GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt
Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1801 Komicy
Alban Ivanov, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Alban Ivanov

Alban Ivanov to francuski humorysta, komik i improwizator. Urodził się 10 września 1984 roku w Narbonie we Francji, a jego pochodzenie jest rosyjskie. Pasję do komedii odkrył w wieku 11 lat i rozpoczął działalność artystyczną w 1997 roku z Ligą Improwizacji Yvelines. Trenował improwizację teatralną pod okiem Alain Degois w Déclic Théâtre, a później dołączył do zespołu Déclic Théâtre. Jego pełne imię to Alban Maurice Igor Yvinaï Juvénal. Kariera Iwanowa obejmuje różnorodne role i współpracę. W latach 2002–2004 występował w reklamach telewizyjnych dla AOL i Bouygues Telecom, oraz grał w kilku serialach telewizyjnych, takich jak Âge sensible , L'Instit i SOS 18 . Występował z trupą Trait d'Union w 2002 roku i w duecie Not mo Molière z Djemelem Barekiem w 2005 roku. Pojawiał się również w przedstawieniach zbiorowych od 2004 roku, w tym w Les Soirées Cecilia i La Famille . W 2008 roku zagrał główną rolę w humorystycznym miniserialu Dur dur d’être le fils de… , a od 2009 roku prowadził wieczory otwarte mikrofonowe w Jamel Comedy Club. Poznał Jamela Debbouze, który pomógł rozpocząć jego karierę, a Debbouze później powierzył mu prowadzenie Jamel Comedy Club. Ivanov zyskał uznanie za swoje improwizacje i komedię sytuacyjną. Debiut filmowy miał w 2011 roku w Les Mythos , a następnie otrzymał role w filmach takich jak Anyone (2014), Le Sens de la fête (2017), Le Grand Bain (2018) i Patients (2017), za który zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Filmowym w Sarlat w 2016 roku. Podkładał głos Pumby we francuskiej wersji dubbingowej filmu Król Lew (2019) i wystąpił w Le Dernier Mercenaire (Netflix) z Jean-Claude Van Damme. W 2012 roku zaprezentował swój pierwszy solowy program, Alban Ivanov et les autres , a w 2015 roku – Élément perturbateur . Obecnie koncertuje ze swoim nowym show 'Vedette 2.0' i wziął udział w czwartym sezonie programu ‘LOL: Qui rit, sort’ na Amazon Prime Video w 2024 roku.

Zobacz profil
Albert Algoud, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Albert Algoud

Albert Algoud, urodzony 23 marca 1950 roku w Asnières-sur-Seine, jest francuskim humorystą o bogatej i zróżnicowanej karierze. Pochodzi z rodziny pisarzy; jego ojciec to François-Marie Algoud, a on sam jest wnukiem innego Alberta Algouda, obydwu autorów. Zanim zyskał rozgłos w komedii, Algoud pracował jako nauczyciel francuskiego w latach 1976–1988, nauczając w Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron i Poissy. Wczesne lata jego życia obejmowały krótkie okresy zaangażowania politycznego, w tym udział w Action Française, a później w Gauche prolétarienne, choć opuścił je z powodu różnic ideologicznych. Komiczna podróż Algouda rozpoczęła się w radiu, początkowo od "Contrebande" w Annecy około 1970 roku. Szersze uznanie zyskał dzięki pracy nad programami Canal+, takimi jak Nulle Part Ailleurs i Karl Zéro , gdzie grał postać Pintimberta u boku Karla Zéro. Współpracował również przy pisaniu scenek do Nulle Part Ailleurs z Antoine de Caunes i Laurentem Chalumeau. W latach 1989-1990, Antoine de Caunes, Karl Zéro i on dzielili się rolą gospodarza komediowego programu radiowego nadawanego na RFM. Jego poczucie humoru opisywane jest jako absurdalne i erudytowe, łączące satyrę z odniesieniami kulturowymi, a znany jest z imitacji polityków takich jak Hu Jintao, Władimir Putin i Osama bin Laden. Wspólnie z Christophe Bertin stworzył w 1994 roku pastisz informacyjny Zérorama , a także występował w satyrycznym programie informacyjnym Karla Zéro, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Kariera Algouda wciąż ewoluuje. W latach 1999–2002 prowadził magazyn kulturalny La partie continue na antenie France Inter. Napisał wiele książek, koncentrując się szczególnie na świecie Tytusa Romeika, w tym słownik przekleństw kapitana Haddocka i nieautoryzowaną biografię Madame Castafiore. W 2023 roku wydał Le Prof qui a sauvé sa vie , komiks autobiograficzny. Obecnie pojawia się jako „Père Albert” w programach France Inter Le Fou du roi i À rebrousse poil , a od 2015 roku jest felietonistą w La Bande originale . Jego syn Boni został zdiagnozowany jako osoba autystyczna około 27 lat przed czasem obecnym, o czym Algoud otwarcie mówi. Pozostaje płodnym pisarzem, napisał bowiem około dziesięciu książek poświęconych Tytusowi Romeikowi, w tym Le dictionnaire amoureux de Tintin , wychwalający La Roche-sur-Foron.

