GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact
Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
العربية العربية Български Български Català Català česky česky Cymraeg Cymraeg dansk dansk Deutsch Deutsch Ελληνικά Ελληνικά English English español español eesti, eesti keel eesti, eesti keel français français हिन्दी, हिंदी हिन्दी, हिंदी Bahasa Indonesia Bahasa Indonesia Italiano Italiano 日本語 日本語 ქართული ქართული Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams polski polski Português Português Русский Русский svenska svenska Türkçe Türkçe Українська Українська Tiếng Việt Tiếng Việt 中文 中文
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1801 Comedians
Alban Ivanov, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Alban Ivanov

Alban Ivanov is een Franse humorist, komiek en improvisatiespeler. Geboren op 10 september 1984 in Narbonne, Frankrijk, is zijn achtergrond Russisch. Hij ontwikkelde een passie voor comedy op 11-jarige leeftijd en begon in 1997 artistiek te performen met de Ligue d'improvisation des Yvelines. Hij volgde een training in theatrale improvisatie bij Alain Degois bij Déclic Théâtre, waarna hij lid werd van het Déclic Théâtre gezelschap. Zijn volledige naam is Alban Maurice Igor Yvinaï Juvénal. Ivanovs carrière omvat diverse rollen en samenwerkingen. Van 2002 tot 2004 verscheen hij in televisiecommercials voor AOL en Bouygues Telecom, en speelde hij in verschillende tv-series zoals Âge sensible , L'Instit en SOS 18 . Hij trad op met de troupe Trait d'Union in 2002 en in het duo Not mo Molière met Djemel Barek in 2005. Hij verscheen ook in collectieve shows vanaf 2004, waaronder Les Soirées Cecilia en La Famille . In 2008 speelde hij de hoofdrol in de humoristische miniserie Dur dur d’être le fils de… , en presenteerde hij open mic nights bij de Jamel Comedy Club vanaf 2009. Hij ontmoette Jamel Debbouze die hielp zijn carrière op gang te brengen, en Debbouze gaf hem later de leiding over de Jamel Comedy Club. Ivanov heeft erkenning gekregen voor zijn improvisatie en sketch comedy. Hij maakte zijn filmdebuut in 2011 in Les Mythos , gevolgd door rollen in films zoals Anyone (2014), Le Sens de la fête (2017), Le Grand Bain (2018) en Patients (2017), waarvoor hij in 2016 de prijs voor Beste Mannelijke Vertolking won op het Sarlat Film Festival. Hij gaf Pumbaa een stem in de Franse nasynchronisatie van The Lion King (2019) en verscheen in Le Dernier Mercenaire (Netflix) met Jean-Claude Van Damme. Hij presenteerde zijn eerste solo show, Alban Ivanov et les autres , in 2012, gevolgd door Élément perturbateur in 2015. Momenteel toert hij met zijn nieuwe show 'Vedette 2.0' en deed hij mee aan het vierde seizoen van ‘LOL: Qui rit, sort’ op Amazon Prime Video in 2024.

Bekijk profiel
Albert Algoud, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Albert Algoud

