Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

1801 Comedians

Fernandel

Fernand Joseph Désiré Contandin, professioneel bekend als Fernandel, werd geboren op 8 mei 1903 in Marseille, Frankrijk. Zijn ouders waren Désirée Bédouin en Denis Contandin, afkomstig uit Perosa Argentina, Italië; zijn vader werkte als boekhouder en trad op als amateurkomediant onder het pseudoniem 'Sined'. Hij had twee broers, Auguste-Marcel (1897-1961) en Francis (Fransined) (1914-2012), en een zus, Marguerite (1910-2006). Na te zijn begonnen in variététheaters, adopteerde Fernandel in 1922 de artiestennaam Fernandel, een benaming die door zijn schoonmoeder was gegeven. Hij trouwde in 1925 met Henriette Félicie Manse. Fernandels carrière begon met optredens in cafés en op bruiloften, gevolgd door een overwinning bij een kinderzangwedstrijd in het Théâtre du Châtelet in Marseille op zevenjarige leeftijd. Hij maakte zijn filmdebuut in 1930 in *Le Blanc et le Noir*. Zijn populariteit groeide gestaag door de jaren '30 en '40, met belangrijke rollen in films zoals *Angèle* (1934), *Regain* (1937), *Le Schpountz* (1938) en *La Fille du Puisatier* (1940). Hij werkte uitgebreid samen met Marcel Pagnol, die in dertien van zijn films verscheen. Hij bracht in 1939 het populaire lied “Félicie aussi” uit en had in 1947 een succesvolle opname van “La Caissière du Grand Café”. Fernandel werd gedurende meerdere decennia een van de grootste sterren van de Franse film, met optredens in meer dan 125 films tussen 1930 en 1969. Hij stond bekend om zijn vertolking van de Italiaanse dorpspastoor in de Don Camillo -serie van 1951 tot 1970, een rol die leidde tot een ontmoeting met Paus Pius XII in 1953. Zijn kenmerkende gelaatstrekken, die hij zelf ‘gueule de cheval’ (paardenbek) noemde, werden een handelsmerk. Hij verscheen ook in Italiaanse en Amerikaanse films, waaronder Around the World in 80 Days (1956) met David Niven en Paris Holiday (1958) met Bob Hope en Anita Ekberg. Fernandel was betrokken bij de regie of gezamenlijke productie van meerdere films gedurende zijn carrière. Fernandels films trokken meer dan 200 miljoen toeschouwers op tijdens zijn carrière, en in 1968 verklaarde generaal Charles de Gaulle dat Fernandel de enige Fransman was die wereldwijd beroemder was dan hijzelf. Na een diagnose van longkanker overleed hij op 26 februari 1971, en zijn overblijfselen liggen begraven op de Cimetière de Passy in Parijs. Zijn zoon Franck Fernandel werd acteur en zanger, en speelde naast zijn vader in L'Âge ingrat en En avant la musique .

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

François Cavanna

François Cavanna, geboren op 22 februari 1923 in het 14e arrondissement van Parijs, was een Franse auteur en satirisch krantenredacteur. Hij overleed op 29 januari 2014 in Créteil. Zijn jeugd in Nogent-sur-Marne werd gevormd door zijn Italiaanse immigrantenvader, Luigi Cavanna, die als metselaar werkte, en zijn moeder, Marguerite Charvin. Omringd door Italiaanse immigranten vanaf jonge leeftijd, documenteerde hij deze ervaringen in zijn autobiografische werk Les Ritals , gepubliceerd in 1978. Hij behaalde zijn basisschoolcertificaat op 12-jarige leeftijd en een brevet in 1939. Cavanna's vroege leven omvatte uiteenlopende banen; op 16-jarige leeftijd werkte hij als postbode, fruit-/groenteverkoper en leerling metselaar. Zijn journalistieke carrière begon in 1945 bij Libération. Hij werd in 1940 door de Tweede Wereldoorlog gedwongen naar Bordeaux te verhuizen, en van 1943 tot 1945 werd hij gedwongen tot dwangarbeid (STO) in Berlijn. Gedurende die tijd vormde hij een relatie met Maria Tatarchenko, een Oekraïense werkneemster, aan wie hij in 1979 Les Russkoffs wijdde. Hij was mede-oprichter van verschillende satirische tijdschriften, waaronder Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie en Charlie Hebdo , en droeg aanzienlijk bij aan hun creatie en succes. Hij schreef in diverse genres, waaronder reportage, satire, essays, romans, autobiografie en humor. Cavanna’s komische stijl werd gekenmerkt door een mix van grappen, absurditeit, coq-à-l’âne (razendsnelle associatie), satire en spot. Zijn werk kwam vaak in de buurt van surrealisme en bekritiseerde vaak de presentatie van wetenschap en wetenschappers. Hij vertaalde zes boeken over beroemde striptekenaars, waaronder Li'l Abner in 1971 en L'Univers impitoyable de Gary Larson in 1988. Hij bedacht het idee om Hara-Kiri te hernoemen naar Charlie Hebdo in november 1969 na een verbod. Hij verscheen in 1978 in de Franse literaire talkshow Apostrophes , waar hij Bukowski beruchtelijk opdroeg "stil te zijn." Les Ritals , aanvankelijk in hoofdstukken gepubliceerd in Hara-Kiri vanaf 1976, werd bewerkt tot een toneelstuk dat thema's als immigratie verkent en resoneert met veel families. Hij ontving de Prix Interallié in 1979 voor Les Russkoffs . Zijn laatste boek, Lune de miel , behandelde zijn Parkinson-ziekte.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Gad Elmaleh