Zobacz profil
Albert Meslay, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Albert Meslay

Albert Meslay to francuski humorysta, urodzony 9 maja 1956 roku. Zanim poświęcił się komedii, Meslay pracował jako analityk programista i analityk systemów, uznając tę drugą pracę za niezaspokajającą. Studiował ekonomię i zaczął występować w małych lokalach oraz bistrach w Bretanii. Styl komediowy Meslaya charakteryzuje się absurdem, grą słów i nielogicznym rozumowaniem. Jego poczucie humoru łączy w sobie gry słowne, imitacje postaci takich jak Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Pliniusz Starszy oraz bankier Krzysztofa Kolumba, i ogólne poczucie absurdu. Często uważa się go za patofizyka i specjalistę od patofizyki. Przeniósł się do Paryża w 1996 roku, po odejściu z pracy w 1993 roku. Występował w miejscach takich jak Point Virgule, Café de la Gare i Théâtre Trévise. W 1995 roku zdobył nagrodę Devos d'Or na Festiwalu Monnaie, wręczoną przez Raymonda DeVosa. Przez całą swoją karierę Meslay pojawiał się w licznych programach radiowych i telewizyjnych, w tym w programie Stéphane Berna 'Le fou du roi' na France Inter od 2001 do 2003 roku, w "Etonnant et Drôle" Patricka Sébastiena w 1996 roku, w "Faites la fête" Michela Druckera od 1997 do 1998 roku oraz w programie Laurence Boccolini “Rien à voir” między 1999 a 2000 rokiem. Liczne programy telewizyjne są owocem jego kreatywności, w szczególności 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise' i 'La joyeuse histoire du monde.' Opublikował również 'La Cosmochérette' w 2000 roku, a zrewidowane wydanie ukazało się w 1980 roku. Meslay jest członkiem Académie Alphonse-Allais i wystąpił w serialu telewizyjnym "C'est la crise" w 2013 roku oraz w filmie 'Salauds de pauvres' w 2019 roku. Kontynuuje trasy koncertowe, a jego najnowszy program 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' stworzony w 2023 roku, nadal jest wystawiany w 2026 roku.

