοδεύει με την νέα του παράσταση 'Vedette 2.0', και συμμετείχε στην τέταρτη σεζόν του ‘LOL: Qui rit, sort’ στο Amazon Prime Video το 2024.
Ο Αλμπέρ Αλγκούντ, γεννημένος στις 23 Μαρτίου 1950 στο Ασνιέρ-συρ-Σεν, είναι Γάλλος χιουμορίστας με μια ποικίλη και μακρόχρονη καριέρα. Προέρχεται από οικογένεια συγγραφέων· ο πατέρας του ήταν ο Φρανσουά-Μαρύ Αλγκούντ, και είναι εγγονός ενός άλλου Αλμπέρ Αλγκούντ, και οι δύο συγγραφείς. Πριν αποκτήσει φήμη στην κωμωδία, ο Αλγκούντ εργάστηκε ως καθηγητής γαλλικών από το 1976 έως το 1988, διδάσκοντας στην Ωτ-Σαβοά, την Λα Ροσ-συρ-Φωρόν και την Πουασί. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του περιλάμβαναν σύντομες περιόδους πολιτικής δέσμευσης, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του στην Action Française και αργότερα, στην Gauche prolétarienne, αν και αποχώρησε λόγω ιδεολογικών διαφωνιών. Η κωμική πορεία του Αλγκούντ ξεκίνησε ραδιοφωνικά, αρχικά με το "Contrebande" στην Ανέσι γύρω στο 1970. Απέκτησε μεγαλύτερη αναγνώριση μέσα από τη δουλειά του σε προγράμματα του Canal+ όπως το Nulle Part Ailleurs και το Karl Zéro , όπου υποδύθηκε τον χαρακτήρα Pintimbert μαζί με τον Karl Zéro. Συνέβαλε επίσης στη συγγραφή σκηνών για το Nulle Part Ailleurs με τους Antoine de Caunes και Laurent Chalumeau. Μεταξύ 1989 και 1990, ο Antoine de Caunes, ο Karl Zéro και αυτός μοιράστηκαν καθήκοντα παρουσίασης σε ένα κωμικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα που μεταδόθηκε στον RFM. Το χιούμορ του περιγράφεται ως παράλογο και ευσυνείδητο, συνδυάζοντας σάτιρα και πολιτισμικές αναφορές, και είναι γνωστός για τις μιμήσεις του πολιτικών προσωπικοτήτων όπως ο Hu Jintao, ο Vladimir Putin και ο Osama bin Laden. Συνδημιούργησε επίσης την παρωδία ειδήσεων Zérorama με τον Christophe Bertin το 1994, και εμφανίστηκε στο σατιρικό δελτίο ειδήσεων του Karl Zéro, το Le Vrai Journal de Karl Zéro . Η καριέρα του Αλγκούντ συνεχίζει να εξελίσσεται. Από το 1999 έως το 2002, παρουσίαζε το πολιτιστικό περιοδικό La partie continue στο France Inter. Έχει γράψει πολλά βιβλία, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον κόσμο του Τεντίν, συμπεριλαμβανομένου ενός λεξικού των βωμολοχιών του Καπετάνιου Χάκ και μιας μη εξουσιοδοτημένης βιογραφίας της Μαντάμ Κασταφιόρε. Το 2023, δημοσίευσε το Le Prof qui a sauvé sa vie , ένα αυτοβιογραφικό κόμικ. Σήμερα, εμφανίζεται ως «Père Albert» στις εκπομπές Le Fou du roi και À rebrousse poil του France Inter, και είναι αρθρογράφος στην La Bande originale από το 2015. Ο γιος του, Μπόνι, διαγνώστηκε με αυτισμό περίπου 27 χρόνια πριν από σήμερα, ένα θέμα που ο Αλγκούντ συζητά δημόσια. Παραμένει ένας παραγωγικός συγγραφέας, έχοντας γράψει περίπου δέκα βιβλία αφιερωμένα στον Τεντίν, συμπεριλαμβανομένου του Le dictionnaire amoureux de Tintin , που επαινεί την Λα Ροσ-συρ-Φωρόν.
