Küresel Yetenek Rehberi

Komedyenler Rehberi

Komedyen profillerine, biyografik özetlere, menşe ülkeye ve resmi bağlantılara göz at.

1801 komedyenler

Alban Ivanov

Alban Ivanov, Fransız bir mizah sanatçısı, komedyen ve doğaçlama sanatçısıdır. 10 Eylül 1984'te Fransa'nın Narbonne kentinde doğdu ve kökeni Rusya'dır. 11 yaşında komediye olan tutkuyu geliştirdi ve 1997'de Yvelines Doğaçlama Ligi ile sanatsal performanslara başladı. Alain Degois ile Déclic Théâtre'de tiyatro doğaçlaması eğitimi aldı ve daha sonra Déclic Théâtre topluluğuna katıldı. Tam adı Alban Maurice Igor Yvinaï Juvénal'dır. Ivanov'ın kariyeri çeşitli roller ve işbirlikleri içeriyor. 2002'den 2004'e kadar AOL ve Bouygues Telecom için televizyon reklamlarında yer aldı ve Âge sensible , L'Instit ve SOS 18 gibi birçok dizide rol aldı. 2002 yılında Trait d'Union grubunda sahne aldı ve 2005 yılında Djemel Barek ile Not mo Molière ikilisinde yer aldı. 2004'ten itibaren Les Soirées Cecilia ve La Famille gibi toplu gösterilerde de yer aldı. 2008'de mizahi mini dizi Dur dur d’être le fils de… 'da başrol oynadı ve 2009'dan itibaren Jamel Comedy Club'da açık mikrofon gecelerini sundu. Kariyerini başlatmaya yardımcı olan Jamel Debbouze ile tanıştı ve Debbouze daha sonra Jamel Comedy Club'un kontrolünü ona devretti. Ivanov, doğaçlama ve skeç komedisiyle tanınmıştır. İlk film deneyimini 2011'de Les Mythos ile yaşamış, ardından Anyone (2014), Le Sens de la fête (2017), Le Grand Bain (2018) ve 2016 yılında Sarlat Film Festivali'nde En İyi Erkek Performans ödülünü kazandığı Patients (2017) gibi filmlerde rol almıştır. 2019 yapımı The Lion King 'in Fransız dublajında Pumbaa'nın seslendirmesini yapmış ve Jean-Claude Van Damme ile birlikte Le Dernier Mercenaire (Netflix) filminde yer almıştır. İlk tek kişilik gösterisi olan Alban Ivanov et les autres 'yi 2012'de sahnelemiş, bunu 2015'te Élément perturbateur izlemiştir. Şu anda yeni gösterisi 'Vedette 2.0' ile turne yapmaktadır ve 2024 yılında Amazon Prime Video'da yayınlanan ‘LOL: Qui rit, sort’un dördüncü sezonunda yer almıştır.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Albert Algoud