Zobacz profil
Alex Métayer, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Alex Métayer

Alex Métayer, urodzony jako Alexandre Marcel Jacques Métayer 19 marca 1930 roku w Berre-l'Étang, był francuskim humorystą. Jego rodzice przenieśli rodzinę do Algierii w 1936 roku, gdzie spędził lata kształtowania się, aż do powrotu do Francji w 1945 roku po II wojnie światowej. Wcześnie wykazał się talentem muzycznym, zdobywając pierwszą nagrodę za grę na klarnecie i pracując jako muzyk, zanim podjął inne role, takie jak animator, sołtys i menedżer rozrywki w Club Med. Métayer rozpoczął swoją karierę we wczesnych latach 60. występując w kabaretach i zyskał znaczącą rozpoznawalność otwierając koncerty George'a Brassensa w Bobino w 1964 roku. Kontynuował budowanie swojej reputacji, uczestnicząc w radiowym programie 'L'Oreille en coin' od 1966 do 1968 roku i występując w różnych prestiżowych teatrach, takich jak Théâtre de la Ville, Olympia i Casino de Paris. Jego styl komediowy polegał na noszeniu białego garnituru na scenie i obserwacji zwykłych ludzi, często z wykorzystaniem akcentu 'pied-noir' z czasów spędzonych w Algierii. Prezentował również programy w Bobino, w tym ‘Les femmes et les enfants d’abord’ w 1983 roku. Przez całą swoją karierę Métayer stworzył wiele solowych występów, rozpoczynając od 'Mémoire d'un amnésique' w 1975 roku, a następnie tytułami takimi jak 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO' i 'Merci disco.' Wyreżyserował trzy filmy: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988) i 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). W 1993 roku jego spektakl 'L'Opéra comique' zapewnił mu Grand Prix de l'humour od Sacem oraz nominację do nagrody dla najlepszego humorysty na Victoires de la musique. Jego ostatni występ, 'Alex perd la tête,' zaprezentowany w 2000 roku w Théâtre du Palais Royal, charakteryzował się profesorskim tonem i refleksjami nad postawami ludzi. Alex Métayer zmarł 21 lutego 2004 roku w Levallois-Perret na raka i został pochowany na cmentarzu Montparnasse; ulica w Berre-l’Étang nosi jego imię.

Zobacz profil
Alexandre Astier, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Alexandre Astier

Alexandre Astier to wszechstronny francuski artysta, urodzony 16 czerwca 1974 roku w Lyonie. Jest osobą o wielu talentach i podejmuje się ról humorysty, scenarzysty, kompozytora, reżysera, montażysty, pisarza, a także aktora. Jego rodzice, Lionnel Astier i Joëlle Sevilla, również są aktorami i producentami, co przyczyniło się do jego wczesnego zetknięcia z sztuką performatywną. Pochodzenie rodziny Alexandre’a Astiera to paternalne korzenie z regionu Gévaudan oraz maczesta pochodzenia włosko-hiszpańskiego, a on jest przyrodnim bratem aktora Simona Astiera. Artystyczna podróż Astiera rozpoczęła się od formalnego szkolenia muzycznego; studiował muzykę w Konserwatorium w Lyonie, rozpoczynając naukę w wieku sześciu lat, koncentrując się na kontrabasie, orkiestracji i chórach, a później uczęszczał do Amerykańskiej Szkoły Nowoczesnej Muzyki w Paryżu w 1989 roku. Ukończył również studia z zakresu aktorstwa i scenariopisu. Do jego wczesnych prac należą pisanie i występy w sztukach takich jak 'Le Jour du froment' i 'Nous crions grâce', oraz współtworzenie, gra aktorska i komponowanie muzyki do krótkich filmów, takich jak Soyons sport i Un soupçon fondé sur quelque chose de gras w 2001 roku. Krótkometrażowy film Dies Irae , który wyreżyserował w 2002 roku, posłużył jako fundament dla jego najbardziej rozpoznawalnego dzieła, Kaamelott . Głównie znany jest z Kaamelott , serialu telewizyjnego, który stworzył, wyreżyserował, napisał, montował, skomponował i w którym grał od 2005 do 2009 roku, początkowo nadawany na M6. Czterech z jego siedmiu dzieci pojawiło się w serialu. Astier zagrał również w filmach takich jak Hey Good Looking! (2006), Asterix at the Olympic Games (2006), LOL (2009) i All Three of Us (2015). Wyreżyserował David et Madame Hansen (2012) oraz był współreżyserem filmów animowanych Asterix: The Mansions of the Gods (2014) i Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018). Wystąpił również w programach komediowych takich jak Que ma joie demeure! (2012) i L'Exoconférence (2014). Obecnie adaptuje Kaamelott na trylogię filmową, a pierwszy film, Kaamelott: Premier Volet , został wydany w 2021 roku. Planuje również opublikować serię powieści graficznych, Kaamelott Résistance , aby wypełnić lukę między serialem telewizyjnym a nadchodzącymi filmami, a zdjęcia do tego projektu rozpoczęły się w styczniu 2019 roku. Alexandre Astier posiada zamek w Ardèche, gdzie przechowuje swoje instrumenty muzyczne.