Gad Elmaleh is geboren op 19 april 1971 in Casablanca, Marokko en heeft een dubbele Marokkaans-Canadese nationaliteit.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Henri Salvador

Henri Salvador, geboren als Henri Gabriel Salvador op 18 juli 1917 in Cayenne, Frans-Guyana, was een veelzijdig Frans entertainer. Zijn ouders, Clovis en Antonine Paterne, waren afkomstig uit Guadeloupe, en hij had een broer genaamd André en een zus genaamd Alice. Het gezin verhuisde naar Parijs toen hij twaalf jaar oud was. Hij begon zijn carrière in de jaren dertig als gitarist die andere zangers begeleidde, waarbij hij leerde door de opnames van Django Reinhardt te imiteren. Salvador werkte vervolgens in de jaren veertig met Reinhardt, waarmee hij vroegtijdig muzikale veelzijdigheid toonde. Salvador's carrière omvatte zingen, dansen en comedy, aanvankelijk met Ray Ventura en His Collegians. Hij maakte rond 1948 de overstap naar een zingende carrière, en verscheen in films zoals Nous irons à Paris (1949), Nous irons à Monte-Carlo (1950) en Mademoiselle s'amuse (1948). Hij nam liedjes op geschreven door Boris Vian, gearrangeerd door Quincy Jones, en experimenteerde zelfs met Franse rock and roll in 1957 onder de naam Henry Cording. Gedurende de jaren 50 tot en met de jaren 70 schreef, produceerde en vertolkte hij humoristische en populaire liedjes, bekend om zijn crooner-stijl en zachte stem, en hij beheerste vele muziekinstrumenten. Salvador presenteerde in de jaren zestig verschillende populaire televisievarietyshows en scoorde een hit met “Zorro est arrivé” in 1964. Hij staat ook bekend om zijn kenmerkende lach, die vaak in zijn muziek werd verwerkt. Zijn lied “Dans mon île” (1957) had een aanzienlijke invloed op de formulering van bossa nova door Antônio Carlos Jobim. Hij gaf in 1989 de Franse nasynchronisatie van De Kleine Zeemeermin de stem van Sebastian de krab. Hij ontving talloze onderscheidingen tijdens zijn zeven decennia durende carrière, waaronder de Braziliaanse Orde voor Culturele Verdienste in 2005 en werd benoemd tot commandeur van de Franse Legioen van Eer en de Franse Nationale Orde van Verdienste. Hij overleed op 13 februari 2008 in Parijs als gevolg van een gescheurde aneurysma en werd begraven op de Père-Lachaise Begraafplaats.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jacques Weber