Albert Algoud, 23 Mart 1950'de Asnières-sur-Seine'de doğan, çeşitli ve uzun kariyeri olan Fransız bir mizah sanatçısıdır. Yazarların bir ailesinden gelir; babası François-Marie Algoud'dur ve diğer Albert Algoud'nun torunudur, ikisi de yazar. Komedide tanınmadan önce Algoud, 1976'dan 1988'e kadar Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron ve Poissy'de Fransızca öğretmeni olarak çalıştı. Erken yaşamı, kısa süreli siyasi katılım dönemlerini içeriyordu; Action Française ve daha sonra Gauche prolétarienne ile ilişkisi oldu, ancak ideolojik anlaşmazlıklar nedeniyle ayrıldı. Algoud'un komik yolculuğu radyo ile başladı, başlangıçta 1970 civarında Annecy'deki "Contrebande" ile. Canal+ programları olan Nulle Part Ailleurs ve Karl Zéro 'daki çalışmalarıyla daha geniş bir tanınırlık kazandı; burada Karl Zéro ile birlikte Pintimbert karakterini canlandırdı. Ayrıca Antoine de Caunes ve Laurent Chalumeau ile birlikte Nulle Part Ailleurs için skeçlerin yazımına katkıda bulundu. 1989 ile 1990 yılları arasında Antoine de Caunes, Karl Zéro ve kendisi RFM'de yayınlanan komik bir radyo programını paylaştı. Mizahı absürt ve bilgili olarak tanımlanır, hiciv ve kültürel referansları harmanlar ve Hu Jintao, Vladimir Putin ve Osama bin Laden gibi siyasi figürlerin taklitleriyle tanınır. 1994 yılında Christophe Bertin ile birlikte haber pastişi Zérorama 'yı yarattı ve Karl Zéro'nun hicivli haber programı Le Vrai Journal de Karl Zéro 'da yer aldı. Algoud'un kariyeri gelişmeye devam ediyor. 1999'dan 2002'ye kadar France Inter'de La partie continue adlı kültür dergisini sundu. Çok sayıda kitap yazdı, özellikle Tintin dünyasına odaklandı; Kaptan Haddock'un lanetlerinin sözlüğü ve Madame Castafiore'nin yetkisiz biyografisi de dahil olmak üzere. 2023'te otobiyografik çizgi romanı Le Prof qui a sauvé sa vie 'yi yayınladı. Şu anda France Inter'deki Le Fou du roi ve À rebrousse poil programlarında 'Père Albert' olarak yer alıyor ve 2015'ten beri La Bande originale 'de köşe yazarı olarak görev yapıyor. Oğlu Boni, günümüzden yaklaşık 27 yıl önce otizm tanısı konuldu ve Algoud bu konuyu kamuoyunda tartışıyor. Hala üretken bir yazar olmaya devam ediyor; Le dictionnaire amoureux de Tintin gibi La Roche-sur-Foron'u öven, Tintin'e adanmış yaklaşık on kitap yazdı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Albert Meslay

Albert Meslay, 9 Mayıs 1956'da doğan Fransız bir mizah sanatçısıdır. Komediye kendini adamadan önce Meslay, programcı analist ve sistem analisti olarak çalıştı; ancak sonuncusunu tatmin edici bulmadı. Ekonomi eğitimi aldı ve Brittany'deki küçük mekanlarda ve bistrolarda performanslar sergilemeye başladı. Meslay'ın komik tarzı, anlamsızlık, kelime oyunları ve mantıksız akıl yürütmeyle karakterizedir. Mizahı, kelime oyunlarını, Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Pliny the Elder ve Christophe Colomb’un bankacısı gibi figürlerin taklitlerini ve genel bir anlamsızlık hissini bir araya getirir. Genellikle bir patifizyacı ve patifiziğin uzmanı olarak kabul edilir. 1993'te işinden ayrıldıktan sonra 1996'da Paris'e taşındı. Point Virgule, Café de la Gare ve Théâtre Trévise gibi mekanlarda sahne aldı. 1995 yılında Raymond Devos tarafından sunulan Festival de Monnaie’de Devos d'Or ödülünü kazandı. Kariyeri boyunca Meslay, Stéphane Bern'in 2001'den 2003'e kadar France Inter'deki 'Le fou du roi' programı da dahil olmak üzere birçok radyo ve televizyon programında yer aldı; Patrick Sébastien’ın 1996’daki “Etonnant et Drôle” programında, Michel Drucker’ın 1997’den 1998’e kadar olan "Faites la fête" programında ve Laurence Boccolini’nin 1999 ile 2000 yılları arasında yayınlanan “Rien à voir” programında bulundu. 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise' ve 'La joyeuse histoire du monde' gibi birçok televizyon programı onun yaratıcılığının ürünüdür. Ayrıca 2000 yılında 'La Cosmochérette'yi yayınladı ve 1980 yılında revize edilmiş bir baskısı çıktı. Meslay, Académie Alphonse-Allais’nin bir üyesidir ve 2013 yapımı "C'est la crise" dizisinde ve 2019 yapımı 'Salauds de pauvres' filminde rol aldı. Turnelere devam ediyor; 2023 yılında oluşturulan ve 2026’ya kadar gösterimde olan en son gösterisi 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot.'