Albert Algoud, geboren op 23 maart 1950 in Asnières-sur-Seine, is een Franse humorist met een gevarieerde en lange carrière. Hij komt uit een familie van schrijvers; zijn vader was François-Marie Algoud, en hij is de kleinzoon van een andere Albert Algoud, beiden auteurs. Voordat hij bekendheid verwierf in de komedie, werkte Algoud van 1976 tot 1988 als Franse leraar, waarbij hij lesgaf in Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron en Poissy. Zijn vroege leven omvatte korte periodes van politieke betrokkenheid, waaronder deelname aan de Action Française en later de Gauche prolétarienne, hoewel hij vertrok vanwege ideologische meningsverschillen. Algoud's komische reis begon op de radio, aanvankelijk met "Contrebande" in Annecy rond 1970. Hij verwierf bredere erkenning door zijn werk aan Canal+ programma's zoals Nulle Part Ailleurs en Karl Zéro , waar hij de rol van Pintimbert speelde naast Karl Zéro. Hij droeg ook bij aan het schrijven van sketches voor Nulle Part Ailleurs met Antoine de Caunes en Laurent Chalumeau. Tussen 1989 en 1990 deelden Antoine de Caunes, Karl Zéro en hij de presentatiediensten voor een komisch radioprogramma dat werd uitgezonden op RFM. Zijn humor wordt omschreven als absurd en geleerd, waarbij satire en culturele referenties worden vermengd, en hij staat bekend om zijn imitatie van politieke figuren zoals Hu Jintao, Vladimir Poetin en Osama bin Laden. Hij co-creëerde in 1994 de nieuwsparodie Zérorama met Christophe Bertin, en verscheen in Karl Zéro's satirische nieuwsprogramma, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Algouds carrière blijft zich ontwikkelen. Van 1999 tot 2002 presenteerde hij het culturele tijdschrift La partie continue op France Inter. Hij heeft talloze boeken geschreven, met name over de wereld van Tintin, waaronder een woordenboek van de vloekwoorden van Kapitein Haddock en een ongeautoriseerde biografie van Madame Castafiore. In 2023 publiceerde hij Le Prof qui a sauvé sa vie , een autobiografische strip. Momenteel verschijnt hij als 'Père Albert' in Le Fou du roi en À rebrousse poil op France Inter, en is hij sinds 2015 columnist bij La Bande originale . Zijn zoon Boni werd ongeveer 27 jaar voor het heden gediagnosticeerd met autisme, een onderwerp dat Algoud publiekelijk bespreekt. Hij blijft een productieve auteur, met ongeveer tien boeken gewijd aan Tintin, waaronder Le dictionnaire amoureux de Tintin , waarin hij La Roche-sur-Foron prijst.

Bekijk profiel
Albert Meslay, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Albert Meslay

Albert Meslay is een Franse humorist, geboren op 9 mei 1956. Voordat hij zich aan de komedie wijdde, werkte Meslay als programmeur-analist en systeemanalist, waarbij hij de laatste onbevredigend vond. Hij studeerde Economie en begon op te treden in kleine zalen en bistro's in Bretagne. Meslay's komische stijl wordt gekenmerkt door absurditeit, woordspelingen en onlogisch redeneren. Zijn humor combineert woordgrappen, imitaties van figuren zoals Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Plinius de Oudere en de bankier van Christophe Colomb, en een algemeen gevoel voor het absurde. Hij wordt vaak beschouwd als een pataphysicus en een specialist in de pataphysica. Hij verhuisde naar Parijs in 1996, nadat hij zijn baan in 1993 had opgezegd. Hij trad op in locaties zoals Point Virgule, Café de la Gare en Théâtre Trévise. In 1995 won hij de Devos d'Or-prijs op het Festival de Monnaie, uitgereikt door Raymond Devos. Gedurende zijn carrière is Meslay verschenen in talloze radio- en televisieprogramma's, waaronder Stéphane Bern's 'Le fou du roi' op France Inter van 2001 tot 2003, Patrick Sébastien’s “Etonnant et Drôle” in 1996, Michel Drucker's "Faites la fête" van 1997 tot 1998, en Laurence Boccolini’s “Rien à voir” tussen 1999 en 2000. Talrijke televisieprogramma's zijn het product van zijn creativiteit, met name 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise,' en 'La joyeuse histoire du monde.' Hij publiceerde ook 'La Cosmochérette' in 2000, met een herziene editie die verscheen in 1980. Meslay is lid van de Académie Alphonse-Allais en verscheen in de tv-serie "C'est la crise" in 2013 en de film 'Salauds de pauvres' in 2019. Hij toert nog steeds, met zijn meest recente show 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' gecreëerd in 2023, die nog steeds wordt opgevoerd in 2026.