Zobacz profil
Alma Brami, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Alma Brami

Alma Brami to francuska pisarka, znana ze swojej pracy zarówno jako powieściopisarka, jak i dramaturg. Po raz pierwszy zyskała uznanie w 2008 roku publikacją powieści „Bez niej”, która zdobyła liczne nagrody. Po tym początkowym sukcesie kontynuowała publikowanie powieści, takich jak „Pozostawili ją tam” w 2009 roku i „Dopóki jesteś szczęśliwa” w 2010 roku. Te pierwsze trzy powieści zostały przetłumaczone i opublikowane w Chinach we wrześniu 2011 roku, poszerzając jej czytelnictwo na arenie międzynarodowej. Dalszy rozwój jej twórczości literackiej nastąpił dzięki „To dla twojego dobra” w 2012 roku i „Lolo” w styczniu 2013 roku, a także „Gdybym przyniosła kwiaty” w latach 2014 i 2016. Kreatywne przedsięwzięcia Brami wykraczają poza powieści. W 2011 roku opublikowała swoją pierwszą książkę dla dzieci, 'Moi, j’aime pas comme je suis.' Napisała również monolog 'Mardi c'est le jour du poulet' na festiwal 'Le Paris des femmes' w 2016 roku, który później tego samego roku został przepisany jako 'L’Ombre'. Do jej ostatnich prac należy powieść 'Ils sont moi, je suis eux,' wydana w 2023 roku. Ponadto Brami jest scenarzystką filmową i współtworzyła scenariusz filmu 'A Dangerous Game' z Karine Silla. Ten dramat, którego akcja skupia się na parze i ich gościu, produkowany jest przez Thelma Films i planowany do premiery we Francji 20 stycznia 2027 roku pod tytułem 'Un jeu dangereux,' z planowaną adaptacją filmową jej powieści 'Qui ne dit mot consent'. Poezja Brami obejmuje również literaturę dziecięcą, w tym książkę „Je ne veux plus être un loup” (Nie chcę być wilkiem), skierowaną do dzieci od 3. roku życia. Ta książka, z ilustracjami Aurélie Grand, porusza temat uprzedzeń i stereotypów wobec zwierząt poprzez historię, w której różne zwierzęta – w tym wilk, świni, koza, ślimak, dżdżownica, krokodyl, niedźwiedź i mysz – buntują się przeciwko swoim negatywnym reputacjom i organizują imprezę, aby dbać o siebie nawzajem. Książka jest opisywana jako oda do wolności i braterstwa, zachęcająca czytelników do wyrwania się z ograniczeń i bycia sobą. Od 2024 roku prowadzi wywiady w ramach serii „Alma invite”, kontynuując swoje zaangażowanie w kontakt z publicznością i innymi twórcami.