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Alex Lutz

25 Ağustos 1978'de Strasbourg, Lower Ren, Alex Lutz Fransa'da aktör, mizahist, yönetmen, dramatik yazar, romancı ve yönetmen olarak çalışıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Alex Métayer

Alex Métayer, 19 Mart 1930'da Berre-l'Étang'da Alexandre Marcel Jacques Métayer olarak doğmuş, Fransız bir mizah sanatçısıydı. Ailesi 1936'da Cezayir'e taşındı ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra 1945'te Fransa'ya dönene kadar gençlik yıllarını orada geçirdi. Erken yaşlarda müzikal yetenek sergiledi, klarnet çalmaya ilişkin birinci derece ödülünü kazandı ve başka roller peşinde düşmeden önce bir müzisyen olarak çalıştı; bunlar arasında animatör, köy başkanı ve Club Med'de eğlence yöneticisi gibi görevler yer alıyordu. Métayer kariyerine 1960'ların başlarında kabarelerde performans sergileyerek başladı ve 1964'te Bobino'da Georges Brassens'a açılış yaparak önemli bir tanıtım kazandı. 1966'dan 1968'e kadar 'L'Oreille en coin' radyo programında yer alarak ve Théâtre de la Ville, Olympia ve Casino de Paris gibi çeşitli prestijli tiyatrolarda performans sergileyerek itibarını geliştirmeye devam etti. Komedi tarzı sahnedeki beyaz takım elbise giymeyi ve sıradan insanları gözlemlemeyi içeriyordu; genellikle Cezayir'deki zamanından kalma bir 'pied-noir' aksanı kullanıyordu. Ayrıca 1983'te ‘Les femmes et les enfants d’abord’ da dahil olmak üzere Bobino'da gösteriler sundu. Kariyeri boyunca Métayer, 'Mémoire d'un amnésique' ile 1975'te başlayarak birçok tek kişilik gösteri yarattı ve ardından 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO' ve 'Merci disco' gibi yapımlarla devam etti. Üç film yönetti: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988) ve 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). 1993 yılında, 'L'Opéra comique' gösterisiyle Sacem’den Grand Prix de l’humour ödülünü kazandı ve Victoires de la musique’de yılın komedyeni dalında aday gösterildi. Son gösterisi olan 'Alex perd la tête,' 2000 yılında Théâtre du Palais Royal'de sunuldu, profesörsel bir tona sahipti ve insanların tutumlarını yansıtıyordu. Alex Métayer, kanserden dolayı 21 Şubat 2004’te Levallois-Perret’de hayatını kaybetti ve Montparnasse Mezarlığı’na defnedildi; Berre-l’Étang’da adı verilen bir cadde bulunmaktadır.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Alexandre Astier