Bekijk profiel
Alex Métayer, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Alex Métayer

Alex Métayer, geboren als Alexandre Marcel Jacques Métayer op 19 maart 1930 in Berre-l'Étang, was een Franse humorist. Zijn ouders verhuisden het gezin in 1936 naar Algerije, waar hij zijn vormende jaren doorbracht tot hij in 1945 terugkeerde naar Frankrijk na de Tweede Wereldoorlog. Hij toonde vroegtijdig muzikaal talent, behaalde een eerste prijs voor clarinetspelen en werkte als muzikant voordat hij andere rollen ging vervullen, zoals animator, dorpshoofd en entertainmentmanager bij Club Med. Métayer begon zijn carrière in de vroege jaren zestig met optredens in cabarets en kreeg aanzienlijke bekendheid door het voorprogramma te verzorgen voor Georges Brassens bij Bobino in 1964. Hij bleef zijn reputatie opbouwen, door deel te nemen aan de radio show 'L'Oreille en coin' van 1966 tot 1968 en optredens te geven in verschillende prestigieuze theaters, waaronder het Théâtre de la Ville, Olympia en Casino de Paris. Zijn komische stijl omvatte het dragen van een wit pak op het podium en het observeren van alledaagse mensen, waarbij hij vaak een 'pied-noir' accent uit zijn tijd in Algerije verwerkte. Hij presenteerde ook shows bij Bobino, waaronder ‘Les femmes et les enfants d’abord’ in 1983. Gedurende zijn carrière creëerde Métayer talloze eenmanshows, beginnend met 'Mémoire d'un amnésique' in 1975 en gevolgd door titels als 'Nous on s'aime,' 'La Vie en VO,' en 'Merci disco.' Hij regisseerde drie films: 'La Vie des seins' (1973), 'Le bonheur se porte large' (1988), en 'Mohamed Bertrand-Duval' (1991). In 1993 leverde zijn show 'L'Opéra comique' hem de Grand Prix de l'humour van de Sacem op en een nominatie voor beste humorist bij de Victoires de la musique. Zijn laatste show, 'Alex perd la tête,' gepresenteerd in 2000 in het Théâtre du Palais Royal, had een professorele toon en reflecteerde op de houding van mensen. Alex Métayer overleed op 21 februari 2004 in Levallois-Perret aan kanker en ligt begraven op de begraafplaats Montparnasse; een straat in Berre-l’Étang draagt zijn naam.

Bekijk profiel
Alexandre Astier, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Alexandre Astier

Alexandre Astier is een veelzijdig Frans kunstenaar, geboren op 16 juni 1974 in Lyon. Een veelzijdig persoon, hij neemt rollen aan als humorist, scenarioschrijver, componist, regisseur, editor, schrijver en ook als acteur. Zijn ouders, Lionnel Astier en Joëlle Sevilla, zijn eveneens acteurs en producenten, wat bijdraagt aan zijn vroege blootstelling aan de uitvoerende kunsten. De familieachtergrond van Alexandre Astier omvat paternaal afkomst uit de Gévaudan regio en maternaal erfgoed van Italiaans-Spaanse afkomst, en hij is de halfbroer van acteur Simon Astier. Astier's artistieke reis begon met een formele muzikale opleiding; hij studeerde muziek aan het Conservatorium van Lyon vanaf de leeftijd van zes jaar, met de nadruk op de contrabas, orkestratie en koren, en later bezocht hij in 1989 de American School of Modern Music in Parijs. Hij volgde ook studies in acteren en scenario schrijven. Zijn vroege werk omvat het schrijven en spelen in toneelstukken zoals 'Le Jour du froment' en 'Nous crions grâce,' en het co-schrijven, acteren en componeren van muziek voor korte films zoals Soyons sport en Un soupçon fondé sur quelque chose de gras in 2001. De korte film Dies Irae , geregisseerd door hem in 2002, diende als een fundamenteel ontwerp voor zijn meest bekende creatie, Kaamelott . Hij is vooral bekend om Kaamelott , een televisieserie die hij van 2005 tot 2009 creëerde, regisseerde, schreef, monteerde, componeerde en waarin hij zelf speelde, aanvankelijk uitgezonden op M6. Vier van zijn zeven kinderen hebben in de show meegespeeld. Astier heeft ook rollen gespeeld in films zoals Hey Good Looking! (2006), Asterix at the Olympic Games (2006), LOL (2009) en All Three of Us (2015). Hij regisseerde David et Madame Hansen (2012) en co-regisseerde de geanimeerde films Asterix: The Mansions of the Gods (2014) en Asterix: The Secret of the Magic Potion (2018). Hij heeft ook opgetreden in humoristische shows zoals Que ma joie demeure! (2012) en L'Exoconférence (2014). Momenteel verwerkt hij Kaamelott tot een trilogie van films, met de eerste film, Kaamelott: Premier Volet , uitgebracht in 2021. Hij plant ook om een reeks stripromans, Kaamelott Résistance , te publiceren om de kloof tussen de televisieserie en de aankomende films te overbruggen, en de opnames voor dit project begonnen in januari 2019. Alexandre Astier bezit een kasteel in Ardèche waar hij zijn muziekinstrumenten bewaart.