Zobacz profil
Curnonsky, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, znany zawodowo jako Curnonsky i pieszczotliwie zwany 'Cur', urodził się 12 października 1872 roku w Angers we Francji. Jego matka, Blanche Alphonsine Mazeran, zmarła krótko po jego narodzinach, a jego ojciec, Edmond Georges Sailland, porzucił go. Następnie wychowywała go babcia w Angers, uczęszczając do Collège Saint-Maurille. W wieku około 18 lat przeniósł się do Paryża z zamiarem podjęcia kariery dziennikarskiej i uczęszczania do École normale supérieure. Curnonsky zaczął pisać dla różnych publikacji, w tym dla La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin i Comœdia. W 1895 roku pracował jako asystent literacki u Willy’ego i współtworzył powieści z Paulem-Jeanem Touletem. Alphonse Allais zasugerował pseudonim „Curnonsky”, który został przyjęty. Pisał w różnych dziedzinach, w tym tworzył teksty reklamowe dla firm takich jak Pyrex i Michelin, a niektórzy uważają, że niemalże wynalazł pisanie zleceniowe. Napisał lub był współautorem wielu książek i artykułów prasowych, a także był humorystą i krytykiem rewii. Wkład Curnonsky’ego w świat kulinarny był znaczący. To on w 1907 roku stworzył imię Bibendum dla Mężczyzny Michelin, a od listopada tego samego roku był autorem cotygodniowego rubryk 'Les Lundis de Michelin' dla firmy Michelin. W 1927 roku został wybrany „Księciem Gastronomii” w głosowaniu około 3000 kucharzy. Od 1921 do 1928 roku współautorzył z Marcel Rouff 28 tomów 'La France Gastronomique', obejmujących 3000 stron i ponad 5000 przepisów. Założył również Académie des gastronomes w 1928 roku, pełniąc funkcję pierwszego prezydenta do 1949 roku, oraz uruchomił Cuisine et Vins de France w 1947 roku. Curnonsky zmarł 22 lipca 1956 roku w Paryżu w wieku 83 lat, pozostawiając po sobie rozległe dzieło, które utrwaliło jego reputację jako „Księcia Gastronomii”.

Zobacz profil
Jean-Guy Fechner, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jean-Guy Fechner

Jean-Guy Fechner, urodzony 2 marca 1947 roku w Agen we Francji, jest wszechstronnym artystą. Określa się jako aktor, humorysta, kompozytor, perkusista i producent. W jego rodzinie znajduje się brat, Christian Fechner, który również jest producentem, oraz syn, Sébastien Fechner, który wykonuje ten sam zawód. W wieku 79 lat zbliża się do 80. urodzin, które obchodzi 2 marca. Kariera Fechnera rozpoczęła się w czerwcu 1966 roku, kiedy dołączył do zespołu muzycznego Les Charlots, pierwotnie znanego jako Les Problèmes. Zastąpił Donalda Rieubona na perkusji i pozostał członkiem zespołu do czerwca 1976 roku. W tym czasie Les Charlots zyskali uznanie dzięki parodiom sugestywnych piosenek i osiągnęli znaczny sukces filmowy, w tym występy w La Grande Java , Les Bidasses en folie oraz Le Grand Bazar . Zespół przeszedł kilka zmian nazw, zanim ostatecznie przyjął nazwę Les Charlots. Warto zauważyć, że Les Problèmes otworzyli koncert The Rolling Stones w 1966 roku. Opuścił zespół po nakręceniu Bons baisers de Hong Kong . Po odejściu z Les Charlots, Fechner pracował w Studios Fechner ze swoim bratem. Jego filmografia obejmuje role w około dziesięciu filmach między 1970 a 1975 rokiem, a także epizodyczne role w późniejszych produkcjach takich jak Trop c'est trop i Au bistro du coin . Grał również w filmach takich jak Fools Run Amok in Spain (1972) i The Cardboard Box (2004). Fechner komponował muzykę do kilku filmów, w tym do Les fous du stade , Les Charlots font l'Espagne i Bons baisers de Hong Kong . Nadzorował kampanię reklamową dla Les Bronzés 3 . W 1975 roku pełnił rolę aktora i producenta muzycznego w filmie Best Kisses from Hong Kong . Wziął udział w dokumencie z 2013 roku, Les Charlots Intime , a w maju 2016 roku ponownie połączył siły z Les Charlots, aby świętować swoje 50. rocznicę, występując na żywo po przerwie trwającej prawie 40 lat. Dołączył ponownie do Les Charlots w 2014 roku i pozostaje ich członkiem. Kariera Fechnera trwała 43 lata i obejmowała występy w serialach telewizyjnych i filmach. Wystąpił w programie Vivement dimanche z Les Charlots w 2008 roku i został członkiem 'Les Grosses Têtes' w 2013 roku. W 2014 roku wziął udział w rejsie muzycznym dla seniorów do Hiszpanii, a w 2012 roku wydał książkę Définitivement Charlots . Wystąpił w sztuce teatralnej Les Vieux fourneaux w 2022 roku. Fechner doznał udaru mózgu (AVC) w 2022 roku. Obecnie prowadzi spokojne życie z dala od kamer.