Alexandre Astier, çok yönlü bir Fransız sanatçısıdır, 16 Haziran 1974'te Lyon'da doğmuştur. Çok yetenekli bir birey olup mizahçı, senarist, besteci, yönetmen, editör, yazar ve aynı zamanda oyuncu olarak görevler üstlenmektedir. Ebeveynleri, Lionnel Astier ve Joëlle Sevilla da oyuncu ve yapımcıdır ve bu durum onun erken yaşta sahne sanatlarına maruz kalmasına katkıda bulunmuştur. Alexandre Astier'in aile kökeni, baba tarafından Gévaudan bölgesinden gelmekte ve anne tarafından İtalyan-İspanyol kökenlere sahipken, Simon Astier'in üvey kardeşi bulunmaktadır. Astier'in sanatsal yolculuğu, resmî müzik eğitimiyle başladı; altı yaşında Lyon Konservatuvarı'nda müzik eğitimi almaya başladı ve kontrabas, orkestrasyon ve korolara odaklandı ve daha sonra 1989'da Paris'teki Amerikan Modern Müzik Okulu'na gitti. Ayrıca oyunculuk ve senaryo yazarlığı alanında da çalışmalar yürüttü. Erken dönem eserleri arasında 'Le Jour du froment' ve 'Nous crions grâce' gibi oyunlarda yazarlık ve performans sergilemesi, 2001 yılında Soyons sport ve Un soupçon fondé sur quelque chose de gras gibi kısa filmlerde ortak yazarlık, oyunculuk ve müzik bestelemesi yer alıyor. 2002'de yönettiği kısa film Dies Irae , en tanınmış yapımı olan Kaamelott için temel bir taslak görevi gördü. Başlıca olarak Kaamelott adlı, 2005'ten 2009'a kadar M6 kanalında yayınlanan ve kendisinin yarattığı, yönettiği, yazdığı, kurguladığı, bestelediği ve başrolünde oynadığı bir televizyon dizisiyle tanınır. Yedi çocuğundan dördü dizide rol almıştır. Astier ayrıca Hey Good Looking! (2006), Asterix at the Olympic Games (2006), LOL (2009) ve All Three of Us (2015) gibi filmlerde de roller almıştır. David et Madame Hansen (2012) filmini yönetmiş ve Asterix: The Mansions of the Gods (2014) ve Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018) animasyon filmlerinin ortak yönetmenliğini yapmıştır. Ayrıca Que ma joie demeure! (2012) ve L'Exoconférence (2014) gibi komik gösterilerde de sahne almıştır. Şu anda Kaamelott 'u üçlemenin bir parçası olarak filmlere uyarlıyor; ilk film olan Kaamelott: Premier Volet 2021'de vizyona girdi. Televizyon dizisi ile yaklaşan filmler arasında bir boşluğu doldurmak için Kaamelott Résistance adlı çizgi roman serisini yayınlamayı da planlıyor ve bu projenin çekimleri Ocak 2019'da başladı. Alexandre Astier, Ardèche'de müzik aletlerini sakladığı bir şatoya sahiptir.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Alma Brami