Jacques Henri Robert Weber, professioneel bekend als Jacques Weber, werd geboren op 23 augustus 1949 in het 10e arrondissement van Parijs. Hij komt uit een burgerlijke familie met Zwitserse afkomst; zijn vader, Robert Weber, was natuurkundige, chemicus en laboratoriumdirecteur, terwijl zijn moeder, Madeleine Weber, genoot van opera en literatuur. Weber volgde de Lycée Carnot en studeerde later toneelkunst aan de École de la rue Blanche. Zijn carrière beslaat meer dan vijftig jaar, waarmee hij zich heeft gevestigd als een prominente figuur in het Franse entertainment. Weber's vroege opleiding omvatte het Conservatoire national supérieur d'art dramatique, waar hij op 20-jarige leeftijd lid werd en bij vertrek de Prix d'Excellence won. Hij profiteerde anderhalf jaar van een mentorbegeleiding door Pierre Brasseur en ontmoette Francis Huster aan het Conservatoire du 18e arrondissement, met wie hij later meedeed aan een wedstrijd. Hij werkte ook met Robert Hossein in Reims en sloot zich aan bij het Théâtre populaire de Reims onder Hosseins leiding. In 1970 werd hij door Marcel Cravenne ingeschakeld voor een productie van *Tartuffe*. Hij verscheen vervolgens in producties zoals *Faustine et le Bel Été* (1972) en *État de siège* (1972), en later in *Le Malin Plaisir* (1975) en *Une femme fatale* (1976). Hij is ook te zien in de film *Le Comte de Monte-Cristo*. Weber's carrière omvat aanzienlijk toneelwerk, met name het spelen van Cyrano de Bergerac gedurende meerdere seizoenen, ongeveer 500 keer. In 1990 vertolkte hij de rol van Comte de Guiche; later, in 1998, speelde hij Don Juan. Hij was directeur van het Centre dramatique national in Lyon van 1979 tot 1985. Daarna, tussen 1986 en 2001, dirigeerde hij het Théâtre de Nice, Centre dramatique national Nice-Côte d'Azur. In 2008 regisseerde hij een televisiebewerking van Figaro voor France 3. Hij verscheen ook als rechter Antoine Rives in een televisieprogramma en speelde Keizer Karel V tijdens de Ommegang van Brussel in 2013. Momenteel vertolkt hij Cyrano, rêver, rire, passer, geschreven door zijn echtgenote Christine Weber, met Ludmilla Mikael; dit toneelstuk beleefde zijn première op 29 januari in het Théâtre de la Pépinière in Parijs.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Jean Dujardin

Jean Dujardin, die optreedt onder de naam Jean Edmond Dujardin, is een Franse entertainer die werkt als acteur, komiek, producent en regisseur. 19 juni 1972 is de datum van zijn geboorte in Rueil-Malmaison, Frankrijk, nabij Parijs. Opgegroeid in Plaisir, Yvelines, werkte hij kort als slotenmaker voor de bouwbedrijf van zijn vader voordat hij een carrière in de entertainmentwereld begon. Momenteel 54 jaar oud, begon Dujardin met het opvoeren van stand-up routines in cafés en deed hij militaire dienst waar hij medesoldaten vermaakte met imitaties, waardoor hij zijn komische talent ontdekte. Dujardins carrière begon in de jaren '90 met toneel en televisie bij de komische groep Nous Ç Nous. In 1996 deed Dujardin mee aan het televisieprogramma Graines de star, samen met andere deelnemers. Van 1999 tot 2003 verwierf hij aanzienlijke populariteit door de televisieserie Un gars, une fille, samen met Alexandra Lamy, die later zijn vrouw werd van 2009 tot 2014. Hij speelde in het begin van zijn carrière in komische televisieprogramma's en films, en creëerde het personage Brice de Nice in de show Fiesta, dat in 2005 werd verfilmd als Brice de Nice. Dujardin verwierf internationale bekendheid door verschillende rollen, waaronder Hubert Bonisseur de La Bath in de OSS 117 films: Cairo, Nest of Spies (2006), Lost in Rio (2009) en From Africa with Love (2021). Hij speelde ook Lucky Luke in de film Lucky Luke (2009) en werkte samen met Michel Hazanavicius aan The Artist (2011), waarin hij George Valentin vertolkte. Deze rol leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Academy Award voor Beste Acteur (2012), een Golden Globe, een BAFTA en een Screen Actors Guild Award. Hij verscheen ook in Amerikaanse films zoals The Wolf of Wall Street (2013) en The Monuments Men (2014). Recente rollen omvatten optredens in Présidents (2021) en Brice 3 (2016), en hij is gepland om Don Diego de la Vega te spelen in de miniserie Zorro in 2024.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Marceau Marcel