Ο Αλμπέρ Μεσλαί είναι Γάλλος κωμικός, γεννημένος στις 9 Μαΐου 1956. Πριν αφοσιωθεί στην κωμωδία, ο Μεσλαί εργάστηκε ως αναλυτής προγραμμάτων και συστημάτων αναλυτής, βρίσκοντας το τελευταίο μη ικανοποιητικό. Σπούδασε Οικονομικά και άρχισε να выступает σε μικρά θέατρα και μπιστρό στη Βρετάνη. Το κωμικό ύφος του Μεσλέ χαρακτηρίζεται από παράλογο, παιχνίδια με τις λέξεις και παράλογη σκέψη. Το χιούμορ του συνδυάζει λογοπαίγνια, μιμήσεις προσωπικοτήτων όπως ο Εμίλ Ζολά, ο Γκάντι, ο Ζαν Μουλίν, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο τραπεζίτης του Κριστόφ Κολούμπ, καθώς και ένα γενικό αίσθημα του παράλογου. Συχνά θεωρείται παταφυσικός και ειδικός στην παταφυσική. Μετακόμισε στο Παρίσι το 1996, μετά την παραίτησή του από τη δουλειά του το 1993. Ερμήνευσε σε χώρους όπως το Point Virgule, το Café de la Gare και το Théâtre Trévise. Το 1995, κέρδισε το βραβείο Devos d'Or στο Φεστιβάλ de Monnaie, που απονεμήθηκε από τον Ραϋμόντ Ντεβός. Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μεσλέϊ έχει εμφανιστεί σε πολυάριθμα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένου του 'Le fou du roi' με τον Στεφάν Μπερν στο France Inter από το 2001 έως το 2003, του “Etonnant et Drôle” με τον Πατρίκ Σεμπαστιέν το 1996, του "Faites la fête" με τον Μισέλ Ντρουκέ από το 1997 έως το 1998 και του “Rien à voir” με τη Λοράνς Μποκολίνι μεταξύ 1999 και 2000. Πολλά τηλεοπτικά προγράμματα είναι προϊόν της δημιουργικότητάς του, ιδίως το 'L'Albertmondialiste,' το 'Albert Meslay au Point-Virgule,' το 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' το 'Je délocalise' και το 'La joyeuse histoire du monde.' Έχει επίσης εκδώσει το 'La Cosmochérette' το 2000, με μια αναθεωρημένη έκδοση να εμφανίζεται το 1980. Ο Μεσλέϊ είναι μέλος της Ακαδημίας Alphonse Allais και εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "C'est la crise" το 2013 και στην ταινία 'Salauds de pauvres' το 2019. Συνεχίζει να περιοδεύει, με την πιο πρόσφατη παράστασή του 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' που δημιουργήθηκε το 2023, να συνεχίζει τις παραστάσεις της μέχρι το 2026.
Ο Αλέξαντρ Αστιέ είναι ένας πολυτάλαντος Γάλλος καλλιτέχνης, γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1974 στη Λυών. Ένας ευέλικτος άνθρωπος, αναλαμβάνει ρόλους ως κωμικός, σεναριογράφος, συνθέτης, σκηνοθέτης, μοντέρ, συγγραφέας και επίσης ηθοποιός. Οι γονείς του, Λιονέλ Αστιέ και Ζοέλ Σεβίγια, είναι επίσης ηθοποιοί και παραγωγοί, συμβάλλοντας στην πρώιμη έκθεσή του στις παραστατικές τέχνες. Το οικογενειακό υπόβαθρο του Αλέξαντρ Αστιέ περιλαμβάνει πατρική καταγωγή από την περιοχή Ζεβοντόν και μητρική καταγωγή ιταλο-ισπανικής καταγωγής, και είναι ο μισός αδελφός του ηθοποιού Σιμόν Αστιέ. Η καλλιτεχνική πορεία του Αστιέ ξεκίνησε με επίσημη μουσική κατάρτιση· σπούδασε μουσική στο Ωδείο της Λυών από την ηλικία των έξι ετών, εστιάζοντας στο κοντραμπάσο, την ενορχήστρωση και τα χορωδία, και αργότερα παρακολούθησε την Αμερικανική Σχολή Σύγχρονης Μουσικής στο Παρίσι το 1989. Ασχολήθηκε επίσης με σπουδές υποκριτικής και σεναρίου. Τα πρώτα του έργα περιλαμβάνουν τη συγγραφή και την ερμηνεία σε θεατρικά έργα όπως το «Le Jour du froment» και το «Nous crions grâce», καθώς και τη συν-συγγραφή, την υποκριτική και τη σύνθεση μουσικής για μικρού μήκους ταινίες όπως το Soyons sport και το Un soupçon fondé sur quelque chose de gras το 2001. Η μικρού μήκους ταινία Dies Irae , που σκηνοθέτησε το 2002, λειτούργησε ως θεμελιώδες προσχέδιο για τη πιο αναγνωρισμένη δημιουργία του, το Kaamelott . Είναι κυρίως γνωστός για το Kaamelott , μια τηλεοπτική σειρά που δημιούργησε, σκηνοθέτησε, έγραψε, μοντάρισε, συνέθεσε και πρωταγωνίστησε από το 2005 έως το 2009, η οποία προβλήθηκε αρχικά στο M6. Τέσσερα από τα επτά παιδιά του έχουν εμφανιστεί στην εκπομπή. Ο Astier έχει επίσης υποδυθεί ρόλους σε ταινίες όπως το Hey