Alma Brami, hem romancı hem de oyun yazarı olarak tanınan Fransız bir yazardır. İlk olarak 2008'de 'Sans elle' adlı romanının yayınlanmasıyla tanındı ve bu roman birçok ödül kazandı. Bu ilk başarısının ardından, 'Ils l’ont laissée là' (2009) ve 'Tant que tu es heureuse' (2010) gibi romanlar da yayınlamaya devam etti. Bu ilk üç roman, Eylül 2011'de Çin'e çevrilerek ve yayınlanarak uluslararası okuyucu kitlesini genişletti. Daha sonra 'C’est pour ton bien' (2012) ve Ocak 2013'te 'Lolo' ile birlikte 2014 ve 2016 yıllarında da 'J’aurais dû apporter des fleurs' adlı eserleriyle edebi çalışmalarını genişletmiştir. Brami'nin yaratıcı çalışmaları romanlarla sınırlı değil. 2011 yılında ilk çocuk kitabı olan 'Moi, j’aime pas comme je suis.' adlı eseri yayınladı. Ayrıca 2016 yılında 'Le Paris des femmes' festivali için 'Mardi c'est le jour du poulet' adlı monoloğu yazdı ve bu monolog aynı yıl içerisinde 'L’Ombre' olarak yeniden yazıldı. Son çalışmaları arasında 2023 yılında çıkan 'Ils sont moi, je suis eux' romanı yer alıyor. Dahası, Brami film senaristi olup Karine Silla ile birlikte 'A Dangerous Game' filminin senaryosunu da yazdı. Thelma Films tarafından üretilen ve bir çift ve misafirlerini konu alan bu drama, Fransa'da 20 Ocak 2027'de 'Un jeu dangereux' adıyla vizyona girecek ve aynı zamanda 'Qui ne dit mot consent' romanının film uyarlaması yapılması planlanıyor. Brami'nin yazıları, 3 yaş ve üzeri çocuklar için olan 'Je ne veux plus être un loup' (Artık Kurt Olmak İstemiyorum) adlı çocuk edebiyatını da kapsıyor. Aurélie Grand’ın illüstrasyonlarıyla zenginleştirilen bu kitap, çeşitli hayvanların—bir kurt, domuz, keçi, sümüklü böcek, solucan, timsah, ayı ve fare dahil—negatif ünlerine karşı başkaldırdığı ve birbirlerine bakmak için bir parti düzenlediği bir hikaye aracılığıyla hayvanlara yönelik önyargıları ve kalıplaşmış düşünceleri ele alıyor. Kitap, özgürlüğe ve kardeşliğe bir övgü olarak tanımlanıyor ve okuyucuları kendilerini kırmaktan ve kendileri olmaya teşvik ediyor. 2024’ten beri 'Alma invite' serisi altında röportajlar yapıyor, böylece izleyicilerle ve diğer yaratıcılarla olan etkileşimini sürdürüyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, profesyonel olarak Curnonsky olarak tanınan ve 'Cur' takma adıyla anılan kişi, 12 Ekim 1872'de Fransa’nın Angers şehrinde doğdu. Annesi Blanche Alphonsine Mazeran, doğumundan kısa bir süre sonra vefat etti ve babası Edmond Georges Sailland onu terk etti. Daha sonra Angers’da büyükannesi tarafından yetiştirildi ve Collège Saint-Maurille’e gitti. Yaklaşık 18 yaşında Paris’e taşındı ve gazetecilik kariyerine başlamak ve École normale supérieure’e katılmak amacıyla hareket etti. Curnonsky, çeşitli yayınlar için yazmaya başladı; bunlar arasında La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin ve Comœdia bulunuyordu. 1895'te Willy için edebi asistan olarak çalıştı ve Paul-Jean Toulet ile birlikte romanlar yazdı. Alphonse Allais, 'Curnonsky' takma adını önermişti ve o da bunu kullandı. Curnonsky'nin yazıları, Pyrex ve Michelin gibi şirketler için reklam metinleri de dahil olmak üzere çeşitli alanları kapsıyordu ve bazıları tarafından neredeyse hayalet yazarlığı icat etmiş sayılıyor. Birçok kitap ve gazete sütunu yazdı veya hayalet yazarlık yaptı ve mizahcı bir yazar ile müzik holü eleştirmeniydi. Curnonsky'nin mutfak dünyasına katkıları önemliydi. Michelin Adamı için "Bibendum" adını 1907 yılında o yaratmış ve aynı yılın Kasım ayından itibaren Michelin için haftalık 'Les Lundis de Michelin' sütununu yazmaya başlamıştı. 1927 yılında yaklaşık 3000 şefin yaptığı bir plebisitle 'Gastronomi Prensi' seçildi. 1921'den 1928'e kadar Marcel Rouff ile birlikte 'La France Gastronomique'nin 28 cildini, toplamda 3.000 sayfa ve 5.000'den fazla tarifle tamamladılar. Ayrıca 1928 yılında Académie des gastronomes'u kurdu ve 1949 yılına kadar ilk başkanı olarak görev yaptı ve 1947'de Cuisine et Vins de France'ı piyasaya sürdü. Curnonsky, 83 yaşında Paris'te 22 Temmuz 1956'da hayata veda etti ve 'Gastronominin Prensi' ünvanını pekiştiren önemli bir eser yelpazesi geride bıraktı.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Jean-Guy Fechner