Bekijk profiel
Alma Brami, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Alma Brami

Alma Brami is een Franse schrijfster, erkend voor haar werk als zowel romancière als toneelschrijver. Ze verwierf voor het eerst erkenning in 2008 met de publicatie van 'Sans elle,' een roman die talloze prijzen opleverde. Na dit eerste succes bleef ze romans publiceren, waaronder 'Ils l’ont laissée là' in 2009 en 'Tant que tu es heureuse' in 2010. Deze eerste drie romans werden vertaald en gepubliceerd in China in september 2011, waardoor haar lezerspubliek internationaal werd uitgebreid. Ze breidde haar literaire oeuvre verder uit met 'C’est pour ton bien' in 2012 en 'Lolo' in januari 2013, evenals 'J’aurais dû apporter des fleurs' in zowel 2014 als 2016. Brami’s creatieve inspanningen reiken verder dan romans. In 2011 publiceerde ze haar eerste kinderboek, 'Moi, j’aime pas comme je suis.' Ze schreef ook de monoloog 'Mardi c'est le jour du poulet' voor het 'Le Paris des femmes' festival in 2016, die later datzelfde jaar werd herschreven als 'L’Ombre'. Haar recente werk omvat de roman 'Ils sont moi, je suis eux,' uitgebracht in 2023. Bovendien is Brami scenarioschrijver voor films en co-schreef ze het scenario voor 'A Dangerous Game' met Karine Silla. Dit drama, dat zich afspeelt rond een echtpaar en hun gast, wordt geproduceerd door Thelma Films en staat gepland voor release in Frankrijk op 20 januari 2027 onder de titel 'Un jeu dangereux,' met een geplande filmadaptatie van haar roman 'Qui ne dit mot consent'. Brami's werk omvat ook kinderliteratuur met 'Je ne veux plus être un loup' (Ik wil geen wolf meer zijn), gericht op kinderen vanaf 3 jaar. Dit boek, geïllustreerd door Aurélie Grand, behandelt vooroordelen en stereotypen tegen dieren via een verhaal waarin verschillende dieren—waaronder een wolf, varken, geit, slak, regenworm, krokodil, beer en muis—in opstand komen tegen hun negatieve reputaties en een feest organiseren om voor elkaar te zorgen. Het boek wordt beschreven als een ode aan vrijheid en broederschap, en moedigt lezers aan zich los te maken en zichzelf te zijn. Sinds 2024 voert ze interviews uit onder de serie 'Alma invite,' waarmee ze haar betrokkenheid met het publiek en andere creatievelingen voortzet.