Zobacz profil
Jean-Jacques Peroni, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jean-Jacques Peroni

Jean-Jacques Peroni to francuski komik, urodzony 21 lutego 1953 roku, choć niektóre bazy danych podają rok urodzenia 1955. Dorastał w Paryżu i uczęszczał do liceum Voltaire w 11. dzielnicy. Jego ojciec, Victor Peroni, był dziennikarzem sportowym, który pracował dla takich publikacji jak L'Equipe, France Football i magazyn Football. Peroni rozpoczął swoją karierę pisząc sztuki dla café-théâtres w latach 70., czasami wspólnie z Jean-Paulem Sèvres i innymi komikami, takimi jak Jean-Hugues Lime. Jest żonaty i ma syna o imieniu Jules. Styl komediowy Peroniego opiera się na grach słownych i kalamburach, często opisywany jako dowcipny język i różowe myślenie. Pisał i wystawiał sztuki, takie jak 'Couple moi l'souffle' (1979), 'Les blaireaux sont fatigués' (1982) oraz 'J'aurais pu être votre fils' (1982). Od 1982 roku brał udział w programie telewizyjnym 'Le Théâtre de Bouvard'. Pisał również dla magazynów takich jak Hara-Kiri i La Grosse Bertha. Często nazywany jest Peroni. Jego twórczość charakteryzuje się goryczą, ale też humorem, a on sam nie szczędzi nikogo – kobiet, artystów, polityków ani tematów tabu. Znaczna część kariery Peroniego koncentrowała się na jego współpracy z Laurentem Gerrą. Wspólnie prowadzili program 'En route vers l'an débile' na Europe 1, a później 'Le Grand Juron' i 'Un doigt dans l'actu' na RTL począwszy od 2007 roku. Stworzyli pierwszy solowy występ Laurenta Gerra w 1999 roku i kontynuowali współpracę przy kolejnych przedstawieniach. Napisał trzy płyty CD wykonywane przez Laurenta Gerrę: singiel 'Ma cabane au fond du jardin' oraz kompilacje 'RTL Élections matinales' i 'Élections matinales volume 2'. Peroni był stałym uczestnikiem programu radiowego 'Les Grosses Têtes' od maja 1998 do kwietnia 2021 roku, wygrywając Le Grand Concours des Grosses Têtes cztery razy (2004, 2005, 2006, 2008). W marcu 2021 roku publicznie skrytykował 'Les Grosses Têtes' i Laurenta Ruquiera, co doprowadziło do jego odejścia po 22 latach. Jest autorem kilku książek, w tym 'Les Carnets d'un malfaisant' (2004) i 'Remettez-nous ça' (2008).