Jean-Guy Fechner, 2 Mart 1947'de Fransa'nın Agen şehrinde doğan çok yönlü bir eğlence insanıdır. Kendisini oyuncu, mizahçı, besteci, davulcu ve yapımcı olarak tanımlar. Ailesi arasında, aynı zamanda yapımcı olan kardeşi Christian Fechner ve aynı mesleği paylaşan oğlu Sébastien Fechner de bulunmaktadır. 79 yaşında olan Fechner, 2 Mart'ta 80. doğum gününe yaklaşmaktadır. Fechner’in kariyeri, Haziran 1966'da Les Charlots müzik grubuna, başlangıçta Les Problèmes olarak bilinen gruba katılmasıyla başladı. Donald Rieubon'un yerini alarak davulcu oldu ve Haziran 1976'ya kadar grup üyesi olarak kaldı. Bu süre zarfında Les Charlots, açıkça müstehcen şarkıların parodileriyle tanındı ve filmde önemli başarılar elde etti; La Grande Java , Les Bidasses en folie ve Le Grand Bazar gibi yapımlarda yer aldı. Grup, Les Charlots adını almadan önce birkaç kez isim değiştirdi. Dikkat çekici bir şekilde, Les Problèmes 1966'da The Rolling Stones için sahneye çıktı. Bons baisers de Hong Kong filminin çekimleri sırasında gruptan ayrıldı. Les Charlots'tan ayrıldıktan sonra Fechner, kardeşiyle birlikte Studios Fechner'de çalıştı. Filmografisi, 1970 ile 1975 yılları arasında yaklaşık on filmde yer almasını ve Trop c'est trop ve Au bistro du coin gibi daha sonraki yapımlarda kısacameolarını içeriyor. Ayrıca İspanya'da Deli Adamlar (1972) ve Karton Kutu (2004) filmlerinde de başrol oynadı. Fechner, Les fous du stade , Les Charlots font l'Espagne ve Bons baisers de Hong Kong gibi birçok film için müzik besteledi. Les Bronzés 3 'ün reklam kampanyasının gözetimini üstlendi. 1975 yılında hem oyuncu hem de müzik yapımcısı olarak Best Kisses from Hong Kong 'da görev yaptı. 2013 belgeseli Les Charlots Intime 'e katıldı ve Les Charlots ile neredeyse 40 yıllık bir aradan sonra canlı performans sergilemek için Mayıs 2016'da 50. yıldönümlerini kutlamak üzere yeniden bir araya geldi. 2014 yılında Les Charlots'a geri döndü ve halen üyesi olarak kalmaktadır. Fechner’ın kariyeri 43 yılı kapsıyor ve televizyon dizilerinde ve filmlerde rol almayı içeriyordu. 2008 yılında Les Charlots ile Vivement dimanche programında yer aldı ve 2013 yılında 'Les Grosses Têtes' grubunun bir üyesi oldu. 2014 yılında İspanya’ya düzenlenen yaşlılara özel bir müzik gezisine katıldı ve 2012 yılında Définitivement Charlots adlı kitabı yayınladı. 2022 yılında Les Vieux fourneaux oyununda sahne aldı. Fechner 2022 yılında bir felç geçirdi. Şu anda kameralardan uzak, sakin bir hayat yaşıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Jean-Hugues Lime

Jean-Hugues Lime, Montferleil'de 2 8 Aralık 1958 doğan, Théâtre de Bouvard'da ilk adımlarını alan bir Fransız aktördür; Ayrıca bir yönetmen ve yazar olarak çalışıyor.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Jean-Jacques Peroni

Jean-Jacques Peroni, 21 Şubat 1953'te doğan Fransız bir mizah sanatçısıdır, bazı veri tabanları ise doğum yılının 1955 olduğunu iddia etmektedir. Paris'te büyümüş ve 11. arrondissement'deki Voltaire lisesine gitmiştir. Babası, Victor Peroni, L'Equipe, France Football ve Football dergileri gibi yayınlarda çalışan bir spor gazetecisiydi. Peroni, 1970'lerde café-théâtre'lerde oyunlar yazarak kariyerine başlamış, bazen Jean-Paul Sèvres ve Jean-Hugues Lime gibi diğer mizah sanatçılarıyla birlikte çalışmıştır. Evli ve Jules adında bir oğlu bulunmaktadır. Peroni’nin komedi tarzı, kelime oyunları ve bilmeceler içerir, genellikle keskin bir dil ve pembe düşünceye sahip olduğu söylenir. 'Couple moi l'souffle' (1979), 'Les blaireaux sont fatigués' (1982) ve 'J'aurais pu être votre fils' (1982) gibi oyunlar yazdı ve sahneledi. 1982’den itibaren 'Le Théâtre de Bouvard' televizyon programında yer aldı. Aynı zamanda Hara-Kiri ve La Grosse Bertha gibi dergilere de katkıda bulundu. Genellikle Peroni olarak anılır. Yazıları acımasız ama komik olarak tanımlanır ve kimseyi esirgemez – kadınları, sanatçıları, politikacıları veya tabu konuları. Peroni’nin kariyerinin önemli bir kısmı, Laurent Gerra ile yaptığı işbirlikleri üzerine odaklanmıştır. Europe 1'de 'En route vers l'an débile' programını birlikte sunmuşlar, daha sonra 2007'den itibaren RTL'de 'Le Grand Juron' ve 'Un doigt dans l'actu' programlarında yer almışlardır. 1999'da Laurent Gerra'nın ilk tek kişilik gösterisini yaratmışlar ve sonraki gösterilerde de işbirliği yapmaya devam etmişlerdir. Peroni, Laurent Gerra tarafından seslendirilen üç CD yazmıştır: 'Ma cabane au fond du jardin' single'ı ve derlemeler olan 'RTL Élections matinales' ve 'Élections matinales volume 2'. Peroni, Mayıs 1998'den Nisan 2021'e kadar 'Les Grosses Têtes' radyo programında düzenli olarak yer almış ve Le Grand Concours des Grosses Têtes'i dört kez (2004, 2005, 2006, 2008) kazanmıştır. Mart 2021'de 'Les Grosses Têtes' ve Laurent Ruquier'i kamusal olarak eleştirmiş ve bu durumun ardından 22 yıllık bir ortaklığın sona ermesine neden olmuştur. 'Les Carnets d'un malfaisant' (2004) ve 'Remettez-nous ça' (2008) gibi çeşitli kitapların yazarlığını yapmıştır.