Bekijk profiel
Curnonsky, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, bekend professioneel als Curnonsky en bijgenaamd 'Cur', werd geboren op 12 oktober 1872 in Angers, Frankrijk. Zijn moeder, Blanche Alphonsine Mazeran, overleed kort na zijn geboorte, en zijn vader, Edmond Georges Sailland, verliet hem. Hij werd vervolgens door zijn grootmoeder in Angers opgevoed, en bezocht Collège Saint-Maurille. Rond zijn 18e levensjaar verhuisde hij naar Parijs met als doel een journalistencarrière te volgen en de École normale supérieure te bezoeken. Curnonsky begon te schrijven voor verschillende publicaties, waaronder La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin en Comœdia. Hij werkte in 1895 als literair assistent voor Willy en coördineerde romans met Paul-Jean Toulet. Alphonse Allais stelde het pseudoniem 'Curnonsky' voor, dat hij adopteerde. Curnonskys schrijven omvatte uiteenlopende gebieden, waaronder advertentieteksten voor bedrijven als Pyrex en Michelin, en sommigen beschouwen hem als de bijna-uitvinder van ghostwriting. Hij schreef of ghost-schreef vele boeken en krantenkolommen en was een humorist en music hall criticus. Curnonskys bijdragen aan de culinaire wereld waren aanzienlijk. De naam Bibendum voor de Michelin Man werd door hem bedacht in 1907, en vanaf november van dat jaar schreef hij de wekelijkse kolom 'Les Lundis de Michelin' voor Michelin. Hij werd in 1927 verkozen tot ‘Prins der Gastronomie’ door een volksraadpleging van ongeveer 3000 koks. Van 1921 tot 1928 schreef hij samen met Marcel Rouff 28 delen van 'La France Gastronomique', in totaal 3.000 pagina's en meer dan 5.000 recepten. Hij richtte ook de Académie des gastronomes op in 1928, waar hij tot 1949 als eerste president fungeerde, en lanceerde Cuisine et Vins de France in 1947. Curnonsky overleed op 22 juli 1956 in Parijs op de leeftijd van 83 jaar, en liet een aanzienlijk oeuvre na dat zijn reputatie als de ‘Prins der Gastronomie’ vestigde.

Bekijk profiel
Jean-Guy Fechner, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Jean-Guy Fechner

Jean-Guy Fechner, geboren op 2 maart 1947 in Agen, Frankrijk, is een veelzijdig entertainer. Hij identificeert zich als acteur, humorist, componist, drummer en producent. Zijn familie omvat zijn broer, Christian Fechner, die eveneens producent is, en zijn zoon, Sébastien Fechner, die hetzelfde beroep uitoefent. Op 79-jarige leeftijd nadert hij zijn 80ste verjaardag op 2 maart. Fechner's carrière begon in juni 1966 toen hij de muziekgroep Les Charlots, oorspronkelijk bekend als Les Problèmes, vervoegde. Hij verving Donald Rieubon als drummer en bleef lid tot juni 1976. Gedurende deze tijd verwierf Les Charlots erkenning door middel van parodieën op suggestieve liedjes en behaalden ze aanzienlijk succes in films, waaronder optredens in La Grande Java , Les Bidasses en folie en Le Grand Bazar . De groep onderging verschillende naamswijzigingen voordat ze zich uiteindelijk vastlegden op Les Charlots. Opmerkelijk genoeg trad Les Problèmes in 1966 op voor The Rolling Stones. Hij verliet de groep na het filmen van Bons baisers de Hong Kong . Na zijn vertrek bij Les Charlots werkte Fechner samen met zijn broer bij Studios Fechner. Zijn filmografie omvat optredens in ongeveer tien films tussen 1970 en 1975, evenals cameo's in latere producties zoals Trop c'est trop en Au bistro du coin . Hij speelde ook in films als Fools Run Amok in Spain (1972) en The Cardboard Box (2004). Fechner componeerde muziek voor verschillende films, waaronder Les fous du stade , Les Charlots font l'Espagne en Bons baisers de Hong Kong . Hij was verantwoordelijk voor de reclamecampagne voor Les Bronzés 3 . In 1975 trad hij op als zowel acteur als muziekproducent voor Best Kisses from Hong Kong . Hij nam deel aan de documentaire Les Charlots Intime uit 2013 en herenigde zich in mei 2016 met Les Charlots om hun 50-jarig jubileum te vieren, waarbij ze na een pauze van bijna 40 jaar live optraden. Hij sloot zich in 2014 weer aan bij Les Charlots en is nog steeds lid. Fechner’s carrière omvatte 43 jaar, met optredens in televisieseries en films. Hij verscheen in 2008 in Vivement dimanche met Les Charlots en werd in 2013 lid van 'Les Grosses Têtes'. In 2014 deed hij mee aan een muzikale cruise voor senioren naar Spanje en publiceerde hij in 2012 het boek Définitivement Charlots . Hij speelde in 2022 in de toneelvoorstelling Les Vieux fourneaux . Fechner kreeg in 2022 een AVC (beroerte). Momenteel leidt hij een rustig leven, weg van de camera's.