Good Looking! (2006), το Asterix at the Olympic Games (2006), το LOL (2009) και το All Three of Us (2015). Σκηνοθέτησε το David et Madame Hansen (2012) και συν-σκηνοθέτησε τις animated ταινίες Asterix: The Mansions of the Gods (2014) και Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018). Έχει επίσης εμφανιστεί σε κωμικά σόου όπως το Que ma joie demeure! (2012) και το L'Exoconférence (2014). Αυτή τη στιγμή, προσαρμόζει το Kaamelott σε μια τριλογία ταινιών, με την πρώτη ταινία, το Kaamelott: Premier Volet , να κυκλοφορεί το 2021. Σχεδιάζει επίσης να δημοσιεύσει μια σειρά graphic novels, το Kaamelott Résistance , για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της τηλεοπτικής σειράς και των επερχόμενων ταινιών, και τα γυρίσματα για αυτό το έργο ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2019. Ο Alexandre Astier κατέχει ένα κάστρο στην Ardèche όπου αποθηκεύει τα μουσικά του όργανα.
Ο Ζαν-Γκι Φέχνερ, γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1947 στην Αζέν, Γαλλία, είναι ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης. Θεωρείται ηθοποιός, κωμικός, συνθέτης, ντράμερ και παραγωγός. Η οικογένειά του περιλαμβάνει τον αδελφό του, Κριστιάν Φέχνερ, ο οποίος είναι επίσης παραγωγός, και τον γιο του, Σεμπαστιάν Φέχνερ, ο οποίος ακολουθεί το ίδιο επάγγελμα. Στην ηλικία των 79 ετών, πλησιάζει τα 80α γενέθλιά του στις 2 Μαρτίου. Η καριέρα του Φέχνερ ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1966, όταν εντάχθηκε στην μουσική ομάδα Les Charlots, η οποία αρχικά ονομαζόταν Les Problèmes. Αντικατέστησε τον Donald Rieubon ως ντράμερ και παρέμεινε μέλος μέχρι τον Ιούνιο του 1976. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Les Charlots απέκτησαν αναγνώριση μέσω παρωδιών σε ενορχηστρώσεις με υπονοούμενα και πέτυχαν σημαντική επιτυχία στον κινηματογράφο, συμπεριλαμβανομένων εμφανίσεων στις ταινίες La Grande Java , Les Bidasses en folie και Le Grand Bazar . Η ομάδα υπέστη αρκετές αλλαγές ονόματος πριν καταλήξει στις Les Charlots. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι Les Problèmes άνοιξαν την συναυλία των The Rolling Stones το 1966. Αποχώρησε από την ομάδα μετά τα γυρίσματα της ταινίας Bons baisers de Hong Kong . Μετά την αποχώρησή του από τους Les Charlots, ο Fechner εργάστηκε στα Studios Fechner με τον αδελφό του. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει εμφανίσεις σε περίπου δέκα ταινίες μεταξύ 1970 και 1975, καθώς και μικρές συμμετοχές σε μεταγενέστερες παραγωγές όπως το Trop c'est trop και το Au bistro du coin . Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες όπως το Fools Run Amok in Spain (1972) και το The Cardboard Box (2004). Ο Fechner συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Les fous du stade , Les Charlots font l'Espagne και Bons baisers de Hong Kong . Επίβλεψε την διαφημιστική καμπάνια για το Les Bronzés 3 . Το 1975, υπηρέτησε τόσο ως ηθοποιός όσο και ως μουσικός παραγωγός για το Best Kisses from Hong Kong . Συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ του 2013, Les Charlots Intime και επανενώθηκε με τους Les Charlots τον Μάιο του 2016 για να γιορτάσουν την 50ή τους επέτειο, παρουσιάζοντας ζωντανά μετά από μια διακοπή σχεδόν 40 ετών. Επανεντάχθηκε στους Les Charlots το 2014 και παραμένει μέλος. Η καριέρα του Φέχνερ διήρκεσε 43 χρόνια, συμπεριλαμβάνοντας εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Εμφανίστηκε στην εκπομπή *Vivement dimanche* με τους Les Charlots το 2008 και έγινε μέλος της 'Les Grosses Têtes' το 2013. Συμμετείχε σε μια κρουαζιέρα μουσικής για ηλικιωμένους στην Ισπανία το 2014 και εξέδωσε το βιβλίο *Définitivement Charlots* το 2012. Εμφανίστηκε στο θεατρικό έργο *Les Vieux fourneaux* το 2022. Ο Φέχνερ υπέστη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο (AVC) το 2022. Σήμερα, ζει μια ήρεμη ζωή μακριά από τις κάμερες.