Profili Görüntüle

Doğrulanmış Sahiplenilmemiş

Fransa

Muriel Robin

Muriel Robin, 2 Ağustos 1955'te Montbrison (Loire) doğumlu Fransız bir mizah sanatçısı, oyuncu, yönetmen ve sahne yönetmeni. Babası Antoine Robin ve annesi Aimée Marie Joséphine Rimbaud ayakkabı ticareti yapıyordu. İki kız kardeşi Nydia ve Martine ile birlikte üç kızın en küçüğüydü. Okulda zorlandı ve lise diplomasını iki kez başarısızlıkla sonuçlandırdıktan sonra, 1975'ten 1976'ya kadar ailesinin mağazasında ayakkabı satarak çalıştı. 1977'de oyunculuk eğitimi almak için Cours Florent'e taşındı ve ardından Paris Ulusal Drama Sanatları Konservatuvarı'na kabul edildi; 1980 yılında onur derecesiyle mezun oldu. Konservatuvarı bitirdikten sonra kısa bir süre Saint-Étienne'de tekrar ayakkabı satmaya geri döndü. Kariyeri, 1981'de Monclar'da Roger Louret’nin tiyatro topluluğu Les Baladins en Agenais’ye katılmasıyla ivme kazandı; burada Elie Semoun ve Annie Grégorio ile tanıştı. Muriel Robin'in komedi tarzı, kendisini erkek alter egosu olarak gördüğü Pierre Palmade ile işbirlikleri içermiştir. 1987'de "Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine" adlı oyunu birlikte yazdılar ve sahnelediler ve 1980'lerin sonlarında televizyon programı "La Classe" aracılığıyla daha geniş bir kamuoyu tanınırlığı kazandılar. İlk tek kişilik gösterisi "Les majorettes se cachent pour mourir," 1988'de Roger Louret yönetmenliğinde sahnelendi. 1990'larda "Tout m’Enerve", "Bedos-Robin", "Feu la Ma La Mère" ve "On purge Bébé" gibi oyunlarda yer aldı ve 1997'de "Les Visiteurs 2" filminde başrol oynadı. 2007 yılında, televizyon filmi "Marie Besnard, l'empoisonneuse"daki rolüyle Uluslararası Emmy Ödülü kazandı. 2001'den beri 'La Chaine de l’Espoir' ile ilgileniyor ve 1992'den 2007'ye kadar Enfoirés konserlerini destekledi. Şu anda, gerçeküstü fanteziyi hassas şiirle harmanlayan ve hayata "yeniden sihir" katmayı amaçlayan yeni bir gösteri hazırlıyor.

Profili Görüntüle