Bekijk profiel
Jean-Jacques Peroni, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Jean-Jacques Peroni

Jean-Jacques Peroni is een Franse humorist, geboren op 21 februari 1953, hoewel sommige databases beweren dat hij in 1955 geboren is. Hij groeide op in Parijs en volgde het lycée Voltaire in het 11e arrondissement. Zijn vader, Victor Peroni, was een sportjournalist die voor publicaties werkte zoals L'Equipe, France Football en Football magazine. Peroni begon zijn carrière in de jaren zeventig met het schrijven van toneelstukken voor café-théâtres, soms samen met Jean-Paul Sèvres en andere humoristen zoals Jean-Hugues Lime. Hij is getrouwd en heeft een zoon genaamd Jules. Peroni’s komische stijl omvat woordspelingen en humor, vaak omschreven als een scherpe tong en roze kijk op de wereld. Hij schreef en speelde toneelstukken waaronder 'Couple moi l'souffle' (1979), 'Les blaireaux sont fatigués' (1982) en 'J'aurais pu être votre fils' (1982). Vanaf 1982 deed hij mee aan de televisieshow 'Le Théâtre de Bouvard'. Hij droeg ook bij aan tijdschriften zoals Hara-Kiri en La Grosse Bertha. Hij wordt vaak Peroni genoemd. Zijn schrijven wordt omschreven als bitterzoet maar grappig, en hij houdt niemand iets bespaard – vrouwen, kunstenaars, politici of taboes. Een aanzienlijk deel van Peroni’s recente carrière is gecentreerd rond zijn samenwerkingen met Laurent Gerra. Ze presenteerden samen 'En route vers l'an débile' op Europe 1, en later 'Le Grand Juron' en 'Un doigt dans l'actu' op RTL vanaf 2007. Ze creëerden Laurent Gerra’s eerste eenmanshow in 1999 en bleven daarna samenwerken aan latere shows. Hij schreef drie CD’s die door Laurent Gerra werden uitgevoerd: 'Ma cabane au fond du jardin' single en de compilaties 'RTL Élections matinales' en 'Élections matinales volume 2'. Peroni was een vaste deelnemer aan de radioprogramma 'Les Grosses Têtes' van mei 1998 tot april 2021, en won Le Grand Concours des Grosses Têtes vier keer (2004, 2005, 2006, 2008). In maart 2021 bekritiseerde hij publiekelijk 'Les Grosses Têtes' en Laurent Ruquier, wat leidde tot zijn vertrek na 22 jaar. Hij heeft verschillende boeken geschreven, waaronder 'Les Carnets d'un malfaisant' (2004) en 'Remettez-nous ça' (2008).