Ο Ζαν-Ζακ Περόνι είναι Γάλλος χιουμορίστας, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1953, αν και ορισμένες βάσεις δεδομένων ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε το 1955. Μεγάλωσε στο Παρίσι και παρακολούθησε το λύκειο Βολταίρο στην 11η συνοικία. Ο πατέρας του, Βίκτωρ Περόνι, ήταν αθλητικός δημοσιογράφος που εργαζόταν σε εκδόσεις όπως η L'Equipe, η France Football και το περιοδικό Football. Ο Περόνι ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας θεατρικά έργα σε καφέ-θέατρα τη δεκαετία του 1970, μερικές φορές μαζί με τον Ζαν-Πωλ Σέβρ και άλλους χιουμορίστες όπως ο Ζαν-Υγκ Λιμ. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο που ονομάζεται Ζυλ. Η κωμική προσέγγιση του Περόνι περιλαμβάνει λογοπαίγνια και παιχνίδια με τις λέξεις, συχνά περιγράφεται ως έχοντας μια κοφτερή γλώσσα και αισιόδοξη σκέψη. Έγραψε και πρωταγωνίστησε σε θεατρικά έργα όπως το 'Couple moi l'souffle' (1979), το 'Les blaireaux sont fatigués' (1982) και το 'J'aurais pu être votre fils' (1982). Από το 1982, συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή 'Le Théâtre de Bouvard'. Συνέβαλε επίσης σε περιοδικά όπως τα Hara-Kiri και La Grosse Bertha. Αναφέρεται συχνά ως Περόνι. Το γραφείο του περιγράφεται ως πικρό αλλά αστείο, και δεν αφήνει κανέναν ασυγχώρητο – γυναίκες, καλλιτέχνες, πολιτικούς ή ταμπού θέματα. Ένα σημαντικό μέρος της πρόσφατης καριέρας του Περόνι έχει επικεντρωθεί στις συνεργασίες του με τον Λωράν Γκερά. Συν-παρουσίασαν την εκπομπή «En route vers l'an débile» στον Europe 1, και αργότερα τις «Le Grand Juron» και «Un doigt dans l'actu» στον RTL από το 2007. Δημιούργησαν την πρώτη σόλο παράσταση του Λωράν Γκερά το 1999 και συνέχισαν να συνεργάζονται σε επόμενες παραστάσεις. Έγραψε τρία CD που ερμήνευσε ο Λωράν Γκερά: το single «Ma cabane au fond du jardin» και τις συλλογές «RTL Élections matinales» και «Élections matinales volume 2». Ο Περόνι ήταν τακτικός συμμετέχων στην ραδιοφωνική εκπομπή «Les Grosses Têtes» από τον Μάιο του 1998 έως τον Απρίλιο του 2021, κερδίζοντας τέσσερις φορές το Le Grand Concours des Grosses Têtes (2004, 2005, 2006, 2008). Τον Μάρτιο του 2021, άσκησε δημόσια κριτική στις «Les Grosses Têtes» και τον Λωράν Ρουκιέ, οδηγώντας στην αποχώρησή του μετά από 22 χρόνια. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των «Les Carnets d'un malfaisant» (2004) και «Remettez-nous ça» (2008).