Geboren als Marcel Mangel in Straatsburg, Frankrijk, op 22 maart 1923, werd Marcel Marceau een wereldwijd erkende Franse acteur en mimet. Zijn doopnaam weerspiegelde zijn ouders, Charles Mangel, een slager, en Anna Werzberg. De familie verhuisde in 1926 naar Rijsel vanwege professionele redenen en later naar Engeland. Vroeg op jonge leeftijd werd Marcel beïnvloed door de films van Charlie Chaplin, wat zijn droom om mimet te worden inspireerde, en hij bezocht het Fustel-de-Coulanges lyceum in Straatsburg tot 1938. Tijdens de Tweede Wereldoorlog evacueerde Marceau's familie en vestigde zich aanvankelijk in Chancelade en Périgueux. Op 17-jarige leeftijd vluchtte hij met zijn familie naar Limoges en studeerde in 1941 aan het Gay-Lussac lyceum en de École des arts décoratifs de Limoges. Hij nam actief deel aan het Franse Joodse verzet, waarbij hij hielp bij het redden van Joodse kinderen, waaronder ongeveer dertig die naar Zwitserland ontsnapten met zijn neef Georges Loinger. Hij adopteerde de achternaam 'Marceau' tijdens de Duitse bezetting, verwijzend naar François Séverin Marceau-Desgraviers. Vanwege zijn beheersing van Engels, Frans en Duits diende hij als liaisonofficier voor het Derde Leger van generaal George Patton tijdens de oorlog. Tragisch genoeg werd zijn vader in 1944 gearresteerd en gedeporteerd naar Auschwitz, waar hij werd vermoord. Na de oorlog begon Marceau in 1945 te studeren aan de School voor Dramatische Kunst van Charles Dullin, waar hij les kreeg van Joshua Smith, Étienne Decroux en Jean-Louis Barrault. In augustus 1944 gaf hij zijn eerste belangrijke optreden voor een publiek van 3.000 soldaten in Parijs. In 1947 creëerde hij het personage 'Bip de Clown,' die hij op 22 maart debuteerde in het Théâtre de Poche Montparnasse, geïnspireerd door Pip uit Charles Dickens’ Great Expectations . Hij ontving in 1949 de Deburau Prijs voor zijn mimodrama, Dood vóór Dageraad , en richtte datzelfde jaar Compagnie de Mime Marcel Marceau op. Meer dan 60 jaar lang vermaakte Marceau wereldwijd als professioneel uitvoerder, met optredens in films zoals 'Barbarella' (1968) en 'Silent Movie' (1976), waarbij zijn enige gesproken woord “Nee” was. Hij wijdde zestig jaar aan het verheffen van pantomime tot een prominente kunstvorm, en voltooide meer dan 5.000 optredens. Marcel Marceau overleed op 22 september 2007, op de leeftijd van 84 jaar, en werd begraven op de begraafplaats Père Lachaise in Parijs.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Max Linder

Max Linder, geboren als Gabriel-Maximilien Leuvielle op 16 december 1883 in Saint-Loubès, Gironde, Frankrijk, was een belangrijke figuur in het vroege cinema. Zijn ouders, Jean (Marcel) Leuvielle en Suzanne Baron, waren wijngaardbezitters, wat hem een comfortabele jeugd gaf met studies aan het lycée van Talence. Hij koos aanvankelijk voor een theatercarrière, waarbij hij in 1899 inschreef bij het Conservatoire de Bordeaux en prijzen won voor zowel komedie als tragedie. Hij werd echter verbannen na een schermutseling met een professor, en trad kortstondig op onder het pseudoniem Max Lacerda voordat hij in 1904 de naam Max Linder aannam, geïnspireerd door een bord van een schoenenwinkel in Bordeaux. Linder’s carrière maakte een keerpunt toen hij in de zomer van 1905 voor Pathé ging werken. Hij was scenarioschrijver, regisseur en acteur, en produceerde een indrukwekkend tempo van ongeveer één film per dag. Zijn vroege werk omvatte 'Le Premier cigare d'un collégien' (1905). Vanaf 1907, met 'The Skater's Debut,' verwierf hij erkenning voor zijn weergave van 'Max,' een personage dat een welgestelde elite vertegenwoordigde. Zijn vertolking van 'Max,' te zien in ongeveer 100 korte films van 1910 tot 1914, wordt erkend als een van de vroegste voorbeelden van een consistent terugkerend personage in de cinema. Linder's creatieve partnerschap met René LePrince leidde tot mede-regie van zijn eigen films vanaf 1911. Hij toerde internationaal tussen 1912 en 1913, waarbij hij Spanje, Duitsland en Rusland (Sint-Petersburg) bezocht. Tijdens een schaatsprestatie in 1911 liep hij een eventratieblessure op. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog sloot Linder zich aan bij het Franse leger en raakte hij meerdere keren gewond tijdens zijn dienst. Na de oorlog probeerde hij succes te vinden in de Verenigde Staten, maar deze poging bleek vruchteloos. Zijn jongere broer, Maurice, verwierf bekendheid als een nationale rugbyspeler, terwijl zijn zus Marcelle in enkele van zijn films verscheen. Max Linder overleed op 1 november 1925 in Parijs, en liet een nalatenschap achter die de creatie van Charlie Chaplins ‘The Tramp’ personage aanzienlijk beïnvloedde.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michel Galabru