Bekijk profiel
Muriel Robin, Comedian van Frankrijk
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Muriel Robin

Muriel Robin is een Franse humoriste, actrice, regisseur en toneelregisseur, geboren op 2 augustus 1955 in Montbrison (Loire). Haar ouders, Antoine Robin en Aimée Marie Joséphine Rimbaud, waren schoenhandelaars. Ze was de jongste van drie dochters, met twee zussen, Nydia en Martine. Na worstelingen op school en twee keer te hebben gezakt voor haar eindexamen, werkte ze van 1975 tot 1976 in de schoenenwinkel van haar familie. In 1977 verhuisde ze naar Parijs om toneelspel te studeren aan de Cours Florent, en werd vervolgens aangenomen aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique de Paris, waar ze in 1980 met lof afstudeerde. Ze keerde kort terug naar het verkopen van schoenen in Saint-Étienne na haar afstuderen aan het conservatorium. Haar carrière kreeg momentum toen ze in 1981 lid werd van de theatergroep van Roger Louret, Les Baladins en Agenais, in Monclar, waar ze Elie Semoun en Annie Grégorio ontmoette. De komische stijl van Muriel Robin omvatte samenwerkingen met Pierre Palmade, die ze beschouwde als haar mannelijke alter ego. Ze co-schreef en speelde in 'Maman ou Donne-moi ton linge, je fais une machine' in 1987, en verwierf bredere publieke erkenning via het televisieprogramma 'La Classe' aan het einde van de jaren tachtig. Haar eerste solo-voorstelling, 'Les majorettes se cachent pour mourir,' debuteerde in 1988, geregisseerd door Roger Louret. Ze verscheen in toneelstukken zoals 'Tout m’Enerve', 'Bedos-Robin', 'Feu la Ma La Mère' en 'On purge Bébé' in de jaren negentig, en speelde in films zoals 'Les Visiteurs 2' in 1997. In 2007 won ze een International Emmy Award voor haar rol in de televisiefilm "Marie Besnard, l'empoisonneuse." Ze is betrokken bij 'La Chaine de l’Espoir' vanaf 2001 en steunde concerten van de Enfoirés van 1992 tot 2007. Momenteel bereidt ze een nieuwe show voor die surrealistische fantasie combineert met gevoelige poëzie, met als doel het leven te 'herbeheksen'.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1 Armenië 1 Argentinië 24 Oostenrijk 28 Australië 22 Azerbeidzjan 1 België 13 Bulgarije 31 Benin 2 Bolivia 1 Brazilië 12 Canada 48 Zwitserland 17 Chili 8 Kameroen 1 China 7 Colombia 2 Tsjechië 7 Duitsland 188 Denemarken 17 Dominicaanse Republiek 1 Algerije 2 Estland 5 Egypte 4 Spanje 74 Finland 15 Frankrijk 214 Verenigd Koninkrijk 227 Ghana 3 Griekenland 18 Guatemala 1 Hongarije 7 Indonesië 8 Ierland 28 Israël 9 India 11 Irak 3 Iran 6 Italië 136 Jamaica 1 Japan 35 Kenia 3 Korea, Zuid 20 Kazachstan 1 Libanon 5 Litouwen 1 Letland 1 Marokko 17 Myanmar 1 Malta 1 Malawi 2 Mexico 28 Maleisië 7 Nigeria 19 Nicaragua 2 Nederland 2 Noorwegen 12 Nepal 3 Nieuw-Zeeland 9 Peru 2 Filipijnen 35 Pakistan 7 Polen 8 Portugal 7 Qatar 1 Roemenië 1 Servië 3 Rusland 9 Saudi-Arabië 4 Zweden 101 Slovenië 4 Slowakije 2 Thailand 2 Tunesië 4 Turkije 5 Taiwan 1 Oekraïne 7 Oeganda 7 Verenigde Staten 213 Uruguay 1 Oezbekistan 1 Vietnam 1 Zuid-Afrika 2