Ο Ζαν Χουγκουές Λάιμ (Jean-Hugues Lime, γενν. στις 2 8 Δεκεμβρίου 1958 στο Montferleil, είναι Γάλλος ηθοποιός που έκανε τα πρώτα του βήματα στο Théâtre de Bouvard· Επίσης εργάζεται ως σκηνοθέτης και συγγραφέας.
Ο Μωρίς Εντόν Σαινλάν, γνωστός επαγγελματικά ως Κουρνόνσκι και με το παρατσούκλι «Κιουρ», γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1872 στην Ανζέ, στη Γαλλία. Η μητέρα του, Μπλανς Αλφονσίν Μαζεράν, απεβίωσε λίγο μετά τη γέννησή του, και ο πατέρας του, Εντόν Ζωρζ Σαινλάν, τον εγκατέλειψε. Στη συνέχεια, μεγάλωσε από τη γιαγιά του στην Ανζέ, παρακολουθώντας το Collège Saint-Maurille. Περίπου στα 18 του χρόνια, μετακόμισε στο Παρίσι με σκοπό να ακολουθήσει καριέρα στον δημοσιογραφισμό και να φοιτήσει στην École normale supérieure. Ο Κουρνόνσκι άρχισε να γράφει για διάφορα περιοδικά, όπως η La Vie parisienne, το Le Music-Hall illustré du matin και η Comœdia. Το 1895 εργάστηκε ως λογοτεχνικός βοηθός του Γουίλι και συνέγραψε μυθιστορήματα με τον Πολ-Ζαν Τουλέ. Ο Αλφόνς Αλαί προέτρεψε το ψευδώνυμο «Κουρνόνσκι», το οποίο υιοθέτησε. Το έργο του Κουρνόνσκι περιλάμβανε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων διαφημιστικών κειμένων για εταιρείες όπως η Pyrex και η Michelin, και ορισμένοι τον θεωρούν ως σχεδόν εφευρέτη της συγγραφής με ξένο στυλο (ghostwriting). Έγραψε ή συνέγραψε πολλά βιβλία και αρθρωτά σε εφημερίδες, και ήταν χιουμορίστας και κριτικός μουσικών σκηνών. Οι συνεισφορές του Κουρνόνσκι στον κόσμο της γαστρονομίας ήταν σημαντικές. Αυτός δημιούργησε το όνομα Bibendum για τον άνθρωπο της Michelin το 1907, και από τον Νοέμβριο εκείνου του έτους, ήταν ο συγγραφέας της εβδομαδιαίας στήλης 'Les Lundis de Michelin' για τη Michelin. Εκλέχθηκε «Πρίγκιπας των Γαστρονόμων» το 1927 με δημοψήφισμα περίπου 3000 σεφ. Από το 1921 έως το 1928, συν-συνέγραψε 28 τόμους του 'La France Gastronomique' με τον Marcel Rouff, συνολικά 3.000 σελίδες και πάνω από 5.000 συνταγές. Ίδρυσε επίσης την Académie des gastronomes το 1928, υπηρετώντας ως ο πρώτος του πρόεδρος μέχρι το 1949, και λάνσαρε το Cuisine et Vins de France το 1947. Ο Κουρνόνσκι απεβίωσε στις 22 Ιουλίου 1956, στο Παρίσι, σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό έργο που εδραίωσε τη φήμη του ως ο «Πρίγκιπας της Γαστρονομίας».