Geboren in Safi, Marokko, op 27 oktober 1922, was Michel Galabru een Franse acteur en schrijver. Zijn vader, Paul Galabru, was ingenieur en professor. Aanvankelijk streefde hij ernaar professioneel voetballer te worden voor Stade olympique montpelliérain, en studeerde kortstondig rechten op verzoek van zijn vader. Hij bracht zijn vroege jeugd door in Safi en de latere jaren in Hérault voordat hij naar Parijs verhuisde. Galabru's carrière omvatte bijna zeventig jaar, met meer dan 250 films en meer dan 80 toneelstukken. Galabru begon zijn acteerdebuut in 1951 met een kleine rol in Ma femme, ma vache et moi . Hij kreeg aanvankelijk erkenning voor zijn vertolking in La guerre des boutons (1963) en verwierf wijdverspreide populariteit met Le Gendarme de Saint-Tropez (1964), waarin hij Adjudant Gerber speelde. Hij verscheen regelmatig naast Louis de Funès in verschillende films, waaronder vervolgen van Le Gendarme de Saint-Tropez en L'Avare . Zijn komische samenwerkingen strekten zich uit tot films geregisseerd door Jean Girault, Jean-Pierre Mocky, Georges Lautner, Bertrand Blier en Claude Zidi. Hij was een pensionnaire (lid) van de Comédie-Française van 1950 tot 1957 en won de eerste prijs van het Conservatoire national d'art dramatique. Galabru's filmografie omvatte zowel komedies als drama's, met opmerkelijke rollen in L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze en Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras en Jean-Luc Godard behoorden tot de regisseurs waarmee hij samenwerkte. Hij won een César Award voor Beste Acteur in 1977 voor zijn rol als Joseph Bouvier in Bertrand Tavernier's The Judge and the Assassin , en ontving nominaties voor de César Award voor Beste Acteur in een Bijrol in 1986 ( Subway ) en 1991 ( Uranus ). Hij regisseerde het Théâtre Montmartre-Galabru en het Théâtre de Dix Heures. Zijn laatste optreden was in de eenmanshow Le Cancre . Michel Galabru overleed op 4 januari 2016 in Parijs, op de leeftijd van 93 jaar.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Omar Sy

Omar Sy is een Franse acteur, filmproducent, scenarioschrijver en humorist, geboren op 20 januari 1978 in Trappes, Yvelines, Frankrijk. Hij is van Fulani-afkomst, met ouders die zijn emigreerd uit West-Afrika; zijn moeder komt oorspronkelijk uit Mauritanië en zijn vader uit Senegal, beiden afkomstig uit het dorp Bakel. Geboren en opgegroeid in de wijk Les Merisiers van Trappes, was hij een van negen kinderen. In 1996 begon Sy zijn professionele leven bij Radio Nova, een ervaring die onder meer een ontmoeting met Fred Testot omvatte. Zijn ervaring als radiopresentator resulteerde in humoristische segmenten in 'Service après-vente des émissions' tussen 2005 en 2012, evenals het televisieprogramma 'Omar et Fred' dat in 2001 op Canal+ debuteerde en nog steeds wordt uitgezonden. Hij verscheen ook in 'Le Cinéma de Jamel' van Canal+ en vormde een humoristisch partnerschap met Fred Testot, bekend als Omar en Fred. Sy verwierf erkenning voor zijn fysieke komedie en speelde in films zoals *Montparnasse Tower Inferno* (2001), *The Raid*, *The Beuze* en *Our Happy Days*. Hij nam ook deel aan een album tegen racisme genaamd *Stop à l’affront* in 2003. Hij verwierf wijdverspreide erkenning nadat hij de hoofdrol speelde in de Franse kassuccess van 2011, *Intouchables*, waarmee hij in 2012 de César Award voor Beste Acteur won en een Globe de Cristal voor Beste Acteur. Hij was de eerste Black acteur die de César Award ontving. Na dit succes verscheen Sy in verschillende Amerikaanse blockbusters, waaronder *X-Men: Days of Future Past* (2014), *Jurassic World* (2015), *Transformers: The Last Knight* (2017) en *Arctic Dogs* (2019). Hij heeft ook personages ingesproken in videospelletjes zoals 'Tomb Raider Legend' en 'Logorama'. Sinds 2021 speelt hij de hoofdrol in de Netflix-serie *Lupin*. In 2021 werd hij uitgeroepen tot een van de 100 meest invloedrijke mensen ter wereld door Time. Sy heeft een langetermijnovereenkomst voor speelfilms met Netflix, naast een eerste samenwerkingsregeling met HBO Max. Hij woont momenteel in Hidden Hills nabij Los Angeles, VS.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Dac