Zobacz profil
Muriel Robin, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Muriel Robin

Muriel Robin to francuska humorystka, aktorka, reżyserka i kierowniczka teatralna urodzona 2 sierpnia 1955 roku w Montbrison (Loire). Jej rodzicami byli Antoine Robin i Aimée Marie Joséphine Rimbaud, handlarze obuwiem. Była najmłodsza z trzech córek, miała dwie siostry, Nydię i Martine. Po zmaganiach ze szkołą i dwukrotnym niezdaniu egzaminu maturalnego, pracowała w sklepie obuwniczym prowadzonym przez jej rodzinę od 1975 do 1976 roku. W 1977 roku przeniosła się do Paryża, aby studiować aktorstwo w Cours Florent, a następnie została przyjęta do Narodowego Konserwatorium Sztuk Scenicznych w Paryżu, gdzie ukończyła studia w 1980 roku z wyróżnieniem. Po ukończeniu konserwatorium na krótko wróciła do sprzedaży butów w Saint-Étienne. Jej kariera nabrała tempa, gdy dołączyła do teatralnej trupy Rogera Loureta, Les Baladins en Agenais, w Monclar w 1981 roku, gdzie poznała Elie Semouna i Annie Grégorio. Styl komediowy Muriel Robin obejmował współpracę z Pierre Palmade, którego uważała za swoje męskie alter ego. Wspólnie napisała i wystąpiła w spektaklu "Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine" w 1987 roku, a szersze uznanie zdobyła dzięki programowi telewizyjnemu "La Classe" pod koniec lat 80. XX wieku. Jej pierwszy solowy występ, "Les majorettes se cachent pour mourir," miał premierę w 1988 roku i był reżyserowany przez Rogera Loureta. W latach 90. wystąpiła w sztukach takich jak "Tout m’Enerve", "Bedos-Robin", "Feu la Ma La Mère" oraz "On purge Bébé", a w 1997 roku zagrała w filmie "Les Visiteurs 2". W 2007 roku otrzymała Międzynarodową Nagrodę Emmy za rolę w filmie telewizyjnym "Marie Besnard, l'empoisonneuse." Od 2001 roku angażuje się w działalność "La Chaine de l’Espoir" i wspierała koncerty Enfoirés od 1992 do 2007 roku. Obecnie przygotowuje nowy spektakl, który łączy surrealistyczną fantazję z wrażliwą poezją, mając na celu "ponowne zaczarowanie" życia.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1 Armenia 1 Argentyna 24 Austria 28 Australia 22 Azerbejdżan 1 Belgia 13 Bułgaria 31 Benin 2 Boliwia 1 Brazylia 12 Kanada 48 Szwajcaria 17 Chile 8 Kamerun 1 Chiny 7 Kolumbia 2 Czechy 7 Niemcy 188 Dania 17 Dominikana 1 Algieria 2 Estonia 5 Egipt 4 Hiszpania 74 Finlandia 15 Francja 214 Wielka Brytania 227 Ghana 3 Grecja 18 Gwatemala 1 Węgry 7 Indonezja 8 Irlandia 28 Izrael 9 Indie 11 Irak 3 Iran 6 Włochy 136 Jamajka 1 Japonia 35 Kenia 3 Korea, Południe 20 Kazachstan 1 Liban 5 Litwa 1 Łotwa 1 Maroko 17 Mjanma 1 Malta 1 Malawi 2 Meksyk 28 Malezja 7 Nigeria 19 Nikaragua 2 Holandia 2 Norwegia 12 Nepal 3 Nowa Zelandia 9 Peru 2 Filipiny 35 Pakistan 7 Polska 8 Portugalia 7 Katar 1 Rumunia 1 Serbia 3 Rosja 9 Arabia Saudyjska 4 Szwecja 101 Słowenia 4 Słowacja 2 Tajlandia 2 Tunezja 4 Turcja 5 Tajwan 1 Ukraina 7 Uganda 7 Stany Zjednoczone 213 Urugwaj 1 Uzbekistan 1 Wietnam 1 Republika Południowej Afryki 2