Η Μουριέλ Ρομπέν είναι Γαλλίδα κωμικός, ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρική σκηνοθέτης, γεννημένη στις 2 Αυγούστου 1955 στο Μοντμπρισόν (Λουάρ). Οι γονείς της, Αντουάν Ρομπέν και Αϊμέ Μαρί Ζοζεφίν Ριμπό, ήταν έμποροι υποδημάτων. Ήταν η μικρότερη από τρεις κόρες, με δύο αδελφές, τη Νυδία και τη Μαρτίν. Μετά από αγώνες με το σχολείο και αποτυχία στις απολυτήριες εξετάσεις δύο φορές, εργάστηκε πουλώντας παπούτσια στο κατάστημα της οικογένειάς της από το 1975 έως το 1976. Το 1977, μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει υποκριτική στο Cours Florent, και στη συνέχεια έγινε δεκτή στο Εθνικό Ανώτατο Κολέγιο Θεατρικής Τέχνης του Παρισιού, αποφοιτώντας το 1980 με διάκριση. Επέστρεψε για λίγο να πουλάει παπούτσια στο Saint-Étienne μετά την αποφοίτησή της από το κολέγιο. Η καριέρα της πήρε φόρα όταν εντάχθηκε στην θεατρική εταιρεία του Roger Louret, Les Baladins en Agenais, στο Monclar το 1981, όπου γνωρίστηκε με τους Elie Semoun και Annie Grégorio. Η κωμική προσέγγιση της Μουριέλ Ρομπέν περιλάμβανε συνεργασίες με τον Πιέρ Παλμά, τον οποίο θεωρούσε alter ego της. Συνέγραψε και πρωταγωνίστησε στο 'Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine' το 1987, και απέκτησε μεγαλύτερη δημόσια αναγνώριση μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής 'La Classe' στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η πρώτη της μονοθεατρική παράσταση, 'Les majorettes se cachent pour mourir,' έκανε πρεμιέρα το 1988, σε σκηνοθεσία Ροζέ Λουρέ. Εμφανίστηκε σε θεατρικά έργα όπως 'Tout m’Enerve', 'Bedos-Robin', 'Feu la Ma La Mère' και 'On purge Bébé' κατά τη δεκαετία του 1990, και πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως το 'Les Visiteurs 2' το 1997. Το 2007, κέρδισε ένα Διεθνές Βραβείο Emmy για τον ρόλο της στην τηλεταινία "Marie Besnard, l'empoisonneuse." Έχει συνεργαστεί με το 'La Chaine de l’Espoir' από το 2001 και υποστήριξε συναυλίες των Enfoirés από το 1992 έως το 2007. Προετοιμάζει επί του παρόντος μια νέα παράσταση που συνδυάζει σουρεαλιστική φαντασία με ευαίσθητη ποίηση, με στόχο να 'ξανα-μαγέψει' τη ζωή.
Αλβανία
1
Αρμενία
1
Αργεντινή
24
Αυστρία
28
Αυστραλία
22
Αζερμπαϊτζάν
1
Βέλγιο
13
Βουλγαρία
31
Μπενίν
2
Βολιβία
1
Βραζιλία
12
Καναδάς
48
Ελβετία
17
Χιλή
8
Καμερούν
1
Κίνα
7
Κολομβία
2
Τσεχία
7
Γερμανία
188
Δανία
17
Δομινικανή Δημοκρατία
1
Αλγερία
2
Εσθονία
5
Αίγυπτος
4
Ισπανία
74
Φινλανδία
15
Γαλλία
214
Ηνωμένο Βασίλειο
227
Γκάνα
3
Ελλάδα
18
Γουατεμάλα
1
Ουγγαρία
7
Ινδονησία
8
Ιρλανδία
28
Ισραήλ
9
Ινδία
11
Ιράκ
3
Ιράν
6
Ιταλία
136
Τζαμάικα
1
Ιαπωνία
35
Κένυα
3
Νότια Κορέα
20
Καζακστάν
1
Λίβανος
5
Λιθουανία
1
Λετονία
1
Μαρόκο
17
Μιανμάρ (Βιρμανία)
1
Μάλτα
1
Μαλάουι
2
Μεξικό
28
Μαλαισία
7
Νιγηρία
19
Νικαράγουα
2
Κάτω Χώρες
2
Νορβηγία
12
Νεπάλ
3
Νέα Ζηλανδία
9
Περού
2
Φιλιππίνες
35
Πακιστάν
7
Πολωνία
8
Πορτογαλία
7
Κατάρ
1
Ρουμανία
1
Σερβία
3
Ρωσία
9
Σαουδική Αραβία
4
Σουηδία
101
Σλοβενία
4
Σλοβακία
2
Ταϊλάνδη
2
Τυνησία
4
Τουρκία
5
Ταϊβάν
1
Ουκρανία
7
Ουγκάντα
7
Ηνωμένες Πολιτείες
213
Ουρουγουάη
1
Ουζμπεκιστάν
1
Βιετνάμ
1
Νότια Αφρική
2