Pierre Dac, geboren als André Isaac op 15 augustus 1893 in Châlons-sur-Marne, Frankrijk, was een Franse humorist. Zijn familie, oorspronkelijk afkomstig uit Elzas (Uttenheim en Niederbronn-les-Bains), had Joodse wortels en emigreerde na de Frans-Duitse Oorlog. Zijn vader, Salomon Isaac, was slager, en het gezin verhuisde naar Parijs toen Dac drie jaar oud was. Hij kreeg als kind vioollessen maar werd in 1908 van school gestuurd wegens een strekje. Dac's carrière begon in de jaren twintig als chansonnier in cabarets zoals La Muse rouge en La Vache enragée. Hij richtte in 1938 het satirische tijdschrift *L'Os à moelle* op, dat aan populariteit won voordat het werd stopgezet door nazi-censuur. Hij verscheen in films zoals *Voilà Montmartre* (1934) en *Juanita* (1935). In 1941, om de conflicten van de Tweede Wereldoorlog te ontvluchten, zocht hij onderdak in Londen. Daar droeg hij bij aan Radio Londres, een BBC-dienst die bezet Frankrijk bereikte, door humoristische liedjes te componeren en komische routines op te voeren. Hij werd in Spanje gearresteerd terwijl hij probeerde Londen te bereiken en bracht enkele maanden door in Franco's gevangenissen. Na de Tweede Wereldoorlog vormde Dac een komisch duo met Francis Blanche en creëerden en presenteerden ze populaire radioprogramma's zoals *Malheur aux barbus*, *Signé Furax* en *Bons Baisers de partout*. Dac bedacht de komische term 'Schmilblick', omschreven als 'rigoureus integraal, die absoluut niets dient en daardoor alles kan dienen,’ en populariseerde het woord “loufoque”. Hij vond ook de biglotron uit en het recept voor noedeljams. Hij werd in 1926 ingewijd in de vrijmetselarij en creëerde een parodieus vrijmetselaarsritueel genaamd 'Le rite des Voyous'. Pierre Dac werd gedurende zijn leven met verschillende onderscheidingen geëerd; daartoe behoorden de Croix de Guerre (zowel 1914-1918 als 1939-1945), de Medaille van Verzet en de benoeming tot Ridder in de Orde van de Eerlegion. Tot aan zijn overlijden op 9 februari 1975 in Parijs bleef hij actief in film en televisie, met rollen in producties zoals *La Famille Anodin* (1956) en *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Richard

Pierre Richard is een komiek uit Frankrijk, geboren in 1934. Bekend om The Tall Blond Man with One Black Shoe, The Return of the Tall Blond Man with One Black Shoe, La Chèvre.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 1

Argentinië 24

Oostenrijk 28

Australië 22

Azerbeidzjan 1

België 13

Bulgarije 31

Benin 2

Bolivia 1

Brazilië 12

Canada 48

Zwitserland 17

Chili 8

Kameroen 1

China 7

Colombia 2

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Estland 5

Egypte 4

Spanje 74

Finland 15

Frankrijk 214

Verenigd Koninkrijk 227

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Hongarije 7

Indonesië 8

Ierland 28

Israël 9

India 11

Irak 3

Iran 6

Italië 136

Jamaica 1

Japan 35

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 1

Libanon 5

Litouwen 1

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 12

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 3

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Slovenië 4

Slowakije 2

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 7

Oeganda 7

Verenigde Staten 213

Uruguay 1

Oezbekistan 1

Vietnam 1

Zuid-Afrika 2

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Fernandel

François Cavanna

Gad Elmaleh

Henri Salvador

Jacques Weber

Jean Dujardin

Marceau Marcel

Max Linder

Michel Galabru

Omar Sy

Pierre Dac

Pierre Richard

Comedians per land bekijken

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?